Enter the Void: το σινεμά της πλάκας

Μαΐου 25, 2009

2707152593_1bb2690d8a

[Είναι αναπάντεχα αστείο να ατενίζεις το κενό]

Όσοι αναζητούν με αγωνία το σινεμά του μέλλοντος μάλλον έχουν βρει τον μεταμοντέρνο προφήτη τους στον Γκασπάρ Νοέ. Χάρισμά τους. Εμείς πάλι βρήκαμε το πιο απολαυστικό τρίωρο (σχεδόν) στις Κάννες. Έξω καρδιά στα αλήθεια. Αφού δεν είναι δυνατόν να πάρεις στα σοβαρά τη βιρτουοζιτέ της …τρύπας (όπου υπάρχει τρύπα νάσου μέσα βουτιά η κάμερα) και τα αεροπλανικά τράβελινγκ που κοιτούν το Τόκιο μέσα από τα μάτια του νεκρού αδερφού (που δε λέει να αφήσει τον κόσμο μας ούτε και την ταινία ούτε εμάς στην ησυχία μας). Ούτε το στροβοσκοπικό φωτισμό που φιλοδοξεί να σε ζαλίσει, αλλά κινδυνεύεις να σε αποκοιμήσει μαζί με τα «ψυχεδελικά» γραφικά. Ούτε βέβαια το πουλί σε στύση και διείσδυση που γεμίζει την οθόνη σε μια σκηνή όπου ο Νοέ συναντά τις σειρές τύπου Μάθε το Σώμα Σου. Το Enter the Void δεν είναι μια κενή ταινία όπως πολλοί θα την κατηγορήσουν, αλλά ένα απολαυστικό γεμάτο τρίωρο χαλάρωσης (μπορείς να μπαινοβγαίνεις άνετα στην αίθουσα, να κοιμάσαι ή να μιλάς στο κινητό) που σου προκαλεί νευρικά γέλια στο τέλος (στη μεγαλειώδη σκηνή της μετενσάρκωσης). Αν στο Μη Αναστρέψιμος ήθελα να χαστουκήσω τον Νοέ για το μισανθρωπισμό του εδώ έχει την πλήρη συμπάθεια μου: η ταινία του ήταν η μεγαλύτερη πλην όμως άκακη μαλακία του φεστιβάλ.   

(Λ.Α)

Advertisements

Γεια σου ρε Μπριγιάντε

Μαΐου 24, 2009

Εικόνα480

[ο Μπριγιάντε, στη συνέντευξη τύπου: ποιος να το περίμενε…]

Και τι δεν έχουμε ακούσει για τον Μπριγιάντε Μεντόζα τα τελευταία χρόνια, από ειρωνικά σχόλια εννοούμε. Μόνο να απολογηθούμε δεν μας ζήτησαν. Και να που ήρθε και η στιγμή του θριάμβου του. Το Kinatay έφυγε με το βραβείο σκηνοθεσίας από τις Κάννες! Είμαστε πολύ περήφανοι που τον φέραμε δυο φορές στη Θεσσαλονίκη όταν ακόμη ήταν σχεδόν άγνωστος. Και αν πέρσι δεν είχε μια ατυχία στο Πουσάν (τον συνέλαβαν στο αεροδρόμιο η υπηρεσία δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος από μια συνωνυμία!) θα ήταν μέλος της διεθνούς κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και θα παρουσίαζε και το Serbis. Υποκλινόμαστε και οι κακές γλώσσες να σκάσουν!

(Λ.Α)


Thirst

Μαΐου 11, 2009

00022809

[2/5, στη Jeonju στα multiplex CGV: No subtitles necessary]

Δε μιλάω κορεατικά να όμως που άμα έχεις απέναντί σου ένα μάστορα της αφήγησης μπορεί και να μη χρειάζεται τελικά. Στον αντίποδα του ξενέρωτου Twillight, o Παρκ Τσαν-γουκ υπογράφει ένα αληθινό σκοτεινό βαμπιρικό έπος βουτηγμένο στο σέξ και στο αίμα και όμως ενίοτε ξεκαρδιστικό. Στην ουσία πρόκειται για μια ακόμη εκδοχή του amour fou έστω και αν εδώ αφορά ένα βρυκόλακα ιερέα και μια νεαρή γυναίκα. Ένα σινεφιλικό ρόλερ-κόστερ που δεν διστάζει να κλέβει ασύστολα και υπέροχα μερικούς από τους πιο αγαπημένους σκηνοθέτες και ταινίες του ευφυή Κορεάτη, από τον Ζαν Ρενουάρ και τον Ντάγκλας Σερκ ως το A Place in the Sun. Και με ένα φινάλε ανθολογίας που μπαίνει πολύ ψηλά στη μυθολογία του καταδικασμένου ζευγαριού.
(Λ.Α)