Ημέρες Ανεξαρτησίας Τέλος:κάποιες εξηγήσεις…

Μαρτίου 31, 2011

Επειδή η αποχαιρετιστήρια επιστολή μου (δημοσιευμένη εδώ) άφηνε κάποια ζητήματα ασχολίαστα (ήταν άλλωστε ένα e-mail περισσότερο φιλικό και ενημερωτικό) και αρκετοί είναι αυτοί που αναρωτήθηκαν για το τι έχει συμβεί αυτή είναι η ακριβής σειρά των γεγονότων που οδήγησαν στην απομάκρυνσή μου.

Στις 16/12/2010 μετά τη λήξη του 51ου Φεστιβάλ και γνωρίζοντας ότι η σύμβασή μου λήγει στις 31/12/2010 θέτω το θέμα της ανανέωσης της σύμβασής μου στη διεύθυνση του Φεστιβάλ. Υπενθυμίζω εδώ ότι η δουλειά μου στο Φεστιβάλ είναι η αποκλειστική μου απασχόληση και συνεπώς εξαρτώμαι επαγγελματικά από αυτή.  Έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια επιτυχημένη χρονιά που περιλάμβανε τη ρετροσπεκτίβα-γεγονός του Απιτσατπόνγκ Βιρασετακούν και μάλιστα ακολουθώντας κατά γράμμα τους κανόνες για οικονομία (δεν είχα καν βοηθό φέτος στο τμήμα) είχα κάθε λόγο να πιστεύω (παρά τους ψιθύρους) ότι η δουλειά μου θα συνεχιστεί. Η αόριστη απάντηση που λαμβάνω είναι πως είναι νωρίς και θα το συζητήσουμε σύντομα.

Στις 27/12/2010 ενημερώνομαι τηλεφωνικά ότι το απερχόμενο Διοικητικό Συμβούλιο δεν θα ανανεώσει συμβάσεις (λογικό αφού απέρχεται) και συνεπώς το θέμα μου θα παραπεμφθεί στο νέο διοικητικό συμβούλιο. Ενημερώνομαι όμως ότι η εισήγηση της διεύθυνσης είναι θετική. Στο Φεστιβάλ μάλιστα κυκλοφορεί η φήμη ότι έχουμε συμφωνήσει για παράταση της συνεργασίας μας. Θεωρώ την εξέλιξη καλή και ζητώ ραντεβού με τη διεύθυνση του Φεστιβάλ για να ενημερωθώ και από κοντά.

Στις 4/1/2011 στο ραντεβού με τη διεύθυνση του Φεστιβάλ ακούω ότι υπάρχει  οικονομική στενότητα και μπορεί να υπάρξουν πιθανές περικοπές ενώ μου μεταφέρεται η αβεβαιότητα  για το τι θα αποφασίσει το Υπουργείο και το νέο Διοικητικό Συμβούλιο όταν και όποτε εκλεγεί. Σε επίμονη ερώτησή μου αν η διεύθυνση του Φεστιβάλ, που αποφασίζει τα του προγράμματος, θα εισηγηθεί θετικά δεν λαμβάνω ξεκάθαρη απάντηση (ούτε όμως και αρνητική).  Αποφασίζω να έρθω σε επαφή με το Υπουργείο ώστε να μάθω τι ακριβώς συμβαίνει.

Λίγο πριν το Φεστιβάλ Βερολίνου, στις 4/2/2011 μου ζητείται συνάντηση με την διεύθυνση του Φεστιβάλ. Εκεί μου αναφέρονται ξανά οι οικονομικές δυσκολίες και η πίεση του Υπουργείου να περικοπούν τα τμήματα του Φεστιβάλ. Απαντώ γιατί πρέπει να συμβεί αυτό τη στιγμή που: (1) προσλαμβάνεται σύμβουλος για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ όταν για παράδειγμα έχω προσφερθεί να το κάνω αφιλοκερδώς (2) οι Ημέρες Ανεξαρτησίας λειτούργησαν ήδη στο 51ο Φεστιβάλ με μειωμένο budget και πως είναι μάλλον αδύνατη η περαιτέρω μείωση του συνολικού προγράμματος του Φεστιβάλ (οι Ημέρες ως γνωστόν καλύπτουν την αίθουσα Τζον Κασσαβέτης και συνεπώς χωρίς το πρόγραμμά τους η αίθουσα μένει κενή). Εδώ ξεκινά η επίθεση συκοφαντίας στο πρόσωπό μου. Κατηγορούμαι ότι μέσα από προσωπικές ιστοσελίδες,  αλλά και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις με «ανθρώπους του στενού μου περιβάλλοντος» (επί λέξει) μιλώ υποτιμητικά για το Φεστιβάλ (!!!). Ζητώ εξηγήσεις και αποδείξεις και φυσικά δεν λαμβάνω απάντηση. Η συζήτηση φορτίζεται και μένει στον αέρα χωρίς να μου ανακοινωθεί τίποτε επίσημο.

Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Βερολίνου πληροφοφούμαι από συνάδελφο και εντελώς ανεπίσημα ότι δεν θα ανανεωθεί η σύμβασή μου και ότι ζητείται επίμονα  να διακοπεί το e-mail μου, χωρίς όμως να γίνεται οποιαδήποτε επίσημη και γραπτή ενημέρωση ούτε σε εμένα ούτε σε κανέναν υπεύθυνο.

Σε ραντεβού μου στο Υπουργείο Πολιτισμού στις 25/2/2011 πληροφορούμαι ότι το Υπουργείο ποτέ δεν ζήτησε από το Φεστιβάλ περαιτέρω μείωση του προγράμματος και ότι η οποιαδήποτε τέτοιου είδους απόφαση αφορά τον Διευθυντή του Φεστιβάλ. Ακούω μάλιστα πολύ θετικά σχόλια για τις Ημέρες Ανεξαρτησίας.

Την παραμονή της έναρξης του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με ειδοποιούν τηλεφωνικά ότι πρόκειται να διακόψουν το e-mail μου. Τους ζητώ να με ενημερώσουν επίσημα και γραπτά. Μου δίνεται γραπτώς διορία μίας (1) ημέρας πριν τη διακοπή του λογαριασμού μου!  Προλαβαίνω να συντάξω μια επιστολή για να ενημερώσω τους συναδέλφους στο Φεστιβάλ και να τους εκθέσω τους λόγους αποχώρησης. Με την αποστολή της επιστολής μου ο λογαριασμός μου διακόπτεται χωρίς καν να έχει περάσει η διορία της μίας ημέρας!

Αυτός είναι δυστυχώς ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι διαχειρίζονται τον κορυφαίο κινηματογραφικό θεσμό της χώρας μας και δεν χρειάζεται κάποιος άλλος σχολιασμός. Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους και συνεργάτες για τα καλά τους λόγια και τη στήριξη στο πρόσωπό μου. Το blog συνεχίζει κανονικά την πορεία του και τις σινεφίλ εμμονές του.

Λευτέρης Αδαμίδης

Advertisements

Docks of New York

Μαρτίου 22, 2011

Μπορείς να το πεις άνετα και μακρινό προπομπό της Αταλάντης, στα σίγουρα όμως αποτελεί μια από τις ωραιότερες στιγμές του Γιόζεφ φον Στένμπεργκ από την εποχή όπου οι ταινίες δεν είχαν φωνή, παρά μόνο εικόνα. Και τι εικόνα…με την υπογραφή του Χάρολντ Ρόσον που φώτισε μετέπειτα τον Μάγο του Οζ.  Ο φανατικός εικονοκλάστης σκηνοθέτης ποτέ άλλωστε δεν ενδιαφέρθηκε και πολύ για την ιστορία. Όπως συνήθιζε να λέει «υπάρχουν κάποιοι που τη θεωρούν το πιο σημαντικό, όχι εγώ».  Η υποτυπώδης και σχεδόν αρχετυπική ιστορία του ναυτικού που αλλάζει τις γυναίκες και τα λιμάνια σαν τα πουκάμισα, αλλά βρίσκει το δάσκαλό του στα μάτια της ξανθιάς Μέι μοιάζει σχεδόν σα «μαγκάφιν» μια υποχρεωτική προσχηματική αφορμή για ένα εξπρεσιονιστικό όργιο φωτός και σκιας, μια παραμυθένια περιπλάνηση στις «κατασκευασμένες» αποβάθρες της Νέας Υόρκης που θυμίζει περισσότερο ζωγραφική παρά σινεμά έστω και αν τα τράβελινγκ και οι πολύπλοκες λήψεις του τελειομανή δημιουργού σε αφήνουν άφωνο. Ένας αληθινός πειραματικός σκηνοθέτης στο ξεκίνημα της έβδομης τέχνης. Η κασετίνα της Criterion με τις αποκαταστημένες βωβές ταινίες του μέγιστου Γιόζεφ φον Στένμπεργκ είναι στα σίγουρα μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες των τελευταίων μηνών.


Ντενίς Βιλνέβ

Μαρτίου 7, 2011

Το εκπληκτικό Μέσα από τις Φλόγες βγαίνει επιτέλους στις αίθουσες και είναι δύσκολο να κρύψω τη χαρά μου. Το κόλλημα με τον Ντενίς Βιλνέβ είναι βλέπετε παλιό. Πέρσι, το 2009 εννοώ, με αφορμή το Πολυτεχνείο, την προηγούμενη ταινία του που προβλήθηκε στις Ημέρες Ανεξαρτησίας, του είχα στείλει επίσημη πρόσκληση για να γίνει ένα πλήρες αφιέρωμα στο έργο του.  Άσχετα αν φέτος όταν βγήκαν οι υποψηφιότητες των Όσκαρ μεγάλες και σοβαρές ημερήσιες εφημερίδες στην Ελλάδα έγραφαν ότι το Μέσα στις Φλόγες είναι η δεύτερη ταινία του!  Προφανώς δεν ξέρουν ότι το ντεμπούτο του Un 32 Août Sur Terre χρονολογείται στο 1998 (μια παράξενη ταινία γύρω από την εμμονή μιας γυναίκας να αποκτήσει παιδί), ενώ το Maestrom βραβεύτηκε το 2000 στο Βερολίνο (το κυνηγούσαμε για τις Νύχτες Πρεμιέρας, αλλά χωρίς αποτέλεσμα). Για μια νεώτερη γενιά Καναδών σκηνοθετών θεωρείται ένας μικρός ήρωας (αν και είναι μόλις 43 χρονών) και οι ταινίες του (αρκετά δυσεύρετες) σχεδόν cult. Του πήρε μια δεκαετία να ξανακάνει ταινία (το Πολυτεχνείο) γιατί όπως μου είπε δεν γυρίζει αν δεν έχει κάτι να πει. Επιστρέφοντας στο αφιέρωμα, ο Ντενίς απάντησε αρνητικά (αν και κολακευμένος καθότι πολύ νέος για αφιέρωμα) καθώς βρισκόταν στην Ιορδανία γυρίζοντας συμπληρωματικές σκηνές για το Μέσα στις Φλόγες (η ταινία πέρασε από χίλια κύματα και το μοντάζ της αποδείχτηκε αληθινός άθλος από όσα γνωρίζω). Δώσαμε ραντεβού για την επόμενη χρονιά και πρέπει να πω ότι σπάνια έχω δει σκηνοθέτη να είναι τόσο πιστός το λόγο του, όταν μάλιστα η ταινία του σκίζει παντού και οι προσκλήσεις πέφτουν βροχή. Όσοι τον γνώρισαν στη Θεσσαλονίκη (στις δύο παρουσιάσεις, στο Residents ή στα μπουζούκια όπου κατέληξε) θα τον θυμούνται νομίζω για πάντα. Ελπίζω να τιμήσετε την ταινία του στις αίθουσες, είναι μία από τις ταινίες της χρονιάς. Α, και για την ιστορία το Κάρλοβι Βάρι διοργανώνει φέτος ένα πλήρες αφιέρωμα στο έργο του!

Υ.Γ  Τέλλο, νομίζω ότι εσύ τράβηξες τη φωτό. Σωστά;