Big Blood

Ιουνίου 28, 2011

 Αυτό και αν είναι αναπάντεχο. Πριν από τέσσερα χρόνια αν όλα πήγαιναν καλά (δεν πήγαν) η εμφάνισή των Big Blood θα αποτελούσε μια από τις παράλληλες εκδηλώσεις των Ημερών Ανεξαρτησίας στα πλαίσια μια χρονιάς αφιερωμένης στο DIY-το συγκρότημα αποτελεί την επιτομή του είδους.  Μια ξαφνική αρρώστια κράτησε την παράξενη κολλεκτίβα μακριά από τη Θεσσαλονίκη λίγο πριν κλείσουμε τα εισιτήριά τους. Τελικά θα βρίσκονται στην Αθήνα την 1η Ιουλίου στο Six D.o.g.s. Η συμβουλή μου είναι απλή: μη τους χάσετε με τίποτε!

Advertisements

River of Grass

Ιουνίου 26, 2011

Τι ωραίες εποχές! Δε μου έρχεται άλλη φράση βλέποντας το River of Grass το ντεμπούτο της Κέλι Ράικαρντ από το 1994. Μια περίοδο αληθινά χρυσή για το ανεξάρτητο αμερικανικό σινεμά πριν οι ταινίες του αρχίσουν να γίνονται μόδα, κοπιάροντας η μία την άλλη και αλληθωρίζοντας για τους μεγάλους προυπολογισμού. Η Ράικαρντ έφτιαχνε εδώ το απίστευτο πορτρέτο μιας νοικοκυράς που σώνει και καλά θέλει να σπάσει τη ρουτίνα της και να το σκάσει ως άλλη Μπόνι μαζί με τον ταλαίπωρο slacker Κλάιντ, Λάρι Φέσεντεν. Χρειάστηκαν δέκα χρόνια και βάλε για να ξανακάνει ταινία (στο μεταξύ δίδασκε και σινεμά όπως κάνει και μέχρι τώρα), αλλά το ξεχασμένο πια River of Grass στέκεται μια χαρά και σήμερα, μια όαση αθωότητας και έμπνευσης μαζί με ένα απίστευτο φινάλε. Ο Λάρι Φέσεντεν που έκανε και αυτός λίγο μετά το φοβερό Habit (μποέμ βαμπιρισμός στη Νέα Υόρκη) είναι πια το μυαλό πίσω από την εξαιρετική Glass Eye Pix (με ειδικότητα στον σκεπτόμενο τρόμο) και η Ράικαρντ άγγιξε τα ύψη του Meek’s Cutoff πέρσι και πάει για ακόμη πιο ψηλά. Τίποτε δεν πάει χαμένο τελικά.


This must be the place

Ιουνίου 22, 2011

Μπορεί να σου πάρει αρκετή ώρα για να συνηθίσεις τον Σον Πεν με τσιριχτή φωνή, μαλλί αλά Ρόμπερτ Σμιθ, κραγιόν, ρουζ και eyeliner.  πό την άλλη αν έχεις δει τις ταινίες του Πάολο Σορεντίνο (L’ Amico di Famiglia, Il Divo) η ιδέα ενός κεντρικού ήρωα πέρα από τα  ηθισμένα, αλλά που ποτέ δεν ξεπέφτει στην καρικατούρα είναι μάλλον αναμενόμενη. Εν προκειμένω ο Τσεγιέν δεν είναι τόσο ένας ξεπεσμένος σταρ, όσο ένας μεσήλικας φυλακισμένος στο μακιγιάζ ενός έφηβου όπως απαιτεί η αναγνωρίσιμη ταυτότητα και εικόνα του οφείλει να αναπαράγει στο διηνεκές. Ένας ποπ σταρ υπεύθυνος(;) για το θάνατο ενός παιδιού, ένα εφηβικό  είδωλο που συναντώντας τον Ντέιβιντ Μπερν δεν διστάζει να του εξομολογηθεί ότι  ο ίδιος μπορεί να έγραψε τραγούδια, αλλά δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνης. Μέχρι τη στιγμή που πρέπει να ταξιδέψει ως την Αμερική για να εκπληρώσει την επιθυμία  του πατέρα του και να ανακαλύψει τον Ναζί που τον ταπείνωσε στο Άουσβιτς. Η αβάστακτη  ελαφρότητα της ποπ κουλτούρας και η φυγόδικη Ιστορία δίνουν ραντεβού στο Νέο  Κόσμο, εκεί που οι μπαμπάδες λείπουν στον πόλεμο στο Αφγανιστάν και τα παιδιά  μαθαίνουν μουσική από τις διασκευές. Η Αμερική, αυτό πρέπει να είναι το ιδανικό  μέρος στ’ αλήθεια για ένα τέτοιο ξεκαθάρισμα και μια τόσο αλλόκοτη ιστορία ενηλικίωσης. Ο Τσεγιέν ανακαλύπτει ταξιδεύοντας στη βαθιά Αμερική τον άγνωστο πατέρα του, την ξεχασμένη Ιστορία και τη χαμένη ταυτότητά του. Στο δρόμο της επιστροφής στο Δουβλίνο μπορεί να μεγαλώσει πλέον και να ξαναγίνει γίνει ο Σον Πεν που όλοι ξέρουμε.

(Λ.Α)


Το τέλος του κόσμου

Ιουνίου 21, 2011

Πως τελειώνει άραγε ο κόσμος μας, όχι με πάταγο αλλά με ένα λυγμό όπως έλεγε ο Τ.Σ. Έλιοτ, με Τριστάνο και Ιζόλδη του Βάγκνερ όπως θέλει ο Λαρς Φον Τρίερ στη Μελαγχολία του ή με ένα σαρωτικό κυκλώνα όπως τον οραματίζεται ο Μάικλ Σάνον στο Take Shelter του Τζεφ Νίκολς; Όπως και να το δει κανείς, ένα χρόνο πριν το… 2012 το παγκόσμιο σινεμά συλλαμβάνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο έναν κόσμο στα πρόθυρα της κατάρρευσης, απειλητικό και συχνά πιο ανορθολογικό από ποτέ. Το σίγουρο είναι πάντως ότι πριν την αποφράδα ημέρα σύμφωνα και με τους δύο σκηνοθέτες νεκρά πουλιά θα πέφτουν από τον ουρανό, ακόμη και η εικονογραφία της συντέλειας δεν είναι απεριόριστη. Και οι δύο σκηνοθέτες άλλωστε στρέφονται στον αρχετυπικό πυρήνα της οικογένειας και οι ομοιότητες μάλλον σταματούν εδώ. Στη Μελαγχολία όσο και αν η απειλή είναι συγκεκριμένη και απόλυτα χειροπιαστή με έναν πλανήτη να πλησιάζει τη γη για τον Τρίερ το θέμα είναι καθαρά φιλοσοφικό. Η επιστήμη αποδεικνύεται λίγη στους υπολογισμούς της, η κοσμική καταστροφή έρχεται και ο επιστήμονας είναι ο πρώτος που θα «την κάνει» μπροστά στην αποτυχία. Αφήνει δυο γυναίκες (είπατε τίποτε για μισογυνισμό;) και ένα παιδί να έχουν την τελευταία λέξη. Η συναισθηματική, τελειομανής Σαρλότ Γκενσμπούργκ αν και μητέρα βλέπει τον ιδανικό της κόσμο να τελειώνει και παγώνει. Η κατατονική Κίρστεν Ντανστ, σχεδόν alter ego του Τρίερ, γνωρίζοντας ότι ο κόσμος που ζει είναι ο χειρότερος δυνατός δεν έχει να χάσει τίποτε γι αυτό θα δράσει προσπαθώντας να βοηθήσει το μικρό της ανιψιό. Λίγο πριν το τέλος του κόσμου μας τρεις άνθρωποι  φτιάχνουν με μερικά ξύλα μια φανταστική πρόχειρη σκηνή όπως στα παιδικά παιχνίδια, ένα καταφύγιο για να αγκαλιαστούν στη σκια μιας άχρηστης έπαυλης σε μια από τις πιο δυνατές εικόνες για το τέλος του Δυτικού πολιτισμού, περί αυτού πρόκειται τελικά. Για τον Τζεφ Νίκολς το τέλος του κόσμου είναι λιγότερο μια αληθινή απειλή και περισσότερο η αίσθηση ενός ανεξήγητου φόβου που θυμίζει το αμερικάνικο σινεμά της παράνοιας των αρχών της δεκαετίας του ’70 αντικαθιστώντας το Βιετνάμ, τον Νίξον και την πετρελαϊκή κρίση ύφεση με το τραύμα της 11/9 , το Αφγανιστάν και την οικονομική κατάρρευση του 2008. Ο ήρωας του Νίκολς είναι ο οικογενειάρχης στυλοβάτης του αμερικάνικου ονείρου στην καρδιά της επαρχιακής Αμερικής που παραπονιέται για καθημερινούς εφιάλτες και απειλητικούς κυκλώνες που μόνο αυτός βλέπει ότι έρχονται. Ως τρελός προφήτης, καταστρέφει τα πάντα για να χτίσει υπόγειο καταφύγιο στην αυλή του. Το βάρος της σχιζοφρένειας που διατρέχει το γενεαλογικό του δέντρο δίνει τη λογική εξήγηση, όμως το τελικό πλάνο της οικογένειας που μοιράζεται με ανοιχτά τα μάτια τον εφιάλτη του πατέρα μοιάζει πιο δυσοίωνο από ποτέ.  Παραδόξως τα αληθινά περιστατικά της φετινής Άνοιξης στις ΗΠΑ με τις εκατόμβες νεκρών από κυκλώνες αποτέλεσαν αν μη τι άλλο μια μακάβρια σύμπτωση.   Ο Τρίερ ακόμη και αν δεν έφερε το τέλος του κόσμου με ό,τι σκάρωσε μέσα και έξω από την αίθουσα στο φετινό φεστιβάλ των Καννών το σίγουρο είναι ότι τουλάχιστον το arthouse σινεμά δεν θα είναι ποτέ το ίδιο με μια ταινία καταστροφής που ενστερνίζεται και την ίδια στιγμή ανατρέπει ευφυώς όλα τα κλισέ της. Ο Νίκολς πάλι οδήγησε ένα οικογενειακό ψυχολογικό δράμα στα όρια μιας ταινίας  αταστροφής που ποτέ δε βλέπουμε. Όσο για το επιστημονικό τέλος του κόσμου το προσομοίωσε ο Τέρενς Μάλικ σε ένα flash forward στο Δέντρο της Ζωής ως διασκορπισμένη αστρική ύλη. Από εκεί ερχόμαστε και εκεί σίγουρα θα καταλήξουμε.

[Λευτέρης Αδαμίδης, Περιοδικό Σινεμά τεύχος 221]


In good company

Ιουνίου 2, 2011

[το προηγούμενο Σάββατο 28/5]