Ξεναγός

[Ξεναγός: μια φωτορεαλιστική ιστορία σε δέκα κεφάλαια]

Έχοντας δει πια το σύνολο σχεδόν της φετινής ελληνικής παραγωγής, αν υπάρχει μια ταινία που με έκανε αβίαστα να χαμογελάσω, να νοσταλγήσω μέσα στο καταχείμωνο το καλοκαίρι και κυρίως ένα αυθόρμητο παρείστικο σινεμά που πολύ μου έχει λείψει στην εγχώρια παραγωγή, αυτή δεν είναι παρά ο αξιολάτρευτος Ξεναγός του Ζαχαρία Μαυροειδή. Μια ταινία που μοιάζει να την έχουν ευχαριστηθεί πάνω από όλα οι άνθρωποι που την έφτιαξαν, που ζωντανεύει και δίνει το λόγο σε παρέες που μοιάζουν με τις δικές μας,  που ομορφαίνει παιχνιδιάρικα ακόμη και μια ταλαιπωρημένη πόλη όπως η Αθήνα μιλώντας πολύ απλά για την…αρχιτεκτονική, τη φιλία και την αναποφασιστικότητα. Μου θύμισε πολύ το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά που αγαπώ με ένα ελαφρό άγγιγμα από τον εξίσου λατρεμένο Ρομέρ.  Τηρουμένων των αναλογιών και των εκλεκτικών συγγενειών θα μπορούσε να είναι το Πολαρόιντ ενός πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη και καλό είναι να κρατήσετε το όνομά του.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: