Το ποτάμι που βελάζει

[Hell Roaring Creek: εκείνο το πρωί μετρούσαμε προβατάκια και ήταν πολύ όμορφα]

Ένα από τα πιο διάσημα περάσματα για τους τελευταίους αμερικανούς καουμπόηδες. Ένα μοναδικό εικοσάλεπτο πλάνο την ώρα που ξημερώνει. Ένα κοπάδι πρόβατα που διασχίζει το ποτάμι. Η νέα μικρού μήκους ταινία του Lucien Castaing- Taylor (δημιουργού του μνημειακού Sweetgrass) είναι ούτε λίγο ούτε πολύ η πιο όμορφη ανάμνηση από το φετινό αναιμικό Λοκάρνο. Ο νεαρός σκηνοθέτης ακολουθώντας τα βήματα δημιουργών όπως η Sharon Lockhart καταφέρνει με τα πλέον ελάχιστα υλικά (προεξάρχων ο ήχος) να δώσει απρόσμενα επικές διαστάσεις στο καθημερινό και το οικείο. Το Hell Roaring Creek είναι μια αριστουργηματική ελεγεία για ένα κόσμο που μάλλον χάνεται, αλλά επιμένει ως το τέλος με εκκωφαντικό τρόπο να μας   θυμίζει την γλυκιά παρουσία του και την ευπρόδεκτη αθωότητά του. Μπράβο!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: