The Ballad of Genesis and Lady Jaye

Φεβρουαρίου 19, 2011

Λίγες φορές έχει κανείς την ευκαιρία να δει ένα ντοκιμαντέρ για ένα σπουδαίο μουσικό όσο αυτός βρίσκεται εν ζωή. Ακόμη πιο σπάνιο η μουσική περσόνα και η προσωπική ζωή να ταυτίζονται εντελώς. Ακόμη σπανιότερα έχεις την τύχη να βλέπεις ένα ντοκιμαντέρ που αποτελεί στην ουσία και την ίδια στιγμή την καταγραφή της ιστορίας της industrial μουσικήςσκηνής και μαζί την πορεία ενός τρελού έρωτα πέρα από το θάνατο. Ο λόγος για το The Ballad of Genesis and Lady Jaye της νεότατης Μαρί Λοζιέ που κατάφερε να αιχμαλωτίσει όλα τα παραπάνω συστατικά έχοντας ως αντικείμενό της τον/την περφόρμερ Genesis P. Orridge frontman και ψυχή των διαβόητων Psychic TV  και Throbing Gristle. Η Lady Jaye υπήρξε η σύντροφος της Genesis σχεδόν δύο δεκαετίες αποτελώντας στην ουσία το άλλο του δημιουργικό μισό, αληθινή συνοδοιπόρος σε ένα σύμπαν όπου τέχνη και ζωή εξισώνονται.  Η Genesis δεν παραβρέθηκε σε καμιά προβολή όσοι τυχεροί όμως βρίσκονται στο Βερολίνο σήμερα βράδυ θα ζήσουν το φοβερό live της Genesis μαζί με μέλη από το πρώτο σχήμα των Psychic TV.  Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ κέρδισε το teddy award στην κατηγορία ντοκιμαντέρ στη φετινή Berlinale και αποτέλεσε μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές του φεστιβάλ.


Berlinale 2011

Φεβρουαρίου 19, 2011

Όποιον και αν ρωτήσεις φέτος για το Βερολίνο η απάντηση μοιάζει πληρωμένη: μια από τις πιο αδιάφορες χρονιές. Και το κυριότερο μια χρονιά πλήρους σύγχυσης όσον αφορά τι αντιπροσωπεύει κάθε τμήμα. Το Πανόραμα κατρακυλά σταθερά, το Φόρουμ μοιάζει να θέλει να γίνει Πανόραμα. Το διαγωνιστικό που όφειλε να σώσει την κατάσταση, ένα μείγμα ταινιών που μοιάζει με τη συνταγή ό,τι βρήκα πήρα. Ο Ασγκάρ Φαρχαντί (που είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για τις Ημέρες Ανεξαρτησίας με το Firework’s Wednesday το 2007 και δεν τον είχε πάρει κανείς χαμπάρι) πολύ πιθανά θα φύγει με το μεγάλο βραβείο και η ταινία του ήταν αναμφισβήτητα από τις καλύτερες. Ωστόσο η καρδιά μας ανήκει χωρίς περιστροφές στον Μπέλα Ταρ που μετά το αποτυχημένο Man from London επιστρέφει θριαμβευτικά με το Turin Horse, φόρο τιμής στο βωβό σινεμά και στο αριστουργηματικό The Wind και μια από τις πιο ζοφερές παρακαταθήκες που έχει αφήσει ποτέ δημιουργός αν πιστέψουμε ότι είναι η τελευταία ταινία του. Τι άλλο διασώθηκε από το διαγωνιστικό; Μα η φοβερή Μιράντα Τζουλάι έστω και αν το The Future (μια ταινία performance) είναι κατώτερο από το ντεμπούτο της και βέβαια ο Ούρλιχ Κέλερ με το αινιγματικό The Sleeping Sickness επιβεβαιώνοντας ότι το αγόρι της Μάρεν Άντε και δημιουργός των εξαιρετικών Bungalow και Windows on Monday παραμένει ένα από τα σημαντικότερα ονόματα της σχολής του Βερολίνου και του γερμανικού σινεμά γενικότερα. Στα παράλληλα τμήματα η στιβαρή Αμνηστία του Μπουγιάρ Αλιμάνι μπορεί να υπερηφανεύεται ότι ήταν ανάμεσα στα πιο ολοκληρωμένα ντεμπούτα που είδαμε μαζί με το ιαπωνικό Household X και το βελγικό ντοκιμαντέρ An Angel in Dolen. Από τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις, το πολυδιαφημισμένο Submarine και το Swans του πολλά υποσχόμενου κάποτε Χιούγκο Βιέρα ντα Σίλβα και δυστυχώς και το Man at Sea του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.


Ρότερνταμ 2011:Φαντάσματα

Φεβρουαρίου 5, 2011

Μπορεί φέτος να μην κατάφερα να ταξιδέψω στο Ρότερνταμ (εξαιτίας και της πιθανολογούμενης αποχώρησής μου από το Φεστιβάλ που θα σημάνει φυσικά και το οριστικό τέλος των Ημερών Ανεξαρτησίας-αυτά θα τα πούμε αναλυτικά όταν έρθει η ώρα) είχα όμως την τύχη να δω σχεδόν όλο το διαγωνιστικό του και κυρίως τις δύο από τις ταινίες που κέρδισαν τα βραβεία. Δυο ταινίες εντελώς διαφορετικές σε γραφή αλλά συμπτωματικά (;) με ήρωές τους φαντάσματα που ψάχνουν είτε το τέλος του κόσμου είτε τους αγαπημένους τους. Το Finisterrae του Σέρτζιο Καμπαλέρο μου το έδωσε στα χέρια το Δεκέμβριο ο παραγωγός του Λουίς Μινιάρο που βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη καλεσμένος μου για το ισπανικό Aita μια σπουδαία ταινία που παρά τις δυσκολίες της κέρδισε πολύ κόσμο. Ο ευγενικός κύριος Μινιάρο είναι μεταξύ άλλων ο παραγωγός του Uncle Boonme, των ταινιών του Λισάντρο Αλόνσο και μια αληθινή μορφή του παγκόσμιου σινεμά. Ο κύριος αυτός βάζει λεφτά και χρόνο σε εγχειρήματα που λίγοι θα ακουμπούσαν. Όπως σε αυτό το arthouse buddy movie με ήρωες δυο φαντάσματα που περιπλανιούνται αργόσυρτα στο χώρο και στο χρόνο επιχειρώντας να επιστρέψουν στον κόσμο των ζωντανών.  Στο «αδελφό» Eternity από την Ταιλάνδη το φάντασμα φτάνει κανονικά με μηχανή στον τόπο που έζησε τον μεγάλο του έρωτα προσπαθώντας να ζαναζήσει από την αρχή την περασμένη του ζωή. Το φινάλε της ταινίας αποτελεί αληθινή σκηνή ανθολογίας, ίσως την πιο συγκινητική καταγραφή της παρουσίας-απουσίας που συνεπάγεται ο θάνατος.