Κάπου

[Somewhere: παιχνίδια με την κόρη μου]

Μέχρι τη στιγμή που έσκασε  το Somewhere και μαζί το χειλάκι μας η φετινή Βενετία έμοιαζε με τόπο μαρτυρίου. Της μετριότητας, δηλαδή ό,τι χειρότερο μπορεί να σου τύχει. Περιττό να πω ότι είχα τις μεγαλύτερες επιφυλάξεις μετά τη Μαρία Αντουανέτα. Και όμως η Σοφία Κόπολα με την τέταρτη ταινία της περνάει πια σε μια άλλη κατηγορία. Είναι η πιο ώριμη δουλειά της και ας μοιάζει, θα πουν κάποιοι, με το Χαμένοι στη Μετάφραση. Τα πρώτα 45 λεπτά είναι ένα καθαρό αριστούργημα με  το Λος Άντζελες και το Chateau Marmont ιδανικούς συμπρωταγωνιστές. Ο πρόλογος (κανά δυο λεπτά) μαζί με το φινάλε φτιάχνουν τον τελειότερο κύκλο (κυριολεκτικά),  οι δύο αξέχαστες σκηνές με τις δίδυμες χορεύτριες (δεν κάνει να πούμε παραπάνω) αποτελούν την τέλεια σύνοψη μιας ολόκληρης ταινίας για το πέρασμα του χρόνου και της νιότης κοιταγμένα αυτή τη φορά μέσα από τα μάτια ενός άνδρα. Ποιός θα το φανταζόταν ότι μια γυναίκα μπορεί να μπει τόσο βαθιά μέσα στην ανδρική ψυχοσύνθεση; Ο μέχρι πρότινος «καμένος» Στίβεν Ντορφ έχει εδώ με ένα φοβερό ρόλο την ευκαιρία να φτάσει εκεί που δεν ονειρεύτηκε-καταλαβαίνετε τι εννούμε.  Ό,τι και να λέγεται μεταξύ κουτσομπολιού και κακίας για τη βράβευση της δια χειρός Ταραντίνο μοιάζουν πολύ λίγα για να αμφισβητήσουν μια από τις ταινίες της χρονιάς.

Advertisements

One Response to Κάπου

  1. Ο/Η Πετρος λέει:

    Σοφιας Κοπολα το αναγνωσμα λοιπον…Και η Αντουανετα ενδιαφερουσα ηταν παρα τις χτυπητες αδυναμιες της

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: