Αστραπές και Εραστές

astrapes2.jpgastrapes1.jpg

[Καλοκαιρινές αστραπές: γι αυτούς που ξέρουν να περιμένουν] 

Οι Εραστές της Αξού που προβάλλονται στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης νομίζω ότι θα αναδείξουν το σκηνοθέτη τους Νίκο Λυγγούρη σε ένα «είδος» από μόνον του. Είχαν προηγηθεί οι Καλοκαιρινές Αστραπές το 2004 στο ίδιο φεστιβάλ, κέρδισαν μάλιστα και το πρώτο βραβείο τότε. Ο Λυγγούρης ζει από όσο ξέρω στη Γερμανία, αλλά το μυαλό και η καρδιά του βρίσκονται σαφώς στην Ελλάδα και μάλλον στην Κρήτη, το σκηνικό και των δύο ντοκιμαντέρ. Κάποιοι παλιότεροι θα έχουν διαβάσει ΄»σκληρά» θεωρητικά κείμενά του στο Σύγχρονο Κινηματογράφο κάποιοι ίσως έχουν δει την πρώτη φιξιόν ταινία του Καρδιά από Πέτρα, προβλήθηκε στις Νύχτες Πρεμιέρας στα μέσα της δεκαετίας του ’90 (μια τρυφερή ματιά στη σχέση ενός νεαρού αγοριού με μια άκαμπτη ηλικιωμένη κυρία). Τα δυο τελευταία ντοκιμαντέρ του ωστόσο είναι ένα άλλο κεφάλαιο, ίσως η πλήρης αντιστροφή του θεωρητικού του έργου, μια επιστροφή στη βιωματική απλότητα. Το καταλαβαίνεις ήδη από τους τίτλους, απέριττα μαύρα γράμματα σε λευκό φόντο. Είναι τραβηγμένα με σχεδόν ακατέργαστο ψηφιακό βίντεο, σχεδόν χωρίς καμιά φροντίδα για το φωτισμό, όπως θα τραβούσε κάποιος ερασιτέχνης, εσύ και εγώ. Υπάρχει άλλωστε ένα voice over σχεδόν εξομολογητικό, σαν προσωπικό ημερολόγιο μακριά από την παγίδα της αντικειμενικότητας. Η Κρήτη και τα χωριά της που πρωταγωνιστούν είναι η πιο αληθινή όψη της σημερινής ελληνικής επαρχίας που έχω δει: ενοικιαζόμενα με σουηδικά έπιπλα, καφενεία με πλαστική καρέκλα ή μπαμπού, αλουμινοκατασκευές, μαγαζιά με σουβενίρ. Στις Καλοκαιρινές Αστραπές ξεδιπλώνονται οι τέσσερις εποχές ενός ιδιοκτήτη ενοικιαζόμενων που στον ελεύθερο χρόνο του επιμένει να κυνηγά να αιχμαλωτίσει με τη φωτογραφική του μηχανή καλοκαιρινές αστραπές στη θάλασσα όταν δεν υπάρχουν ορατές καταιγίδες (ένα σπάνιο, εξηγήσιμο, φαινόμενο). Στους Εραστές της Αξού το τελετουργικό μιας ημέρας συμπυκνώνει τη ζωή ενός αιώνια ερωτευμένου ζευγαριού του Γιώργου και της Μαρίας, αμφότεροι πάνω από εβδομήντα. Και τα δυο ντοκιμαντέρ είναι νομίζω εξαιρετικές στην απλότητά τους συλλήψεις ενός αθέατου συναρπαστικού κόσμου που κινείται γύρω μας, αλλά σε άλλες ταχύτητες και συχνότητες. Ενός κόσμου που συμπυκνώνει το ουσιώδες που κρύβεται κάτω από τα στρώμματα του τετριμμένου. Δύσκολο να τον δεις και να τον βιώσεις, θέλει υπομονή και αναμονή. Όση χρειάζεται η κυρία Μαρία για να περάσει το ύφασμα στον αργαλειό της, όση χρειάζεται να δεις τις καλοκαιρινές αστραπές ή την πράσινη αχτίδα στο ηλιοβασίλεμα.  

(Λ.Α)

Advertisements

2 Responses to Αστραπές και Εραστές

  1. Ο/Η datura λέει:

    Να μου επιτραπεί μια μικρή διόρθωση: η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του Λυγγούρη είναι η «Ομίχλη κάτω από τον ήλιο» (1980) με τους Πάνο Ευαγγελίδη, Νέλλυ Αγγελίδου, Όλια Λαζαρίδου, Κλάους Βίλμπραντ. Η ταινία εν γένει κατακρεουργήθηκε με απίστευτη προχειρότητα από την κρατούσα κριτική της εποχής, γι αυτό και ο Λυγγούρης αναγκάστηκε να δημοσιεύσει στο Σύγχρονο Κινηματογράφο ένα κείμενο-απάντηση υπό τον ειρωνικό τίτλο «Να πεθάνει η Ομίχλη».

  2. Ο/Η independencedays λέει:

    Ευχαριστώ πολύ για τη διόρθωση. Το σχόλιο εγκρίθηκε με καθυστέρηση γιατί ήμουν στο φεστιβάλ. Η ταινία του Νίκου Λυγγούρη κέρδισε φέτος το βραβείο της FIPRESCI και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: