@Kinky Kong

Ιανουαρίου 19, 2009

sy2

[Το Σάββατο 31/1 ακολουθεί και dj set αφιερωμένο στους Sonic Youth και τους επίγονούς τους]

Advertisements

(Στρ)έλλα μου!

Ιανουαρίου 14, 2009

 strella1

[Στρέλλα: δύσκολοι έρωτες]

Οι υποψίες είναι πλέον και επίσημα πραγματικότητα. Η Στρέλλα του Πάνου Κούτρα θα κάνει παγκόσμια πρεμιέρα, που αλλού, στο επερχόμενο φεστιβάλ Βερολίνου και βέβαια στο Πανόραμα. Μετά την «αποτυχία» της Αληθινής Ζωής ο Πάνος τα έπαιξε όλα για όλα, έκανε μια ταινία ολομόναχος (στην Ελλάδα τα χρήματα και οι έπαινοι δίνονται πάντα εκ των υστέρων) και τα κατάφερε. Όχι απλά ανοίγει τα φτερά του στο πλέον κατάλληλο φεστιβάλ αλλά έχει και ένα μεγάλο όνομα όπως η Films Distribution στις διεθνείς πωλήσεις. Και οι πληροφορίες λένε ότι οι Γάλλοι είναι ενθουσιασμένοι με το χαρτί που έχουν στα χέρια τους.  Το λιγότερο που μπορούμε είναι να ευχηθούμε καλή επιτυχία. Ανυπομονούμε!  Διαβάστε και την εξαιρετική εξομοόγηση του Πάνου για τις περιπέτειες της δημιουργίας στο blog της ταινίας www.strellamovie.wordpress.com.


Gran Torino

Ιανουαρίου 12, 2009

large_gran-torino

[Βαβαβούμ: riding in cars with Clint]

Με τον χειρότερο Δεκέμβρη που έζησα πρόσφατα στην Αθήνα (όχι μόνο εγώ, όλοι) δεν υπήρχε είναι αλήθεια ούτε η όρεξη ούτε και η ανάγκη να γράψει κανείς για ταινίες (εκτός και αν είναι υποχρεωμένος  γι αυτό υποθέτω). Η αλήθεια είναι ότι έλειψαν και οι μεγάλες αφορμές. Αν συγκρίνεις ας πούμε με τον περσινό Δεκέμβρη. Είναι άλλωστε ο παραδοσιακός μήνας του «μεγάλου» αμερικάνικου σινεμά. Δύσκολο λοιπόν να μιλήσεις για μεγάλη σοδειά (απόδειξη ότι ο Ντάνι Μπόιλ κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας). Το Milk του Γκας βαν Σαντ είναι μια καλή ταινία (σπουδαία ισορροπία ανάμεσα στο ντοκουμέντο και το mainstrean δράμα) και μάλλον θα κόψει εισιτήρια ακόμη και στην ομοφοβική χώρα μας (αφού φιλιέται ο Σον Πεν και ο Ντιέγκο Λούνα στο στόμα πέφτει και άλλο ένα κάστρο στη γειτονιά του… Castro), αλλά η σκιά του αριστουργηματικού ντοκιμαντέρ The Times of Harvey Milk πέφτει βαριά κάνοντας άνιση τη σύγκριση. Το The Curious Case of Benjamin Button του Ντέιβιντ Φίντσερ θα μπορούσε να είναι μια μοναδική μαγική σπουδή πάνω στο χρόνο και τα γηρατειά, θέματα δηλαδή που κάνουν τζιζ. Όπως κάνει τζιζ να κάνεις μια ταινία που διαδραματίζεται σε μεγάλο μέρος της σε ένα γηροκομείο. Αλλά όσο και αν δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρια και να μη μείνεις με ανοιχτό το στόμα μπροστά στο όραμα του δημιουργού του δε μπορείς να μη σκεφτείς ότι το εγχείρημα κάπου έχει ξεφύγει σε οικονομία μέσα σε ένα ακατανόητο άγχος να χωρέσει τα πάντα σε σχεδόν τρεις ώρες. Ο Alexander Desplat έχει γράψει όμως την μουσική της χρονιάς και στην τελική και μόνο που υπάρχουν «τρελοί» όπως ο Φίντσερ μπορούμε να ελπίζουμε. Πολύ θα ήθελα πάντως να έβλεπα την ίδια ιστορία από τον Τέρι Γκίλιαμ…Το Revolutionary Road του Σαμ Μέντες λίγα έχει να προσθέσει στη μυθολογία των αμερικάνικων προαστίων και το ζευγάρι Κέιτ Γουίσλετ – Λεονάρντο ντι Κάπριο λίγο πείθει. Πολλοί θα ψηφίσουν Mad Men και δεν θα έχουν και άδικο. Άφησα για το τέλος την απλότητα και το μικρό βεληνεκές του σπουδαίου Κλιντ Ίστγουντ. Το Gran Torino μετά το φοβερό The Changelling είναι ένα γλυκό ανέκδοτο (ο Dirty Harry στα γεράματα ας πούμε) και ένα πανέμορφο δώρο για τους θαυαμαστές του γεμάτο κλεισίματα του ματιού και αναφορές. Ο γερόλυκος (βετεράνος στην Κορέα και μέγας γκρινιάρης) εδώ αφού μένει χήρος αποφασίζει να βάλει λίγη τάξη στην πολυεθνική γειτονιά του, τίγκα στους Κορεάτες και τους αφροαμερικανούς. Και αφού καθαρίσει (με ένα φινάλε ιδιοφυές) καθόλου τυχαία να αφήσει τη σπουδαία κληρονομιά του, το αγαπημένο του Gran Torino, σε έναν πιτσιρικά Κορεάτη αποκληρώνοντας την οικογένειά του. Αφήστε που ο Κλιντ μέχρι που τραγουδάει στο τραγούδι των τίτλων. Απολαυστικό!

(Λ.Α)