Two Lovers

Μαρτίου 16, 2009

twolovers

[Two Lovers: αναποφάσιστος]

Βγήκε με καθυστέρηση σχεδόν ενός χρόνου και πήρε εξαιρετικές κριτικές. Κι όμως θυμάμαι το γερό θάψιμο στις Κάνες, δίπλα σε μεγαθήρια όμως. Η αλήθεια είναι ότι δεν το είχα δει καν τότε αφού με είχε απογοητεύσει η προηγούμενη ταινία του. Το We Own the Night  (2007) «έγλυφε»  ξεδιάντροπα το αστυνομικό σώμα της Νέας Υόρκης. Ο Τζέιμς Γκρέι έχει χτίσει ένα σχεδόν cult όνομα με τα χρόνια. Εντυπωσιακό ντεμπούτο με τη Μικρή Οδησσό (1994), ακόμη καλύτερη συνέχεια με το The Yards (η καλύτερή του) έξι χρόνια μετά και ύστερα…κατρακύλα.  Οι ηθοποιοί βέβαια και οι κριτικοί τον λατρεύουν. Οι πρώτοι συνωστίζονται για να παίξουν στις ταινίες του κατεβάζοντς τις αμοιβές τους. Στο Two Lovers ο Γιοακίν Φοίνιξ και η Γκουίνεθ Πάλτροου παρακαλώ και από κοντά Ιζαμπέλα Ροσελίνι και Ελίας Κοτέας. Πολλοί μίλησαν για ένα μοντέρνο μελόδραμα μακριά από εύκολους συναισθηματισμούς, εγώ είδα μια ρηχή ταινία που της έλειπε το πάθος, απόλυτα προβλέψιμη. Μια ωραία ιδέα -ένας άντρας με διπολική διαταραχή μοιρασμένος ανάμεσα σε δύο γυναίκες, ανάμεσα σε αυτό που επιθυμεί και σε αυτό που μπορεί να έχει- μένει στην επιφάνεια. Δύο πρωταγωνιστές που δε σε πείθουν στιγμή ότι ζούνε κάτι. (Καλύτερα που παρατάει ο Φοίνιξ το επάγγελμα, μεταξύ μας). Σίγουρα, βέβαια, δεν είναι τυχαίος σκηνοθέτης ο Γκρέι. Ένα πλάνο να δεις ξέρεις ότι είναι δικό του, από τα μουντά χρώματα και μόνο και τον (υπο)φωτισμό. Όσο χάνει στο κυρίως θέμα του τόσο μάστορας είναι στις λεπτομέρειες, στην καταγραφή ενός μικρόκοσμου (εδώ μια εβραική οικογένεια και μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση που παραπαίει) και μιας Νέας Υόρκης που χάνεται. Και όπως πάντα και εδώ η ίδια η οικογένεια (μοναδικό καταφύγιο και συνάμα παγίδα) είναι στο κέντρο της ιστορίας. Όπως ήταν στην Οδησσό η ρώσικη παροικία, οι σιδηροδρομικοί στο Yards, στο We Own the Night η αστυνομία. Υπάρχει και η σκηνή στο κλαμπ  που όπως και στο We Own the Night (με την Εύα Μέντες και το Heart of Glass των Blondie) κεντάει-δεν έχω ξαναδεί τόσο σέξι σκηνές χορού.  Τώρα που τα γράφω αυτά αισθάνομαι και εγώ λίγο σαν να έχω διπολική. Από τη μια βλέποντάς τη σκεφτόμουνα πόσο λίγο με συγκίνησε, από την άλλη κομμάτια της και μαζί η μελαγχολική της διάθεση είναι ακόμη μαζί μου.   

(Λ.Α)


Lindstrom

Μαρτίου 2, 2009

ceb5ceb9cebacf8ccebdceb1408

[Bios 27/02: αντίο χειμώνα, καλωσήρθες celiac]

Μια φοβερή βραδιά με τον σπουδαίο Νορβηγό (alterg ego του dj Σφακ), μια εντελώς αποτυχημένη παράσταση (Eldorado του Κων/νου Γιάνναρη), κάτι ποτά και ξενύχτια, πάει ο χειρότερος χειμώνας των τελευταίων ετών-και δεν εννοούμε λόγω καιρού.