66ο Φεστιβάλ Καννών: ο θρίαμβος του καλλιτεχνικού σινεμά

imagesCAKPR7K0
Το 66ο Φεστιβάλ Καννών μετά από ένα καυτό από κάθε άποψη κινηματογραφικό δεκαήμερο που τα είχε σχεδόν όλα είναι πια παρελθόν αφήνοντας πίσω του μια σημαντική σοδειά από ταινίες που δεν ξέρουμε αν θα μείνουν στην Ιστορία ή αν θα λάμψουν στο box office, αλλά που σίγουρα συνιστούν ένα θρίαμβο του καλλιτεχνικού σινεμά με τη σφραγίδα μάλιστα των εξαιρετικά ισορροπημένων βραβείων που διαχειρίστηκε άψογα ο πρόεδρος της κριτικής Στίβεν Σπίλμπεργκ και τα εκλεκτά μέλη της. Αρκεί κανείς να σκεφτεί τη βράβευση του Αμάτ Εσκαλάντε για το βίαιο και λοιδωρημένο από την κριτική Heli ή το βραβείο σεναρίου για το A Touch of Sin του Τζία Ζανγκέ. Χωρίς να ξεχνάμε την ψήφο εμπιστοσύνης στο «άλλο» αμερικανικό σινεμά των αδερφών Κοέν με το αριστουργηματικό Inside Llewyn Davies που δείχνει ότι τα τρομερά αδέρφια δεν έχουν ενδώσει ποτέ ολοκληρωτικά στο χολιγουντιανό σινεμά ή το βραβείο στον φοβερό Μπρους Ντέρν για τη συγκινητική μινιμαλιστική Nebraska του Αλεξάντερ Πέιν ένα αληθινό διαμάντι απλότητας και ανθρωπιάς. Μαζί τα βραβεία αποτελούν και ένα θρίαμβο του queer cinema σε μια εποχή που το θέμα των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών βρίσκεται ψηλά στην πολιτική ατζέντα σε ένα πλήθος από χώρες. Η δίκαιη βράβευση με το Χρυσό Φοίνικα της ταινίας του Αμπντελατίφ Κεσίς La Vie d’ Adele για το θυελλώδη έρωτα δύο κοριτσιών, αλλά και του ακόμη πιο τολμηρού και εξαιρετικού L’ Inconnu Du Lac, μια ιστορία πάθους και εγκλήματος ανάμεσα σε δύο άντρες αυτή τη φορά δια χειρός Αλέν Γκιροντί που έφυγε με το βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» αποτελούν και πολιτικές χειρονομίες όσο και αν το αρνήθηκαν οι κριτικές επιτροπές που έδωσαν τα βραβεία. Εξίσου τολμηρή καλλιτεχνικά η βράβευση με το μεγάλο βραβείο του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του L’ Image Manquante του Ρίτι Παν ενός ευφυούς ντοκιμαντέρ όπου ο σκηνοθέτης συνδυάζει αρχειακό υλικό και κούκλες claymation για να διηγηθεί την προσωπική του ιστορία επιβίωσης την εποχή της τρομοκρατίας των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη. Κοιτώντας συνολικά το φετινό πρόγραμμα των Καννών εύκολα μπορεί να δει κανείς ότι η αφρόκρεμα των ταινιών συγκεντρώθηκε ασφυκτικά στα επίσημα τμήματα (Διαγωνιστικό, Ένα Κάποιο Βλέμμα) αφήνοντας ελάχιστες σπουδαίες στιγμές στα υπόλοιπα με φωτεινές εξαιρέσεις το A Selfish Giant της Κλίο Μπάρναρντ στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών και το γλυκύτατο Lunchbox από την Ινδία που δεν θα μας έκανε εντύπωση αν έφτανε μέχρι το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Αφήσαμε για το τέλος τη δική μας αποκάλυψη που δεν είναι άλλη από την ταινία του Φιλιππινέζου Λαβ Ντίαζ Norte, the End of History από το τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» που παρά την τετράωρη διάρκειά της αποτελεί μια καθηλωτική εμπειρία, μια συγλονιστική παραλλαγή του αριστουργήματος του Ντοστογιέφσκι «Έγκλημα και Τιμωρία» τοποθετημένη στις ημέρες μας και με επιρροές από το σινεμά του Αντρέι Ταρκόφσκι. Το έπος του Ντίαζ, που περνά πλέον στην πρώτη κατηγορία των διεθνών δημιουργών και είναι τέτοια η αίσθηση που δημιούργησε που πιστεύουμε ότι πολύ πιθανά θα τον δούμε σύντομα στο διαγωνιστικό. Δε μένει παρά να ευχηθούμε, και του χρόνου!

Λευτέρης Αδαμίδης
(περιοδικό Εξώστης, Μάιος 2013)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: