66ο Φεστιβάλ Καννών: λίγο πριν το τέλος

lewindavies
Τρεις μέρες μας χωρίζουν μόλις από το φινάλε του φετινού Φεστιβάλ Καννών και μαζί απομένουν να προβληθούν οι ταινίες των Αλεξάντερ Πέιν, Τζέιμς Γκρέι, Τζιμ Τζάρμους και Ρομάν Πολάνσκι και αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι η σοδειά μπορεί να μη μοιάζει αξέχαστη και να είναι ίσως κατώτερη από την περσινή σίγουρα όμως δεν ήταν μια αδιάφορη χρονιά η φετινή. Τουλάχιστον στο καλλιτεχνικό της κομμάτι καθώς στο εμπορικό λίγες είναι οι ταινίες που μοιάζουν να έχουν τα φόντα να πετύχουν κάτι αξιόλογο στις αίθουσες και πόσο μάλλον στις ελληνικές. Και όπως κάθε χρόνο οι περισσότερες ταινίες έχουν ήδη αγοραστεί για την Ελλάδα και μάλιστα όχι σε «τιμές κρίσης». Το Inside Llewyn Davies των αδερφών Κοέν παραμένει μέχρι τώρα η αγαπημένη ταινία του φεστιβάλ για κριτικούς και όχι μόνο και καθόλου άδικα, χαρίζοντας μεταξύ άλλων και το χαμόγελο σε μια ιδιαίτερα σκοτεινή χρονιά όπου σε μεγάλο βαθμό οι ταινίες περιστρέφονται γύρω από τη βία ή το θάνατο. Μιλώντας για βία το Only God Forgives του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν την είχε και με το παραπάνω σε μια σκοτεινή, κλειστοφοβική κατάδυση στην κόλαση που όμως αποξενώνει πλήρως, απαιτεί αληθινά γερό στομάχι και μοιάζει προορισμένη για μεταμεσονύχτιες προβολές. Ο Θεός μπορεί να συγχωρεί, αναρωτιόμαστε αν θα κάνει το ίδιο και ο θεατής. Πλήρης, απογοήτευση προσωπικά και από την απόπειρα του Πάολο Σορεντίνο να συνεχίσει τη Γλυκιά Ζωή εκεί όπου την άφησε ο Φελίνι σε μια γκροτέσκα περιήγηση στη σύγχρονη μετα-Μπερλουσκονική Ρώμη με ξεναγό τον πάντα καλό Τόνι Σερβίλο ως σχεδόν Δαντική φιγούρα, άνισο το Un Chateau en Italie της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι που μοιάζει να παγιδεύεται από το διπλό ρόλο μπροστά και πίσω από την κάμερα σε μια γεμάτη αυτοβιογραφικές πινελιές ιστορία αστικού ξεπεσμού και γυναικείας, μετά τα σαράντα, υστερίας. Αρκετά ακαδημαϊκός Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ στο Behind the Candelabra ευτύχησε να έχει ένα πολύ καλό Μάικλ Ντάγκλας ως Λιμπεράτσε σε μια ερμηνεία που θα παίξει στα βραβεία. Στιβαρό και συγκινητικό το Grisgris του Μαχάματ- Σαλέ Χαρούν επιβεβαιώνει ότι αποτελεί έναν από τους σπουδαίους δημιουργούς όχι μόνο της Αφρικής αλλά του παγκόσμιου σινεμά. Η ιστορία του Γκριγκρί ενός νεαρού χορευτή με παράλυτο το αριστερό πόδι που θα κάνει το παν για να σώσει τον άρρωστο πατέρα του και τη γυναίκα που ερωτεύεται μπορεί να μοιάζει κλισέ αλλά είναι τόσο βαθιά ανθρώπινη που δύσκολα μπορείς να αντισταθείς και επιφυλάσσει και ένα εκπληκτικό φινάλε ύμνο στην ανθρώπινη αλληλεγγύη. Αφήσαμε για το τέλος το τρίωρο Κασσαβετικό έπος La Vie d’ Adele του Αμπντελατίφ Κεσίς με τις Λέα Σεϊντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος να δίνουν αληθινά ρεσιτάλ ερμηνείας στο χρονικό μιας αδιέξοδης θυελλώδους σχέσης σε μια καθαρά βιωματική ταινία σπάνιας αμεσότητας που βάζει και αυτή υποψηφιότητα για τα μεγάλα βραβεία του Φεστιβάλ.
Λευτέρης Αδαμίδης
(δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, Μάιος 2103)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: