«Επειδή αν δε μιλήσω θα είμαι συνένοχος»

Νοέμβριος 5, 2011

[Ακακίες… στο 52 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης]

Αν αποφάσισα να γράψω αυτό το post είναι πάνω από όλα γιατί με ενδιαφέρει η μνήμη και φοβάμαι ότι αυτές τις σκέψεις που κάνω τώρα μπορεί και να τις ξεχάσω μετά από λίγο καιρό. Είναι άλλωστε και οι ημέρες του Φεστιβάλ που δίνουν την αφορμή. Οι Ημέρες Ανεξαρτησίας όπως ξέρουμε όλοι δεν υπάρχουν πλέον και οι λόγοι εξηγήθηκαν από εδώ πριν από μερικούς μήνες (μπορεί κάποιος να μπει στα post του Μαρτίου). Ποιος φοβήθηκε το τμήμα αυτό άραγε και γιατί δεν του επιτράπηκε να συνυπάρξει με τους Ανοιχτούς Ορίζοντες; Ο διευθυντής του Φεστιβάλ προφανώς προσπαθώντας με αγωνία να δημιουργήσει το όραμά του, όχι ένα Φεστιβάλ πολυσυλλεκτικό, αλλά ένα πρόγραμμα υποταγμένο πλήρως στην «ενός ανδρός» αρχή. Το έζησα πέρσι όταν έπρεπε να δημιουργήσω θέμα ακόμη και για να έχω πρόσβαση στα DVD των ταινιών που έβλεπαν οι άνθρωποι του Διεθνούς Προγράμματος(!!). Η δικαιολογία (και τα ψεύδη) ήταν η οικονομία, να όμως που οι υπερτροφικοί Ανοιχτοί Ορίζοντες έφτασαν σε όγκο μαμμούθ που ξεπερνά σε άθροισμα τις περσινές Ημέρες και τους περσινούς Ορίζοντες. Το πρόβλημα υπήρξα σαφώς εγώ προσωπικά. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το ανελέητο κυνηγητό μου πέρσι κιόλας μη σεβόμενος (ο κύριος διευθυντής) ούτε καν την εγκυμοσύνη της συζύγου μου (την οποία είχε απολύσει βέβαια σε κατάσταση εγκυμοσύνης). Για να προχωρήσει βέβαια σε άλλες, ουκ ολίγες (δεδομένων των οικονομικών μεγεθών) προσλήψεις. Ποιο είναι τέλος πάντων το αποτέλεσμα της «κάθαρσης»; Το φετινό πρόγραμμα, μια αδιάφορη συλλογή ταινιών και αφιερωμάτων πλήρως ασύνδετων μεταξύ τους. Τι σχέση μπορεί να έχει η Σάρα Ντράιβερ με τον Όλε Κρίστιαν Μάντσεν του λαικίστικου Superclassico και αυτός ο τελευταίος με τον «κλινικό» Ούλριχ Ζάιντλ. Τι κάνει ανάμεσά τους ο (εξαίρετος) Πάολο Σορεντίνο; Οι δύο από αυτούς μάλιστα  (Ζάιντλ, Ντράιβερ) δεν έχουν καν μια καινούρια ταινία, ο Ζάιντλ μάλιστα έρχεται με το βατερλό του Import/Export. Δεν είναι τυχαίο που ο διευθυντής του φεστιβάλ στις συνεντεύξεις του μιλά  όχι για το πρόγραμμα αλλά μόνο για τις οικονομικές ατασθαλίες της προηγούμενης διοίκησης (επαναλαμβάνοντας πράγματα που έλεγε και πέρσι), για το ελληνικό σινεμά (είναι της μόδας αυτό που κάποτε χλευαζόταν) και για την Αγορά που αποτελεί δημιούργημα των προκατόχων του και κανείς δεν το λέει. Που είναι το καινούριο λοιπόν; Η καταδίκη του Χόλιγουντ θα πείτε αν και αν θυμάμαι καλά το Φεστιβάλ πριν από μήνες διατυμπάνιζε τη μετάδοση των Όσκαρ στο Ολύμπιον και άνοιγε και έκλεινε την περασμένη χρονιά με… Χόλιγουντ.   Μήπως άραγε το καινούριο είναι η έμφαση στο ανεξάρτητο σινεμά; Μα τι ακριβώς παίζαμε όλα αυτά τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη;;; Κατά τη γνώμη μου τίποτε καινούριο δεν υπάρχει παρά η θλίψη ενός Φεστιβάλ που κάποτε παινευόταν για το πρόγραμμά του και σήμερα μοιάζει στερημένο από οποιαδήποτε ιδέα. Ένα φεστιβάλ  που πάσχει από φτώχεια ιδεών λοιπόν και όχι τόσο από την έλλειψη χρημάτων, αυτό είναι το φετινό πρόβλημα. Όσο για τους νεκραναστημένους Ανοιχτούς Ορίζοντες στα μάτια οποιουδήποτε προγραμματιστή φαντάζουν ως ένα συνοθύλλευμα χωρίς κανενός είδους προσανατολισμό ένα πανόραμα που μοιάζει απλά με ένα επιδερμικό best of των φεστιβάλ. Σταματώ εδώ, αν και θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη, γιατί σέβομαι το Φεστιβάλ το οποίο υπηρέτησα πιστά έξι χρόνια, όπως σέβομαι και κάποιους (όχι όλους και όχι σίγουρα το γνωστό περιβάλλον) συναδέλφους που γνωρίζω ότι έκαναν το καλύτερο κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Σε αυτούς εύχομαι καλή τύχη.

Υ.Γ Και για να επιβεβαιώσω τα περί ενός ανδρός, αναρωτιέμαι γιατί το Φεστιβάλ δεν έχει, όπως όρίζει ο νέος νόμος, ακόμη γενικό διευθυντή όπως το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Γιατί άραγε;

Advertisements