Διάλογοι 2

Σεπτεμβρίου 29, 2008

[Η Δήμητρα Νικολοπούλου φιλοξενείται ως resident artist στο γραφείο του τμήματος]


Διάλογοι

Σεπτεμβρίου 26, 2008

[Σκίτσο: Δήμητρα Νικολοπούλου]


Βαρέα Ανθυγιεινά

Σεπτεμβρίου 26, 2008

[The Wrestler: λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου]

Όταν η ταινία-γεγονός στο Τορόντο είναι απλά το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας κάτι δεν πάει καλά, έτσι δεν είναι; Το The Wrestler δεν είναι η μεγάλη ταινία σίγουρα ήταν όμως μια σπουδαία στιγμή του φεστιβάλ. Έχει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα, δυο ανθρώπους θεωρητικά ξοφλημένους που το μόνο που έχουν είναι το σώμα τους (ένας παλαιστής, μια στριπτιζέζ) το οποίο και προσφέρουν ως θέαμα και από την άλλη μεριά όλα τα δραματουργικά κλισέ ενός μελοδράματος. Ο Αρονόφσκι κινηματογραφεί τον Μίκι Ρουρκ όπως οι Νταρντέν την… Εμιλί Ντικέν στη Ροζέτα και η αλήθεια είναι ότι ο παραμορφωμένος σταρ είναι σε μεγάλη φόρμα και σώζει την κατάσταση χάρις στον αυτοσαρκασμό του. Αναρωτιέσαι όμως συχνά αν ό,τι βλέπεις είναι τελικά ένα freak show για το αδηφάγο κοινό που αναρωτιέται τι κάνει πλέον το αγόρι που έλαμψε στα 80ς. 

Λοιπόν να που τελικά σε πείσμα όσων έβριζαν τον Μάρκο Μίλερ (διευθυντή της Βενετίας) η Μόστρα είχε τελικά ό,τι καλύτερο μπορούσε να διαλέξει από τις υπάρχουσες ταινίες. Δηλαδή, μιλώντας για αμερικανούς, τους Κοέν να κάνουν το χαβαλέ τους στο Burn After Reading και τον Τζόρτζ Κλούνι να πέφτει στα επίπεδα Τζάντ Άπατοου, τον Τζόναθαν Ντέμι να κάνει την πρώτη, πλην όμως αποτυχημένη, «ταινία της εποχής Ομπάμα» (να μου τον θυμηθείτε τον όρο) στήνοντας στο Rachel Getting Married ένα πολυφυλετικό, φιλελεύθερο σκηνικό και ένα γάμο (με εξοντωτικές λεπτομέρειες) με φόντο μια δυσλειτουργική οικογένεια όπου το μόνο που διασώζονται είναι ο Robyn Hitchcock να τραγουδά το America (!) και ο Ρότζερ Κόρμαν ως τελεστής του μυστηρίου-να μας ζήσουν, αλλά ευχαριστώ δεν θα πάρω. Για την Κάθριν Μπίγκελοου και το Hurt Locker δεν έχω λόγια, περάστε μόνο αν είστε στρατόκαυλοι. Αρκετά πια με το θρήνο των αμερικανών για τα παιδιά τους που πεθαίνουν άδικα στο Ιράκ. Λέγανε όλοι πού είναι ο Σπάικ Λι, να κάτι τερατώδεις κριτικές στο Τορόντο. Τηλεταινία έκανε και Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με το Orson Wells and Me, αλλά με ένα φοβερό Christian McKay φτυστό Welles σε όλα του και ικανό να φτάσει ως τα Όσκαρ. Τι διασώθηκε στη Βενετία; Το σκληροπυρηικό arthouse, με το Gabbla του Ταρίκ Τεγκιά και πρωταγωνιστή την ίδια την έρημη γη της Αλγερίας (ο τίτλος μεταφράζεται  Ενδοχώρα) και απόηχους από το Επάγγελμα Ρεπόρτερ (του Αντονιόνι, ντε) και το Teza του Χαιλέ Γκεριμά από την Αιθιοπία, μια πολιτική saga που καλύπτει σχεδόν τρεις δεκαετίες από την ιστορία της χώρας και που σύσσωμοι οι Έλληνες κριτικοί του έδωσαν ένα 20λεπτο (ή δεν πάτησαν καν το πόδι τους) και η κριτική επιτροπή τα βραβεία σεναρίου και το μεγάλο βραβείο τους. Από κοντά η Κλερ Ντενί στην καλύτερη εδώ και καιρό στιγμή της τα 35 Σφηνάκια Ρούμι ή πώς ο Όζου μεταφέρεται στην καρδιά της αφρικανικής κοινότητας στο Παρίσι. Όσο για το Τορόντο, φέτος ήταν η σκια του καλού εαυτού του και αν δεν υπήρχε ένας Χιροκάζου Κόρε Έντα με το Still Walking (βασισμένο στις αναμνήσεις από τους γονείς του) και ένα ξεσαλωτικό ντοκιμαντέρ, το Soul Power, (ντοκουμέντο της παράπλευρης συναυλίας που δόθηκε στο Ζαίρ με αφορμή τον περίφημο αγώνα Μοχάμεντ Άλι και Τζορτζ Φόρμαν, αν θυμάστε το περίφημο Once We Were Kings) πολύ φοβόμαστε ότι δεν θα είχαμε τίποτε άλλο να θυμόμαστε.

(Λ.Α)


Latin

Σεπτεμβρίου 21, 2008


[Parque Via: Πριν από την Επανάσταση (επάνω), Dioses: Ω, τι κόσμος μπαμπά! (κάτω)]
Παρατράβηξαν λίγο τα φωτογραφικά post είναι αλήθεια. Να όμως που το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις, στα αλήθεια και αυτό. Σχεδόν, τέλος πάντων. Θα μου πείτε πέρασαν τρία φεστιβάλ (Λοκάρνο, Βενετία, Τορόντο) τίποτε δε συνέβη; Σχεδόν, είναι πάλι η απάντηση. Οι Κάννες τα μάζεψαν όλα είναι η αλήθεια και έμειναν τα «δεύτερα» είναι η απάντηση. Παραδόξως πάντως ο μεγάλος κερδισμένος ήταν το Λοκάρνο σε μια από τις καλύτερες χρονιές του τηρουμένων των αναλογιών. Άσχετα αν δεν συμφωνούσες, ταινίες υπήρχαν και μαζί μια πολύ δυνατή θεματική που έρχεται με θυμό από τη Λατινική Αμερική. (Ήταν άλλωστε και η τιμώμενη περιοχή στο τμήμα Open Doors όπου παρουσιάζονται μελλοντικά σχέδια σε αναζήτηση χρηματοδότησης). Και ποια είναι αυτή; Το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς που έχει γίνει Ερυθρά Θάλασσα, αδιάβατη όμως. Η μεξικάνικη φετινή Χρυσή Λεοπάρδαλη του πρωτοεμφανιζόμενου Ενρίκο Ριβέρο με τον τίτλο Parque Via είναι η (αληθινή) ιστορία του μεσήλικα Μπέτο που φροντίζει για δεκαετίες το άδειο σπίτι μιας ζάμπλουτης κυρίας μέχρι τη στιγμή που η τελευταία αποφασίζει να το πουλήσει και να τον πετάξει στο δρόμο. Στο σαρκαστικό Dioses του Χοσέ Μέντες από το Περού, μια πανέξυπνη ταινία φτιαγμένη σαν μεξικάνικη σαπουνόπερα, ένας πάμπλουτος, φλώρος έφηβος, ερωτευμένος με την αδερφή του, αναζητά τη λύτρωση στην άλλη πλευρά της Λίμα επισκεπτόμενος την παράγκα της υπηρέτριάς του στις τενεκεδουπόλεις για να δει πώς ζούνε οι απλοί άνθρωποι! Στην εύφλεκτη Gasolina του 25χρονου Χούλιο Χερνάντες από την Παραγουάη η μεσαία τάξη ζει απομονωμένη σε φρουρούμενες περιοχές, σε ζώνες, όπως και στην Αργεντινή για να θυμηθούμε το Una Semana Solos της Σελίνα Μούργκα για το οποίο γράφαμε πριν κανένα μήνα. Η νέα γενιά του λατινοαμερικάνικου σινεμά, ενός σινεμά πολιτικού όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια, συλλαμβάνει μια περιοχή σε αναβρασμό, ένα καζάνι  έτοιμο να σκάσει και πολύ φοβόμαστε (αν σκεφτούμε την οικονομική κρίση στις ΗΠΑ) έναν ολόκληρο πλανήτη χωρισμένο όσο ποτέ άλλοτε στα δύο.  

(Λ.Α)


Les Demoiselles de Rochefort

Σεπτεμβρίου 20, 2008

[In between films: things to do in Venice when…]