Κρυφό Σχολειό

Μαρτίου 25, 2010

[Φεγγαράκι μου λαμπρό φέξε μου να περπατώ]

Η εθνική επέτειος είναι μια καλή αφορμή για να το θυμηθούμε. Ο λόγος για το δεκάλεπτο (βασισμένο σε found footage εθνικοπατριωτικό υλικό της χουντικής τηλεόρασης) Κρυφό Σχολειό της Μαρίνας Γιώτη για το οποίο γράψαμε πιο παλιά με αφορμή την προβολή του στο σπουδαίο τμήμα Wavelengths του Τορόντο περασμένο Σεπτέμβριο. Η αναταραχή στον χώρο του ελληνικού σινεμά στέρησε την προβολή της στις Ημέρες Ανεξαρτησίας (θα προβαλόταν μαζί με το Film Ist του Γκούσταβ Ντόιτς). Μη χάσετε λοιπον την ευκαιρία να το δείτε δωρεάν την Τετάρτη 31/3 στο φεστιβάλ του περιοδικού Velvet στο Bios στις 20.20. Η ταινία συνεχίζει τη διεθνή της καριέρα στο Φεστιβάλ της Jeonju στη Νότια Κορέα και στο τμήμα Stranger than Cinema. Indeed!


Sugartown: η επόμενη ημέρα

Μαρτίου 22, 2010

[Sugartown: μέσα από το σπασμένο καθρέφτη]

Αν και η ραθυμία της Άνοιξης μαζί με την προβολή του Μαχαιροβγάλτη με κράτησαν μακριά από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ είχα την τύχη να δω το σύνολο σχεδόν της φετινής ελληνικής συμμετοχής και με δυο λόγια μπορώ να πω ότι δεν έχασα το χρόνο μου. Παρά τη συνεχιζόμενη αποχή της Ομίχλης οι ταινίες που  τελικά ανέβηκαν έδωσαν ένα ελπιδοφόρο παρών για το δύσκολο είδος και ένα τουλάχιστον εξαιρετικό ντοκιμαντέρ. Ο λόγος φυσικά για το talk of the town… Sugartown: Η Επόμενη Μέρα, η επάξια και ακόμη ανώτερη συνέχεια του πρώτου Sugartown. Στην πραγματικότητα πρόκειται απλά για τη  σκοτεινή όψη του ίδιου νομίσματος που παρουσιάστηκε στην πρώτη ταινία. Ο Κίμωνας Τσακίρης έδειξε για άλλη μια φορά ότι υπάρχουν στην Ελλάδα επείγουσες, συναρπαστικές, ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν με κινηματογραφικούς όρους και μάλιστα τώρα και όχι αργότερα όταν κριθούν εκ του ασφαλούς. Εδώ πρόκειται για τις καθόλου μακρινές καταστροφικές πυρκαγιές στη Ζαχάρω (με ανθρώπινα θύματα πίσω τους), τη φαυλότητα  ενός δημάρχου και την παράξενη εμπλοκή ενός οργανισμού με θεωρητικά αδιάβλητο κύρος, την κατάπτωση της ελληνικής επαρχίας και μιας χώρας γενικότερα. Μια υπόθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη και έχει όπως φαίνεται δρόμο μπροστά της. Ο Τσακίρης δεν κάνει βέβαια αστυνομικό ρεπορτάζ (άσχετα από το γεγονός ότι  όπως μαθαίνουμε το υλικό της ταινίας του χρησιμοποείται στις σχετικές έρευνες), αλλά συμπληρώνει κομματάκι-κομματάκι το συγκλονιστικό παζλ μιας τραγωδίας που κινδυνεύει σχεδόν να ξεχαστεί. Το αποτέλεσμα μοιάζει με ένα καθρέφτη τοποθετημένο απέναντί μας- για όποιον φυσικά επιθυμεί  να κοιτάξει. Ελεγεία για ένα κατεσταμμένο χωριό, πολιτικό σινεμά, πορτρέτο της ανθρώπινης αλαζονείας και διαφθοράς, διαλέγετε και παίρνετε. Όπως και να έχει όμως πρόκειται για μια από τις πιο σημαντικές ταινίες της χρονιάς και είναι να απορείς (;) πώς έμεινε εκτός βραβείων ενώ ενθουσίασε και συζητήθηκε όσο λίγες.

(Λ.Α)


Death of a Cyclist

Μαρτίου 11, 2010

[Βλέπω τον Αντονιόνι να έρχεται]

Ενώ η βαρετή επικαιρότητα περιστρέφεται γύρω από το θρίαμβο του βαθιά μιλιταριστικού Hurt Locker και τα πανηγύρια για το πρώτο Όσκαρ σε γυναίκα (macho όμως) σκηνοθέτη, στο φάλτσο μάλλον θα περάσει η προβολή του αριστουργηματικού Death of a Cyclist στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος. Η φοβερή κυκλοφορία της Criterion πριν από μερικούς μήνες αποκαλύπτει ένα προφήτη και συνοδοιπόρο του Αντονιόνι με το όνομα Χουάν Αντόνιο Μπαρδέμ (ναι ήταν θείος του σπουδαίου ηθοποιού). Ο στρατευμένος κομμουνιστής Μπαρδέμ θεωρείται από τους πρωτοπόρους του ισπανικού νέου κύματος που προσπάθησε στα μέσα της δεακετίας του ’50 να σπάσει το σύστημα των ισπανικών στούντιο και να μεταφέρει τα διδάγματα του ιταλικού νεορεαλισμού επί ισπανικού εδάφους, σε μια βραχύβια όπως αποδείχτηκε άνοιξη. Το Death of a Cyclist γυρισμένο το 1955 μεσούσης της δικτατορίας του Φράνκο αποτελεί το επιστέγασμα αυτής της προσπάθειας και μια από τις κορυφαίες στιγμές του αποτελώντας ένα βήμα μπροστά από τη νεορεαλιστική γραφή. Ένα ασπρόμαυρο εξπρεσιονιστικό υπαρξιακό δράμα που συνδυάζει την αστυνομική ίντριγκα (παράνομο ζευγάρι παρασύρει με το αυτοκινητό του ποδηλάτη και τον εγκαταλείπει) με μια σκηνοθετική χρήση του τοπίου που προαναγγέλει την αντονιονική Περιπέτεια. Ταυτόχρονα ο πολιτικός Μπαρδέμ σκιαγραφεί με μοναδικό τρόπο την κοινωνία της εποχής του Φράνκο φτιάχνοντας ένα μοναδικό ντοκουμέντο ηθικής παρακμής.  Όσο για την αντονιονική, Κυρία Χωρίς Καμέλιες, Λουτσία Μποζέ λάμπει εδώ όσο ποτέ. Η αποκατάσταση της Criterion είναι εκπληκτική, ελπίζουμε όμως η προβολή της ταινιοθήκης να γίνει από κόπια 35mm…

(Λ.Α)


There is always tomorrow

Μαρτίου 5, 2010

[Αύριο χωρίς εσένα]

Ένα από τα λιγότερα γνωστά κομψοτεχνήματα του Ντάγκλας Σερκ έχει την τιμητική του σε μια εκπληκτική νέα έκδοση από τη βρετανική Masters of Cinema. Το «καταραμένο» ζευγάρι Φρανκ ΜακΜάρει και Μπάρμπαρα Στάνγουικ ξανασυναντιούνται δώδεκα χρόνια μετά το Double Indemnity του Μπίλι Γουάιλντερ σε ένα αριστουργηματικό ασπρόμαυρο μελόδραμα ματαίωσης (ένας ευτυχισμένος σύζυγος με τρία παιδιά ξανασυναντά τον μεγάλο προ εικοσαετίας έρωτά του), φωτισμένο αριστοτεχνικά και σαφώς εξπρεσιονιστικά.  Από το βροχερό (!) Λος Άντζελες ως το ονειρικό παιχνιδοπωλείο που διατηρεί ο σύζυγος και το μικρό ρομποτάκι που ετοιμάζεται να λανσάρει στην αγορά, μέχρι το φινάλε επαναφοράς της οικογενειακής τάξης ο Σερκ αγγίζει το αποκορύφωμα της υπονομευτικής του ικανότητας. Το φοβερό πακέτο περιλαμβάνει ένα ωριαίο ντοκιμαντέρ με αναμνήσεις του γηραιού Σερκ, γυρισμένο την εποχή που είχε αποσυρθεί στο Λουγκάνο.  Από τις σπουδαιότερες πρόσφατες κυκλοφορίες.

(Λ.Α)