Neds

[Neds: days of being wild]

Βλέποντας τα πρώτα τρία τέταρτα του Neds, την τελευταία ταινία του Πίτερ Μούλαν, πίστευα ότι βρίσκομαι μπροστά σε ένα μικρό αριστούργημα. Μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη ματιά -στην καθαρή γραμμή του δασκάλου Κεν Λόουτς- πάνω στην αποπνικτική και βαθιά ταξικά διχασμένη Γλασκώβη της δεκαετίας του ’70. Εκεί όπου ο έφηβος Τζον Μακ Γκιλ παλεύει, μέσα σε ένα σχολείο αληθινή φυλακή, για να ξεφύγει από τη σκια του μεγαλύτερου, διαβόητου στις νεανικές συμμορίες, αδερφού του και ταυτόχρονα από τον βίαιο πατέρα του (ο ίδιος ο σκηνοθέτης κυριολεκτικά αγνώριστος κρατά το ρόλο γλιστρώντας όμως συχνά στην υπερβολή). Ο Μούλαν έχει αληθινή εμμονή τόσο με τον εφιάλτη της εφηβείας  (The Orphans, The Magdalene Sisters) όσο και με την καταπίεση, στα όρια του σαδισμού, της εκπαίδευσης και -φυσικά- της θρησκείας. Οι Non Educated Deliquents (ο πλήρης τίτλος του Neds) είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού που προορίζονται μέσα από ένα βίαιο ξεδιάλεγμα στο σχολείο να ενισχύσουν τις στρατιές της εξιαθλιωμένης εργατικής τάξης (στην καλύτερη περίπτωση) ή τις φυλακές και τα πεζοδρόμια της Γλασκώβης.  Να όμως που σχεδόν στη μέση της ταινίας ο Μούλαν αρχίζει να φορτώνει και να παραγεμίζει ένα λιτό κομψοτέχνημα με τραβηγμένες δραματουργικές επινοήσεις, επαναλήψεις και παραισθητικές σκηνές που αντί να απογειώνουν πετούν το θεατή κυριολεκτικά εκτός. Όπως και να έχει όμως και μόνο για το εκπληκτικό νεανικό καστ που κατάφερε να καθοδηγήσει σε στιγμές αλήθειας που σπάνια βλέπει κανείς πια στο σινεμά και κυρίως, όμως, για ένα από τα ωραιότερα, απογειωτικά ονειρικά φινάλε που είδαμε τελευταία αξίζει και με το παραπάνω. Για την ιστορία το Φεστιβάλ Βενετίας, εκεί που άλλοτε ο Μούλαν είχε θριαμβεύσει κερδίζοντας το Χρυσό Λιοντάρι, τον προσπέρασε. Το Neds κατέληξε στο Σαν Σεμπαστιάν και έφυγε άνετα με το Μεγάλο Βραβείο. Έχει και ελληνική διανομή, αλλά θα σας γελάσω αν το δούμε στα μέρη μας…

Advertisements

One Response to Neds

  1. Ο/Η nonickname λέει:

    Δυνατό φιλμ, εξαιρετικό φινάλε – μαζί με το έυρημα των τίτλων τέλους. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω στη πρεμιέρα του Neds, μιλούσε μεταξύ άλλων για την ανάγκη ενός τέτοιου ονειρικού φινάλε στα πρότυπα του 400 Blows. Πολύ χώσιμο στη Βενετία επίσης :p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: