Cinema as reincarnation

Μαΐου 25, 2010

 

 

 

 

 

 

[Cinema as flickering shadows]

How is this film about cinema?

Cinema is reincarnation. In this film, it is not only a matter of the guy who remembers his past life, it is also my own remembrance of my past life, part of myself. My father died of kidney failure. The bedroom in the film is an assimilation of my father’s space; re-incarnating my own memory, my childhood. I like the idea of the link between death and childhood memory. Consider Marcel Proust who spends the bulk of his book speaking about his childhood. It is not true when we are old, we lose our memory, we still have childhood memories, and childhood is about fantasy, ghosts.

(Apichatpong Weerasethakul)

Υ.Γ Βλέπε και δύο post πιο πριν.

Advertisements

Τουρνέ

Μαΐου 25, 2010

[Tournée: have love (and talent) will travel]

Ο καιρός καλυτερεύει σταδιακά στις ασυνήθιστα βροχερές Κάννες και μαζί με τα σύννεφα υποχωρούν μάλλον και οι πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για το καλλιτεχνικό πρόγραμμα. Η πρώτη ταινία του διαγωνιστικού το ντεμπούτο Tournée του Ματιέ Αμαλρίκ γέμισε με χαμόγελα αισιοδοξίας τους σινεφίλ και απέδειξε ότι ο πιο ταλαντούχος αυτή τη στιγμή Γάλλος ηθοποιός έχει τα φόντα να εξελιχθεί σε έναν σημαντικό σκηνοθέτη. Ο Αμαλρίκ αφηγείται την ιστορία ενός καλλιτεχνικού ιμπρεσάριου που μετά από ένα διάστημα απουσίας στις ΗΠΑ αποφασίζει να φέρει το επιτυχημένο του στριπτίζ σόου και μαζί τα κορίτσια που πλαισιώνουν τον παράξενο θίασό του πίσω στην πατρίδα του. Μια θριαμβευτική μεν επιστροφή που όμως θα ξύσει παλιές πληγές όσον αφορά τη σχέση του με τον αδερφό του (ο σκηνοθέτης Νταμιέν Οντούλ σε μια συμπαθέστατη εμφάνιση-έκπληξη) και με τα παιδιά του που έχει εγκαταλείψει προ πολλού. Ο Αμαλρίκ εντυπωσιάζει ιδιαίτερα στην κινηματογράφηση του ίδιου του σόου βοηθούμενος από τα εκπληκτικά κορίτσια που όπως μαθαίνουμε αυτοσχεδίασαν τα περισσότερα νούμερα και σχεδίασαν οι ίδιες τα κοστούμια τους και καταφέρνει συνολικά να δώσει στην ταινία την ανάλαφρη ατμόσφαιρα ενός road movie καθώς το σόου μεταφέρεται ταυτόχρονα από πόλη σε πόλη. Στα βάθος όμως το Tournée μοιάζει με μια καθαρόαιμη ροκ ταινία (ανοίγει και κλείνει άλλωστε στους εκρηκτικούς ρυθμούς του Have Love Will Travel των Sonics) ύμνος στον αντικομφορμισμό και την περιπλάνηση όπως αυτή ενσαρκώνεται ιδανικά στο πρόσωπο του ρέμπελου ιμπρεσάριου που ερμηνεύει ο ίδιος ο Αμαλρίκ.  Σημειώστε στα σίγουρα την ταινία μεταξύ των φαβορί για την Χρυσή Κάμερα που δίνεται σε πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη.

(Λ.Α, 14/5 όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΜΕΤΡΟ)


Blissfully Ours

Μαΐου 22, 2010

[Πέρα από το θάνατο]

Γιουχαρίστηκε από σύσσωμη την ελληνική κριτική και όμως παραδόξως βρίσκεται στο επίκεντρο τριων (!) εταιριών διανομής στην Ελλάδα.  Πολλοί πιστεύουν αμήχανα ότι θα είναι ο Χρυσός Φοίνικας γιατί είναι η πιο κοντινή στα γούστα του Τιμ Μπάρτον (!!). Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει σημασία μπροστά στην ομορφότερη στιγμή του φετινού Φεστιβάλ Καννών. Μια ταινία για τους νεκρούς αγαπημένους, τα πλάσματα της νύχτας και της φαντασίας. Ανάλαφρη σαν αεράκι ακόμη και αν μιλάει για το πέρασμα του χρόνου,  τον αναπόδραστο θάνατο και την επιστροφή στην αρχέγονη μήτρα. Άλλοτε θυμίζει b-movie, άλλοτε όνειρο και παραμύθι κάποτε μιούζικαλ ή κωμωδία. Αν υπάρχει κάποιο μέσο που μπορεί να φυλακίζει μέσα του και να ανακαλέι τις «προηγούμενες ζωές»  δεν θα μπορούσε παρά να είναι το σινεμά. Ο  Απιτσατπόνγκ Ουερεσεθάκουλ στο Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά ότι παραμένει ο πιο απρόβλεπτος σκηνοθέτης του σύγχρονου σινεμά και όπως μας θυμίζει το εκπληκτικό φινάλε ο μοναδικός που μπορεί να βρίσκεται σε περισσότερα από ένα μέρη ταυτόχρονα. Εβίβα!


Σκηνές από ένα γάμο

Μαΐου 20, 2010

[Ταξίδι στην Ιταλία]

Μέσα σε ένα καταιγισμό από ταινίες βουτηγμένες στη βία ή την απόγνωση η χθεσινή προβολή της νέας ταινίας του Αμπάς Κιαροσταμί Certified Copy ήταν πέρα από μια εξαιρετική στιγμή και μια μικρή όαση. Ο σπουδαίος Ιρανός σκηνοθέτης και κάτοχος ήδη ενός Χρυσού Φοίνικα για τη Γεύση του Κερασιού ήρθε στις Κάννες αντιμέτωπος με ένα κλίμα τουλάχιστον καχυποψίας καθώς από τη μια η νέα ταινία του είναι η πρώτη του γυρισμένη στην Ευρώπη και από την άλλη πολλοί σχολίαζαν την αποστασιοποίησή του από την πολιτική κατάσταση στο Ιράν. Η πρώτη διάψευση ήρθε με την συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο Κιαροστάμι όπου απηύθυνε έκκληση για την αποφυλάκιση του σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί που κρατείται στο Ιράν και δεν του επιτράπηκε να έρθει στις Κάννες ως μέλος της κριτικής επιτροπής. Η δεύτερη διάψευση ήρθε με ένα αληθινό κομψοτέχνημα που θα ζήλευαν ο Ερίκ Ρομέρ ή ο Ζακ Ριβέτ. Ο Κιαροστάμι ευτύχησε άλλωστε να έχει για πρωταγωνιστές μια λαμπερή Ζιλιέτ Μπινός (η οποία κοσμεί εντελώς συμπτωματικά και την επίσημη αφίσα του Φεστιβάλ) και τον πρωτοεμφανιζόμενο στο σινεμά θεατρικό ηθοποιό και βαρύτονο Γουίλιαμ Σίμελ με τον οποίο ο σκηνοθέτης έχει συνεργαστεί στο ανέβασμα της όπερας Έτσι Κάνουν Όλες. Η ιστορία του είναι αφοπλιστικά απλή: με αφορμή την παρουσίαση του νέου βιβλίου του Certified Copy ένας βρετανός συγγραφέας επισκέπτεται την Τοσκάνη όπου γνωρίζει μια όμορφη Γαλλίδα που ζει εκεί τα τελευταία πέντε χρόνια. Το «ζευγάρι», φλερτάρει και σιγά-σιγά μπαίνει στους ρόλους δύο συζύγων που μετά από δεκαπέντε χρόνια γάμου και ένα παιδί προσπαθούν να ξαναπιάσουν το νήμα από την αρχή και να δουν τι πήγε στραβά και τους οδήγησε στην αποξένωση. Ο Κιαροστάμι όπως σε όλες τις ταινίες του παίζει με τις έννοιες της πραγματικότητας και της αναπαράστασής της τονίζοντας ότι συχνά η δεύτερη μπορεί να πει πολλά περισσότερα από την πρώτη. Το «ζευγάρι» θα μπορούσε να είναι (ή μήπως είναι) και αληθινό και να μιλά για την πραγματική του ζωή, όμως έτσι και αλλιώς είναι δύο ηθοποιοί που παίζουν ρόλους και μέσα από τις αναπαράσταση αυτή η αλήθεια που βγαίνει είναι εξίσου πραγματική με την αληθινή ζωή όπως μας θυμίζει και ο τίτλος που μεταφράζεται στα καθ’ ημάς ως «έγκυρο αντίγραφο».  Πάνω από όλα όμως η ταινία του Κιαροστάμι είναι ένας συγκινητικός στοχασμός πάνω στη αναπόφευκτη φθορά του έρωτα από το αδυσώπητο χρόνο αλλά και ταυτόχρονα ένας ύμνος στην ουτοπία του αιώνιου έρωτα που αποτελεί πάντοτε το ανθρώπινο όνειρο, όπως για τον καλλιτέχνη είναι αιώνιο το κυνήγι του αυθεντικού έργου Τέχνης.  Ένα μικρό αριστούργημα που είναι πιθανό να βρεθεί μέσα στα μεγάλα βραβεία του Φεστιβάλ.  

(Λ.Α, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΜΕΤΡΟ)