Mountain of Love

Μαρτίου 31, 2008

cst0511.jpg

[The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-la-la band: once in a blue moon ή η χρονιά με τα δεκατρία φεγγάρια] 

Ξεκινάς να πας με μισή καρδιά γιατί η στροφή τους στο νέο άλμπουμ δεν σε έχει ξετρελλάνει. Είναι Κυριακή και όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στα επίπεδα της σεροτονίνης μετά την μπλε ώρα. Άσε που αποφασίζεις να πας μόνος σου. Το Κύτταρο είναι πήχτρα στον κόσμο και στον καπνό (το δεύτερο δεν είναι είδηση). Ακόμη χειρότερα οι διπλανοί δεν βάζουν γλώσσα μέσα (έμαθα που θα πάνε διακοπές και με τι σκηνή ακριβώς) και γενικώς υπάρχει φοβερό μουρμουρητό (ούτε αυτό είναι είδηση). Και όμως σε κανά δεκάλεπτο όλα τα στραβά εξαφανίζονται ως δια μαγείας (ή τουλάχιστον εμένα έτσι μου φάνηκε) και απομένει μόνο αυτή η φοβερή και καθόλου βέβαια tra-la-la band, απόλυτη κυρίαρχη του ήχου της και κυρίως πιο γήινη και άμεση από ποτέ. Σχεδόν φολκ κάποτε. Το Blindblindblind στο πρώτο φινάλε και το σχεδόν ακαπέλα Hang onto Each Other στο οριστικό κλείσιμο, θα τα θυμόμαστε για καιρό. Και όχι μόνο αυτά. Αλλά τα υπόλοιπα καλύτερα να τα γράψουν οι μουσικοκριτικοί.

(Λ.Α)


Επάνω

Μαρτίου 26, 2008

down.jpg 

[Νικίας Χρυσός: turn things upside down] 

Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να «συναντάς» ξανά στο δρόμο σου σκηνοθέτες που σου άρεσαν, σου έκαναν κλικ και μετά πολύ πιθανά και να τους ξέχασες. Την πειραματική μικρού μήκους Down του Νικία Χρυσού την είχαμε παρουσιάσει το 2004 στις Νύχτες Πρεμιέρας (Έλληνες της Διασποράς). Το 2006 ξαναπέφταμε πάνω του με το εκπληκτικό Hochhaus την καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ Δράμας εκείνη τη χρονιά. Και φέτος; Φέτος ο 29χρονος Νικίας Χρυσός επιλέχτηκε από το Φεστιβάλ των Καννών (μαζί με άλλους 5 μόνο) να αναπτύξει την πρώτη μεγάλου μήκους του μέσα από το πρόγραμμα Residence της Cinefondation. Στους υπόλοιπους της παρέας αναγνωρίζουμε δύο ακόμη «γνωστά» μας πρόσωπα, τον Fransisco Vargas του El Violin (Μεξικό) και τον Manuel Nieto Zas του La Perrera (Ουρουγουάη) αμφότεροι παρουσιασμένοι στις Ημέρες Ανεξαρτησίας το 2006. Το La Perrera μάλιστα με την ελληνική του απόδοση Σκυλοβαρεμάρα είχε γίνει τίτλος μεγάλης ελληνικής εφημερίδας για την «εικόνα» του φεστιβάλ. Οι Κάννες πάντως μάλλον κάτι παραπάνω ξέρουν…

Ολόκληρο το Down εδώ και περισσότερα για τον Νικία Χρυσό στο www.kavla.de

(Λ.Α)


Σελινιασμένος

Μαρτίου 25, 2008

dsc01304.jpg 

[Σαμποτάζ: το άλογο του Τρινιτά, χίλιες και μια νύχτες σινεμά] 

«Τότε τα όνειρα ανεβαίνουν μες στη νύχτα για να’ρθουν να λαμπαδιάσουν στον αντικατοπτρισμό του κινούμενου φωτός. Δεν είναι τελείως ζωντανό αυτό που συμβαίνει στις οθόνες, απομένει εντός του ένας μεγάλος χώρος για τους φτωχούς, τα όνειρα και τους νεκρούς. Πρέπει να σπεύσεις να μπουκωθείς με όνειρα για να διασχίσεις τη ζωή που σε περιμένει έξω, όταν βγεις από τον κινηματογράφο, για να διαρκέσεις λίγες μέρες ακόμη μέσα σε εκείνη τη φρίκη των ανθρώπων και των πραγμάτων. Από τα όνειρα διαλέγεις όσα σου ζεσταίνουν καλύτερα την ψυχή. Εγώ προτιμούσα, ομολογώ, τα πρόστυχα».

Φερντινάν Σελίν, Ταξίδι στην Άκρη της Νύχτας, 1932 (μετ. Σεσίλ Ιγγλέση Μαργέλλου).

[Η Λένα Πλάτωνος επιστρέφει με τα Ημερολόγια, έναν από τους δίσκους της χρονιάς]


Milk

Μαρτίου 21, 2008

dd_milk1597lkm.jpg 

[ (Not safe as) Milk: Όταν το Σαν Φρανσίσκο χόρευε στους ρυθμούς του Sylvester]

Από το indiewire και το sfgate.com μαθαίνουμε ότι η νέα ταινία του Gus Van Sant, Milk, βιογραφία του ακτιβιστή, gay δήμαρχου του Σαν Φρανσίσκο Harvey Milk, που δολοφονήθηκε από ακροδεξιό μέλος του δημοτικού συμβουλίου, τελείωσε μετά από 8 εβδομάδες τα γυρίσματα της στο Σαν Φρανσίσκο μέσα σε πανηγυρικό κλίμα και μάλλον οδεύει για Βενετία και Όσκαρ (εκτός αν, λίγο χλωμό, προλάβει τις Κάννες). Η ταινία έχει να αναμετρηθεί κυρίως με τις δάφνες του αριστουργηματικού ντοκιμαντέρ The Times of Harvey Milk (1984, Όσκαρ) του Rob Epstein και την ανάπλαση μιας χρυσής εποχής ελευθεριότητας και πανσεξουαλισμού για το Σαν Φρανσίσκο που έκλεισε με τον πιο βίαιο τρόπο. Ο Van Sant έχει ζητήσει από τον μόνιμο πλέον διευθυντή φωτογραφίας του Harry Savides ένα κλίμα που θα φέρνει στο μυαλό το αμερικανικό ντοκιμαντέρ των ’70ς και κυρίως τις ταινίες του Frederick Wiseman στις οποίες ζήτησε από ολόκληρο το συνεργείο του να εντρυφήσει. Με Sean Penn (ο δήμαρχος) και Josh Brolin (ο δολοφόνος) στο καστ περιμένουμε τα καλύτερα…

(Λ.Α)    


διόρθωση (με γόμα ή blanco)

Μαρτίου 19, 2008

assets_large_t_420_144590_type11491.jpg 

[διόρθωση: η υποστολή της σημαίας] 

Ο Θάνος το είπε και το έκανε τελικά. Όταν ένα χρόνο πριν μας έλεγε ότι ετοιμάζει τη διόρθωση και φτάναμε τη συζήτηση στο πώς θα γίνει η ταινία και πώς θα βγει, η απάντηση ήταν «με δάνεια και high definition και διανομή στη χειρότερη στο Μικρόκοσμο με μια κόπια». Η ώρα έφτασε λοιπόν και η διόρθωση του Θάνου Αναστόπολου ανοίγει αποκλειστικά στο Μικρόκοσμο έχοντας περάσει ήδη από το Βερολίνο (κατάμεστες προβολές με μακροσκελή Q&A) και τη Γουαδαλαχάρα και θα συνεχίσει με Νέα Υόρκη (New Directors/New Films), Μπουένος Άιρες (BAFICI) και πολλά άλλα φεστιβάλ. Αν μη τι άλλο και ότι αντιρρήσεις μπορεί να έχει κανείς είναι η πιο πολυσηζητημένη ελληνική ταινία της σεζόν που διανύουμε, με φίλους και «εχθρούς». Συνεπώς μια βαθιά πολιτική ταινία που θα ανοίξει πολλές συζητήσεις τόσο για την κινηματογραφικά αθέατη πλευρά της χώρας (και κυρίως της πόλης) που ζούμε (το ανανεωμένο σχήμα πατρίς-θρησκεία-οικογένεια και το βαθύ ρατσισμό της ) όσο και για το πώς η διόρθωση την προσεγγίζει για να την ανατρέψει (υπερβολικά «ορθώς» ή όχι).  Από την Πέμπτη 20/3 στις 6.30 το απόγευμα για τις προσωπικές σας απαντήσεις.

 (Λ.Α)


Καθώς προχωρούσα είδα μικρά (αλλά ικανά) θραύσματα ομορφιάς…

Μαρτίου 17, 2008

 page_12_jpg1.jpg

[Ο Larry Towell φωτογραφίζει το τείχος-ανάχωμα στη μετανάστευση ανάμεσα σε  Μεξικό-ΗΠΑ ως έργο τέχνης, ζωής και θανάτου]

8+2 για το 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 

(η ομορφιά) 

1. Όλο το βάρος του κόσμου μας στις πλάτες ενός αγρότη που κουβαλά τη ντουλάπα του λίγο πριν τη μεγαλύτερη πλημμύρα του πλανήτη για το φράγμα στα Τρία Φαράγγια στην Κίνα. (Up the Yangtze)

2. Δωδεκάχρονα παιδιά  χτυπάνε τη φράση «Μόνος σε τέσσερις τοίχους» τατουάζ, σε αναμορφωτήριο στη Ρωσία. (Alone in Four Walls) 

3. Ο Γιώργος και Μαρία παραμένουν αιώνιοι, ερασιτέχνες, εραστές στην Κρήτη. (Οι Εραστές της Αξού). 

4. Joe Berlinger+Bruce Sinofsky: το πιο ωραίο σκηνοθετικό δίδυμο δίνει ένα ανεπανάληπτο live, masterclass δηλαδή, ένα μάθημα σοφίας και ταπεινότητας.

5. Η Αλίντα Δημητρίου χαρίζει το βραβείο της για τα Πουλιά στο Βάλτο εκεί που ανήκει, στην Αντίσταση και στις γυναίκες της (τις γιαγιάδες μας δηλαδή).   

6. Ο Μάνος Χατζιδάκις μιλά για τους αγαπημένους του Nino Rotta, Kurt Weill. (Μάνος Χατζιδάκις-18 Κινούμενες Εικόνες)

7. Ο φωτογράφος Larry Towell επιμένει ότι η φωτογραφία είναι ποίηση και μετά πολιτική. (Territories)

8.  Η σπουδαία Kim Longinotto εισβάλει αόρατα στις ταραγμένες ζωές και ψυχές των παιδιών με επιθετική συμπεριφορά που φιλοξενούνται στο ίδρυμα Mullbery Bush στη Μ. Βρετανία. (Hold Me Tight, Let Me Go)

 (και η ασχήμια)

1. Η ημερίδα για τα επόμενα δέκα χρόνια του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ μετατρέπεται σε αυτοδιαφήμιση του συντονιστή και ρεσιτάλ επαρχιωτισμού από τους εγχώριους δημιουργούς.

2. Συνεχίζονται τα  δημοσιεύματα για τη μετατροπή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ σε βήμα του τηλεοπτικού ρεπορτάζ ακόμη και από ανθρώπους που απλά έχουν διαβάσει τα δελτία τύπου και δεν έχουν δει καν τις ταινίες. Προτείνουμε να εντρυφήσουν στο βραβευμένο με Όσκαρ «ρεπορτάζ» Taxi to the Dark Side.

(Λ.Α)


4

Μαρτίου 10, 2008

13220_1.jpg

[Μαρία Βουμβάκη: Το τερραίν του παραδείσου] 

Και μόνο για την επιστροφή της πιο αγαπημένης μου ραδιοφωνικής φωνής εκπομπής θα το έγραφα. Υπάρχει άλλωστε ολόκληρο fan club της, ξέρω μερικά ονόματα που μπορώ να δώσω. Η Θάλεια Καραμολέγκου, λοιπόν, και ο Ωκεανός του Ήχου επέστρεψαν στα βράδια μας από Δευτέρα ως Πέμπτη, 10-12, στον «105,5 στο κόκκινο» εννοείται. Και δεν είναι η μόνη. Τις Κυριακές προστέθηκε ο Νίκος Πετρουλάκης και το Σάββατο ο Θανάσης Μήνας. Κοίτα να δεις τι γίνεται όταν ανεβαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ στα γκάλοπ 🙂

Στις συχνότητες του παραπάνω σταθμού έπεσα πάνω στη Μαρία Βουμβάκη την οποία (ντροπή μου) αγνοούσα. Έχει βγάλει τρία άλμπουμ, μελοποιεί Έλληνες ποιητές, είναι εξαιρετικά ακριβοθώρητη, εμφανίζεται όμως στο Κύτταρο για δύο βραδιές 12 και 19 Μαρτίου. Αν αγαπάτε τη Λένα Πλάτωνος και τον Κωνσταντίνο Βήτα δώστε προσοχή. Για το τι ακριβώς κάνει όμως καλύτερα να μπείτε εδώ.

Στο ίδιο μέρος εμφανίζονται και οι Α Silver Mt Zion στις 30 του μήνα. Τους θυμήθηκα γιατί μια από τις ομορφότερες σκηνές στο περσινό (αγνοείται η τύχη του εδώ) Mr. Lonely (την καλύτερη ίσως ταινία) του Harmony Corine ανήκει στη μουσική των δαιμόνιων Καναδών.

Η φοβερή σειρά Le Cinema de (βάλτε εδώ αγαπημένους Γάλλους σκηνοθέτες και συνθέτες) χτύπησε πρόσφατα με τετραπλό CD αφιερωμένο στο Michel Legrand (3 Όσκαρ και δεν ξέρω τι υποψηφιότητες). Όταν έχεις γράψει μουσική από Les Parapluies de Cherbourg ως το Never Say Never Again το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι άνισο. Όταν όμως παρεμβάλλονται στιγμές όπως τα Cleo de 5 a 7, Lola, Summer of ’42 και Eva, είσαι σίγουρος ότι είναι μια από τις κυκλοφορίες της χρονιάς.

(Λ.Α)