66ο Φεστιβάλ Καννών: το πρώτο μισό

touchofsin
Οι φετινές σχεδόν ασταμάτητα βροχερές Κάννες θα μείνουν στη ιστορία μάλλον ως ένας παράξενος συνδυασμός γεγονότων όπως η κλοπή των κοσμημάτων της Chopard και οι πυροβολισμοί στη συνέντευξη των Ντανιέλ Οτέιγ και Κριστόφ Βαλτζ και πιθανά (ο χρόνος και το μέλλον θα το δείξει) μεγάλων ταινιών. Μπορεί η φετινή επιλογή να φάνταζε λίγο ισχνή και μάλλον επίφοβη στα χαρτιά να όμως που για άλλη μια φορά το μεγάλο φεστιβάλ έδειξε ότι ξέρει και ακόμη περισσότερο μπορεί να διαλέγει πάντα τα καλύτερα. Το Le Passe του Ασγκάρ Φαραντί, η πιο αναμενόμενη ίσως ταινία του φεστιβάλ, πάει ένα βήμα πιο πέρα από το Ένας Χωρισμός αποδεικνύοντας ότι πάνω από όλα έχουμε να κάνουμε με ένα σεναριογράφο ολκής και μια ταινία ψιλοβελονιά που είναι από τα φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα. Ο Φαραντί θυμίζοντας στη γραφή του τον Ρενουάρ δημιουργεί μέσα από μια πολύπλοκη ιστορία ένα μοναδικό στοχασμό πάνω στην αδυναμία μας να ανιχνεύσουμε πλήρως το παρελθόν και από το οποίο είναι αδύνατο να ξεφύγουμε. Οι αδερφοί Κοέν έδειξαν στο Inside Llewyn Davies ότι εκτός από Οσκαρικές ταινίες ξέρουν να κάνουν και απόλυτα προσωπικές ταινίες όπως αυτή η μοναδική ανάπλαση του Γκρίνουιτς Βίλατζ και της φολκ σκηνής του όπως θα την ονειρευόταν ο …Κάφκα με ήρωα όχι βέβαια τον Μπομπ Ντίλαν έναν από τους καλύτερους loosers που έφτιαξαν ποτέ και μια …γάτα που γράφει ιστορία. Από κοντά στη μάχη για κάποιο από τα μεγάλα βραβεία και ο Τζία Ζανγκέ στο βίαιο A Touch of Sin πλάθει ένα μοναδικό επικό και ολότελα σκοτεινό πανόραμα μέσα από τέσσερις ιστορίες μιας Κίνας που μαζί με το ΑΕΠ της ανεβάζει κατακόρυφα τη διαφθορά και τη βία. Στον αντίποδα ο Χιροκάζου Κόρε Έντα στο Like Father, Like Son αναρωτιέται σε ένα έξοχο χαμηλότονο κομψοτέχνημα αν οι οικογένειες φτιάχνονται από το αίμα ή από τους δεσμούς αγάπης μέσα από την ιστορία ενός πατέρα που ανακαλύπτει ότι ο εξάχρονος γιος του ανήκει σε μια άλλη οικογένεια καθώς το μαιευτήριο μπέρδεψε τα μωρά! Απολαυστικός και ο Οζόν με το Young and Beautiful ανακαλύπτει ένα νέο ταλέντο στο πρόσωπο της πανέμορφης και γνωστής ως μοντέλο Μαρίνα Βαχτ που ενσαρκώνει μια δεκαεφτάχρονη που εξερευνά τη σεξουαλικότητά της μέσα από την πορνεία. Ίσως όχι για όλα τα γούστα ο καυστικός Borgman του Άλεξ Βαν Βαρμερντάμ, μια αλλόκοτη ανατρεπτική κωμωδία μακρινός απόγονος του Θεωρήματος του Παζολίνι και σίγουρα μια από τις ταινίες που θα συζητηθούν πολύ. Τέλος, στο επίπεδο των ερμηνειών οι Μπενίσιο Ντελ Τόρο και Ματιά Αμαλρίκ δίνουν τα ρέστα τους στο εξαιρετικά ενδιαφέρον Jimmy P. (Psychotherapy of a plains Indian) ως ψυχαναλυόμενος Ινδιάνος πολεμιστής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ψυχαναλυτής αντίστοιχα, στην βασισμένη σε αληθινή ιστορία πρώτη και επιτυχημένη επί αμερικανικού εδάφους ταινία του Αρνό Ντεπλεσάν. Και μην ξεχνάμε ότι ακολουθεί η επέλαση των αμερικανών!
Λευτέρης Αδαμίδης
(περιοδικό Εξώστης, Μάιος 2013)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: