The Social Network

Οκτώβριος 31, 2010

[Αγάπη μου μεγένθυνα τα παιδιά]

Περισσότερο από μια ταινία για το διαβόητο facebook και την «επανάσταση» που έφερε η νέα ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ είναι μια σπουδαία μελέτη για την ολοκαίνουργια γενιά αμερικανών (και όχι μόνο) που ενηλικιώθηκε στην ακμή της διακυβέρνησης Μπους και μέσα στη φούσκα των .com για να φτάσει ταχύτερα από οποιαδήποτε άλλη στα δισεκατομμύρια και αργότερα από κάθε άλλη στη συναισθηματική ενηλικίωση. Οι σκηνές των πιτσιρικάδων που ανταλλάσουν κατηγορίες προστατευμένοι από τους γηραιούς δικηγόρους τους  είναι σχεδόν κωμικές σε μια πρώτη ματιά και βαθιά τραγικές τελικά.  Ο Φίντσερ με την κατεξοχήν εντομολογική του εμμονή βάζει στο μικροσκόπιο όχι μόνο αυτά τα «παιδιά», αλλά ολόκληρο τον αστραφτερό μηχανισμό που τα παράγει, εν προκειμένω το ευαγές Χάρβαρντ και τα συναφή ιδρύματα.  Η εκπαίδευση μοιάζει με μια επίπονη κωπηλατοδρομία που δεν αναγνωρίζει παρά μόνο νικητές και χρυσές ιδέες. Όλα αυτά βέβαια δεν θα ήταν παρά μια ακόμη κοινότοπη τομή της αμερικάνικης ψύχωσης με την επιτυχία αν στο κέντρο τους δεν βρισκόταν η περσόνα του ιδρυτή του facebook. To  The Social Network κυριαρχείται από τον βαμπιρικό πλην όμως ιδιοφυή χαρακτήρα του συνεχίζοντας το σερί των εκπληκτικών εμμονοληπτικών χαρακτήρων που τόσο αγαπά ο Φίντσερ και βρίσκεται από μια άποψη πιο κοντά στο αριστουργηματικό του Zodiac.  Άλλοι σκηνοθέτες από μια ανάλογη ιστορία θα έβγαζαν μια ακόμη πορεία προσωπικού θριάμβου ενός ακόμη δυσλειτουργικού εφήβου, ο Φίντσερ αντίθετα σκιαγραφεί ζοφερά μια σχεδόν συλλογική αποτυχία.


Guest

Οκτώβριος 24, 2010

[Be my Guest: Jose Luis Guerin]

Όσοι έχετε την ευκαρία να απολαύσετε την «Πόλη της Σύλβια» του Jose Luis Guerin που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος αξίζει να αναζητήσετε το ακόμη καλύτερο ντοκιμαντέρ Guest που γεννήθηκε από την εκπληκτική φεστιβαλική πορεία της ταινίας πριν από τρία χρόνια. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης είχε την ευφυή ιδέα να φτιάξει ένα χρονικό από τα ταξίδια του σε κάθε γωνιά της γης για την παρουσίαση της «Πόλης της Σύλβια» σε κάθε λογής φεστιβάλ. Για το σκοπό αυτό άλλωστε αποδέχτηκε κάθε πιθανή πρόσκληση. Το αποτέλεσμα (προβλήθηκε φέτος στο τμήμα Orrizonti της Βενετίας) ξεφεύγει από ό,τι θα περίμενε κανείς. Μακριά από μια ναρκισσιστική καταγραφή της αδιάκοπης βόλτας του Guerin στα διάφορα «κόκκινα χαλιά» και τις πρεμιέρες εδώ έχουμε την συγκινητική, ασπρόμαυρη,  ανθρωπογεωγραφία των τόπων και των ανθρώπων που επισκέφτηκε ο σκηνοθέτης και κυρίως μια γλυκιά υπενθύμιση για τους ανέλπιστους τρόπους με τους οποίους το σινεμά συναντά τους ανθρώπους.


Carlos

Οκτώβριος 6, 2010

[Men with Guns]

Σε ένα Φεστιβάλ τόσο αγχωτικό όσο οι Κάννες δεν είναι σίγουρα εύκολο να αφιερώσεις πεντέμισι ώρες σε μια προβολή. Και όμως ο Carlos του Ολιβιέ Ασαγιάς το άξιζε και με το παραπάνω όπως ανακαλύπτουμε έστω εκ των υστέρων πια στη μικρή οθόνη. Όσο παράξενο και αν ακούγεται το project για τον άνισο δημιουργό και μέγα στυλίστα τόσο ταιριαστό τελικά αποδεικνύεται. Ο Ασαγιάς δεν έχει φτιάξει μια βιογραφία του διαβόητου Κάρλος όσο μια σπουδή στο πως ανδρώθηκε και κυρίως πως καταναλώθηκε από τα Μέσα η τρομοκρατία στο ξεκίνημά της στη Δύση, όταν ακόμη η έννοια ήταν σχεδόν άγνωστη και στα αεροδρόμια μπορούσε κανείς να κουβαλάει ακόμη και ένα μπαζούκας. Όταν ακόμη οι τρομοκράτες άγγιζαν την αίγλη ενός ροκ σταρ και στην χώρα μας έφτιαχναν ελληνικές παρωδίες τύπου «Ένας τρελός-τρελός  αεροπειρατής». Όχι βέβαια ότι ο Ασαγιάς πέφτει στην παγίδα της νοσταλγίας ή της αγιοποίησης, ακολουθεί απλά την ποπ γραφή και τον κοσμοπολιτισμό της εποχής που γέννησε τον Κάρλος . Και όμως, τοποθετώντας το φαινόμενο ξεκάθαρα ως γέννημα θρέμμα του Ψυχρού Πολέμου και του Μεσανατολικού το πολιτικό υπόβαθρο έχει στηθεί επαρκώς, βάζοντας τον τυπικό μάτσο-Λατίνο Κάρλος να χαζεύει το σώμα του στον καθρέφτη και να σχεδιάζει εγχειρήσεις λιποαναρρόφησης, έχει ήδη πει αρκετά για τον δανδή αμοραλιστή δολοφόνο. Και όταν πλέον μπαίνεις στο τελευταίο μέρος που αρχίζει με την Πτώση του Τείχους και την απόσυρση μιας ολόκληρης γενιάς «πολεμιστών» που αναζητούν απεγνωσμένα νέα στρατόπεδα και πατρίδες διαπιστώνεις ότι βρίσκεσαι μπροστά  σε μια εξαιρετική ανάλυση της ιστορικής εξέλιξης της τρομοκρατίας μέσα από μια ταινία που μοιάζει ποταμός, αλλά περνά από μπροστά σου σαν ρόλερ κόστερ. Όπως ακριβώς παρνούν από το μυαλό οι σκέψεις για μια εποχή και μια εικόνα του κόσμου που φαντάζει πια τόσο μακρινή.