Raw Material

Δεκέμβριος 31, 2010

[Μέταλλο και Μελαγχολία]

Κλείνοντας τη φετινή χρονιά δεν θα μπορούσα να μη σταθώ, έστω και τόσο συνοπτικά, στο Raw Material, το απρόβλητο ακόμη καινούριο ντοκιμαντέρ του Χρήστου Καρακέπελη, του σκηνοθέτη που μας χάρισε πολλά χρόνια πριν το συγκλονιστικό Σπίτι του Κάιν. Έχουν περάσει οχτώ και παραπάνω χρόνια από τότε και ο Χρήστος στο διάστημα που μεσολάβησε έχει γίνει ακόμη πιο λιτός, πιο σοφός, πιο άμεσος. Το στιλιζάρισμα έχει δώσει τη θέση του κυριολεκτικά στην ανάσα των ανθρώπων, σε μια εγγύτητα πρωτοφανή που κατακτήθηκε με τρόπο κοπιαστικό, με δουλειά χρόνων. Το θέμα του εδώ, η παγκοσμιοποιημένη διαδρομή των παλιοσίδερων από τους ανθρώπους που τα μαζεύουν μέχρι τις βιομηχανίες που θησαυρίζουν χάρις σε αυτούς τους ανώνυμους εργάτες, θα σήκωνε μια κανονική υπερπαραγωγή με στατιστικές, μηνύματα και διδάγματα και όμως εδώ έχουμε το ακριβώς ανάποδο, μια μινιμαλστική, καθαρή ανεπιτήδευτη ματιά στο ύψος αυτών των ανθρώπων. Είναι να θαυμάζει κανείς πώς το υλικό τόσων χρόνων έρευνας και γυρισμάτων έχει αποσταχτεί με τόση οικονομία και ουσία σε σχεδόν ενενήντα λεπτά. Η Πρώτη Ύλη, όπως θα είναι μάλλον ο ελληνικός τίτλος του ντοκιμαντέρ, μπερδεύει περίτεχνα μέταλλα και ανθρώπους, σκουπίδια και όνειρα φτιάχνοντας μια  ταπεινή, ακατέργαστη μπαλάντα για έναν άγνωστο κόσμο που συγκατοικεί και ανασαίνει δίπλα μας, ανακυκλώνει με κόπο και ανακυκλώνεται άδοξα και αθόρυβα, έχει όμως εδώ την τύχη να έρθει επιτέλους στην επιφάνεια στο πλήρες μεγαλείο του, αφτιασίδωτος και όμως τόσο λαμπρός. Ελπίζουμε να βρει την τύχη που του αξίζει και το ευχόμαστε ολόψυχα.

Advertisements

Neds

Δεκέμβριος 26, 2010

[Neds: days of being wild]

Βλέποντας τα πρώτα τρία τέταρτα του Neds, την τελευταία ταινία του Πίτερ Μούλαν, πίστευα ότι βρίσκομαι μπροστά σε ένα μικρό αριστούργημα. Μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη ματιά -στην καθαρή γραμμή του δασκάλου Κεν Λόουτς- πάνω στην αποπνικτική και βαθιά ταξικά διχασμένη Γλασκώβη της δεκαετίας του ’70. Εκεί όπου ο έφηβος Τζον Μακ Γκιλ παλεύει, μέσα σε ένα σχολείο αληθινή φυλακή, για να ξεφύγει από τη σκια του μεγαλύτερου, διαβόητου στις νεανικές συμμορίες, αδερφού του και ταυτόχρονα από τον βίαιο πατέρα του (ο ίδιος ο σκηνοθέτης κυριολεκτικά αγνώριστος κρατά το ρόλο γλιστρώντας όμως συχνά στην υπερβολή). Ο Μούλαν έχει αληθινή εμμονή τόσο με τον εφιάλτη της εφηβείας  (The Orphans, The Magdalene Sisters) όσο και με την καταπίεση, στα όρια του σαδισμού, της εκπαίδευσης και -φυσικά- της θρησκείας. Οι Non Educated Deliquents (ο πλήρης τίτλος του Neds) είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού που προορίζονται μέσα από ένα βίαιο ξεδιάλεγμα στο σχολείο να ενισχύσουν τις στρατιές της εξιαθλιωμένης εργατικής τάξης (στην καλύτερη περίπτωση) ή τις φυλακές και τα πεζοδρόμια της Γλασκώβης.  Να όμως που σχεδόν στη μέση της ταινίας ο Μούλαν αρχίζει να φορτώνει και να παραγεμίζει ένα λιτό κομψοτέχνημα με τραβηγμένες δραματουργικές επινοήσεις, επαναλήψεις και παραισθητικές σκηνές που αντί να απογειώνουν πετούν το θεατή κυριολεκτικά εκτός. Όπως και να έχει όμως και μόνο για το εκπληκτικό νεανικό καστ που κατάφερε να καθοδηγήσει σε στιγμές αλήθειας που σπάνια βλέπει κανείς πια στο σινεμά και κυρίως, όμως, για ένα από τα ωραιότερα, απογειωτικά ονειρικά φινάλε που είδαμε τελευταία αξίζει και με το παραπάνω. Για την ιστορία το Φεστιβάλ Βενετίας, εκεί που άλλοτε ο Μούλαν είχε θριαμβεύσει κερδίζοντας το Χρυσό Λιοντάρι, τον προσπέρασε. Το Neds κατέληξε στο Σαν Σεμπαστιάν και έφυγε άνετα με το Μεγάλο Βραβείο. Έχει και ελληνική διανομή, αλλά θα σας γελάσω αν το δούμε στα μέρη μας…


Good Santa

Δεκέμβριος 25, 2010

[Χρόνια Πολλά!]


Top 11 για το 2010

Δεκέμβριος 21, 2010

1. Uncle Boonmee who can recall his past lives – Apicahtpong Weerasethakul

(χωρίς αξιολογική σειρά)

Somewhere-Sofia Coppola

Ghost Writer-Roman Polanski

Poetry-LEE Chang-dong

Inception-Christopher Nolan

The Social Network -David Fincher

Exit Through the Gift Shop- Banksy

Meek’s Cutoff-Kelly Reichardt

The Ditch-Wang Bing

Post Mortem -Pablo Larrain 

Incendies – Denis Villeneuve


Ξεναγός

Δεκέμβριος 19, 2010

[Ξεναγός: μια φωτορεαλιστική ιστορία σε δέκα κεφάλαια]

Έχοντας δει πια το σύνολο σχεδόν της φετινής ελληνικής παραγωγής, αν υπάρχει μια ταινία που με έκανε αβίαστα να χαμογελάσω, να νοσταλγήσω μέσα στο καταχείμωνο το καλοκαίρι και κυρίως ένα αυθόρμητο παρείστικο σινεμά που πολύ μου έχει λείψει στην εγχώρια παραγωγή, αυτή δεν είναι παρά ο αξιολάτρευτος Ξεναγός του Ζαχαρία Μαυροειδή. Μια ταινία που μοιάζει να την έχουν ευχαριστηθεί πάνω από όλα οι άνθρωποι που την έφτιαξαν, που ζωντανεύει και δίνει το λόγο σε παρέες που μοιάζουν με τις δικές μας,  που ομορφαίνει παιχνιδιάρικα ακόμη και μια ταλαιπωρημένη πόλη όπως η Αθήνα μιλώντας πολύ απλά για την…αρχιτεκτονική, τη φιλία και την αναποφασιστικότητα. Μου θύμισε πολύ το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά που αγαπώ με ένα ελαφρό άγγιγμα από τον εξίσου λατρεμένο Ρομέρ.  Τηρουμένων των αναλογιών και των εκλεκτικών συγγενειών θα μπορούσε να είναι το Πολαρόιντ ενός πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη και καλό είναι να κρατήσετε το όνομά του.


Joe (AW) @ Olympion

Δεκέμβριος 11, 2010

[Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives: Thessaloniki, 8/12/2010]

Photo by Ray Pride


ID live!

Δεκέμβριος 1, 2010

[Λεφτά δεν υπάρχουν φέτος, αλλά ό,τι μπορούμε κάνουμε]