Το ποτάμι που βελάζει

Αύγουστος 13, 2010

[Hell Roaring Creek: εκείνο το πρωί μετρούσαμε προβατάκια και ήταν πολύ όμορφα]

Ένα από τα πιο διάσημα περάσματα για τους τελευταίους αμερικανούς καουμπόηδες. Ένα μοναδικό εικοσάλεπτο πλάνο την ώρα που ξημερώνει. Ένα κοπάδι πρόβατα που διασχίζει το ποτάμι. Η νέα μικρού μήκους ταινία του Lucien Castaing- Taylor (δημιουργού του μνημειακού Sweetgrass) είναι ούτε λίγο ούτε πολύ η πιο όμορφη ανάμνηση από το φετινό αναιμικό Λοκάρνο. Ο νεαρός σκηνοθέτης ακολουθώντας τα βήματα δημιουργών όπως η Sharon Lockhart καταφέρνει με τα πλέον ελάχιστα υλικά (προεξάρχων ο ήχος) να δώσει απρόσμενα επικές διαστάσεις στο καθημερινό και το οικείο. Το Hell Roaring Creek είναι μια αριστουργηματική ελεγεία για ένα κόσμο που μάλλον χάνεται, αλλά επιμένει ως το τέλος με εκκωφαντικό τρόπο να μας   θυμίζει την γλυκιά παρουσία του και την ευπρόδεκτη αθωότητά του. Μπράβο!