10 (Άριστα Δέκα)

Φεβρουαρίου 27, 2008

austin_screens_feature3-1.jpg

[The Cruise: δέκα χρόνια μετά η βόλτα συνεχίζεται]

«Μα καλά θα ανεβείς με τέτοιο καιρό στη Θεσσαλονίκη; Και τι θα κάνεις τόσες μέρες, μόνο ντοκιμαντέρ θα έχει». Την παραπάνω συμβουλή δεν μου την έδωσε η μαμά μου, αλλά επαγγελματίας του χώρου, ονόματα δε λέμε. Μιλάμε πάντως για χιόνια (φοβερή διαδρομή με τρένο και την Κλαίρη), αέρα και βροχή παρότι ήταν Μάρτιος (του 1999). Μιλάμε επίσης για μια εποχή όπου οι περισσότεροι θεωρούσαν το ντοκιμαντέρ εντελώς ανυπόληπτο είδος. Κάπως έτσι ξεκίνησε η γνωριμία με το πιο αγαπημένο μου (ως σήμερα) φεστιβάλ. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, όπως το λέμε μεταξύ μας, παραλείποντας το επεξηγηματικό Εικόνες του 21ου Αιώνα αν και περί αυτού πρόκειται. Ακόμη θυμάμαι την πρώτη προβολή που είδα φτάνοντας το βράδυ, Πέμπτη αν θυμάμαι καλά: The Cruise μια φοβερή βόλτα στη Νέα Υόρκη με ήρωα τον Τίμοθι «Σπιντ» Λέβιτς,  τον πλέον cult ξεναγό της. Ακόμη θυμάμαι ξεκάθαρα και το μεταμεσονύκτιο μαραθώνιο του Σαββάτου (με Lou Reed, a Rock n’ Roll Heart, μεταξύ άλλων) και το ξημέρωμα στην Αριστοτέλους. Μεσολάβησαν χρόνια που έκαναν το ντοκιμαντέρ «in», το οδήγησαν στη διανομή και στις αίθουσες, έφτασε πια να θεωρείται από πολλούς ως το μέλλον της…μυθοπλασίας. Δέκα χρόνια μετά ανοίγω τις εφημερίδες και διαβάζω έκπληκτος τις επιθέσεις που δέχεται το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ από τους έλληνες σκηνοθέτες!! Αν έχεις το Θεό σου δηλαδή. Και δεν βλέπω και καμμιά σοβαρή γραμμή υπεράσπισης από πουθενά και αυτό είναι το χειρότερο. Δέχεται λοιπόν επιθέσεις το φεστιβάλ που έβγαλε το ντοκιμαντέρ (πρωτίστως το ελληνικό) από την τηλεοπτική απομόνωση, που έδωσε ένα κίνητρο και ένα βασικό λόγο τελικά για να γίνονται περισσότερα ντοκιμαντέρ στη χώρα μας, που έβγαλε από την ανωνυμία (έτσι είναι) μια σειρά από ντοκιμαντερίστες. Η κατηγορία είναι το κόψιμο μιας σειράς από ελληνικά ντοκιμαντέρ. Θυμίζει λίγο πανελλαδικές η συζήτηση: αφήστε τα πανεπιστήμια ανοιχτά, γιατί να υπάρχει η βάση του 10 κλπ. Προσωπικά δεν πρόκειται να αφήσω την εγχώρια μιζέρια και γκρίνια να μου χαλάσει τη γιορτή και νομίζω ότι αυτό πρέπει να κάνετε όλοι όσοι αποφασίσετε να κάνετε…Αποκριές στη Θεσσαλονίκη. Υπάρχει άλλωστε εκεί ένα εξαιρετικό απάνθισμα από την παραγωγή όλου του κόσμου και η καλύτερη ευκαιρία για τις συγκρίσεις με τη δικιά μας σοδειά. Και τα συμπεράσματα θα είναι δικά σας, νομίζω.

(Λ.Α)

Advertisements

Zodiac:Lost in the stars (όπως και αν το δεις)

Φεβρουαρίου 24, 2008

gal_zodiac1.jpg 

[Μια καλοκαιρινή νύχτα διαφορετική από τις άλλες: Easy to be Hard, Zodiac]

Μένουν ελάχιστες ώρες για το καθιερωμένο ξενύχτι της χρονιάς και για μια κατά πως φαίνεται από τις πιο ενδιαφέρουσες βραδιές στην ιστορία του θεσμού. Προσωπικά δεν έχω καμιά σκασίλα για το ποιος θα κερδίσει (καλές ως πολύ καλές ταινίες είναι όλες φέτος, ο ΠΑΟΚ ήρθε ισοπαλία οπότε…) αν και πολύ φοβάμαι ότι το Atonement ευνοείται από το διαίρει και βασίλευε ανάμεσα σε Κοέν και Πολ Τόμας Αντερσον. Το μόνο που με ενδιαφέρει σε μια τέτοια βραδιά είναι να μείνουν τα μάτια μου ανοιχτά, να λείψει η γκρίνια και τα χασμουρητά από τα κορίτσια που (συνήθως) δεν ξενυχτάνε με ένα μυστικό και βέβαια να βρεθεί ο host σε φόρμα, αλλιώς το τετράωρο θα μοιάζει με εφιάλτη. Αν κάτι θα μου λείψει πάντως από το 80στό line-up των Όσκαρ είναι το Zodiac του Ντέιβιντ Φίντσερ (για τον Jesse James δεν είχα ποτέ ελπίδες). Στο μέλλον όλοι θα αναρωτιούνται γιατί δεν είχε καμιά δεκαριά υποψηφιότητες και θα (ξαν)ακούνε έκθαμβοι το commentary του Φίντσερ στην ειδική έκδοση. Καλή διασκέδαση!

(Λ.Α)


New (Greek) Directors/New (Greek) Films

Φεβρουαρίου 22, 2008

886809769_l.gif 

[ Εμείς πάλι δεν ντρεπόμαστε να το πούμε: κούκλα η Κωνσταντίνα!]

Αν και διακρίνουμε τον κίνδυνο να μετατραπούμε σε γραφείο τύπου των ελλήνων σκηνοθετών που διαπρέπουν στο εξωτερικό δεν γίνεται να μην αναφερθούμε στη σημερινή είδηση. Η Διόρθωση του Θάνου Αναστόπουλου και το Valse Sentimentale της Κωνσταντίνας Βούλγαρη επιλέχτηκαν από το New Directors/New Films, το ετήσιο showcase ταλέντων που οργανώνει εδώ και χρόνια το περίφημο Lincoln Film Center (βγάζει μεταξύ άλλων το Film Comment και φιλοξενεί στις τάξεις του την αφρόκρεμα της νεουορκέζικης κριτικής). Ελληνικό διπλό δεν θυμόμαστε ποτέ στα χρονικά πάντως και έχουμε μείνει άφωνοι!  

(Λ.Α)


Αδιόρθωτος! (Berlin Diaries 3)

Φεβρουαρίου 19, 2008

[Θάνος Αναστόπουλος: Q&A στα όρια της performance στο Delphi]

Ο Θάνος Αναστόπουλος άρχισε τον μαραθώνιο, όπως προβλέπεται, των Q&A μπροστά σε διεθνή ακροατήρια. Η Διόρθωσή του (Correction) ξεκίνησε από το Forum του Βερολίνου και οδεύει προς Γουαδαλαχάρα, Μπουένος Άιρες και Νέα Υόρκη. Αυτά για πριν το Πάσχα, παρακαλώ. Καλή συνέχεια Θάνο!

Υ.Γ Το βίντεο είναι της Σοφίας γιατί εμείς ποιος ξέρει που ήμασταν.


I (more) often dream of virgins (Berlin Diaries 2)

Φεβρουαρίου 19, 2008

[No discussion after the screening: η καλύτερη παρουσιάστρια του φεστιβάλ δουλεύει στο Forum στο Cinestar 8 και τη λατρεύουμε]

Η δεύτερη στάση έρχεται και πάλι από το Forum του Βερολίνου. Από τον απόλυτο νιχιλισμό του Go, Go Second Time Virgin (1969) στο Ecstasy of the Angels (1971)  και στα αδιέξοδα του ένοπλου αγώνα μέσα από την ιστορία μιας φράξιας που καταρρέει. Εμβληματικά pink eiga με μια πρώτη ματιά (οι περίφημες ροζ ταινίες, ντε) δια χειρός του Wakamatsu Koji (ο Ιάπωνας Γκοντάρ βρε), εν τέλει μνημεία του Μάη του ’68 για τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου και του αντίστοιχου new wave από έναν από τους τελευταίους επιζήσαντες πρωτοπόρους του.  Το να τα πεις cult είναι το λιγότερο που μπορείς αφού πρόκειται για καθαρό πολιτικό σινεμά μόνο που οι πολιτικές «ζυμώσεις» γίνονται συχνά στο κρεβάτι και με… χειροποίητο τρόπο…(φτου, χάσαμε το τελευταίο του έπος United Red Army).  

(Λ.Α)


I often dream of horses (Berlin Diaries 1)

Φεβρουαρίου 18, 2008

[A film is not enough: Khavn de la Cruz Live!]

Σε ελεύθερη μετάφραση θα μπορούσε να λέγεται «Ο μηχανικός και η πουτάνα». Ο πραγματικός του τίτλος ωστόσο είναι «The Muzzled Horse of an Engineer in Search of Mechanical Saddles και δεν πρόκειται παρά για το τελευταίο πόνημα (θα σας πονέσει σίγουρα) του Khavn de la Cruz, του φοβερού και τρομερού (και συχνά βρωμερού) παιδιού από τις Φιλιππίνες. Ο Khavn, που ομολογούμε δεν είχαμε σε υπόληψη, μας έστειλε κυριολεκτικά παρουσιάζοντας στο Arsenal την ταινία του με ζωντανή μουσική παιγμένη από τον ίδιο (στο πιάνο και την φωνή), τον John Torres (άλλο τρομερό παιδί από τις Φιλιππίνες) και δυο ακόμη γερμανούς μουσικούς σε ένα φωνητικό και αυτοσχεδιαστικό παραλήρημα. Και η ταινία; Σκεφτείτε την Αυγή του Μουρνάου στη χαοτική Μανίλα (μα τι γράφω τώρα;) σε πολύ ελεύθερη παραλλαγή και προσθέστε αρκετά… άλογα. Ό,τι και να γράψω δεν θα σας βοηθήσει να καταλάβετε και πολλά. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή ήταν η πιο απρόσμενη στιγμή ενός φεστιβάλ που έχει γίνει απελπιστικά προβλέψιμο και η πιο χειροπιαστή απόδειξη ότι μερικά θαύματα συμβαίνουν ακόμη μόνο ζωντανά, παρουσία του σκηνοθέτη και των ανθρώπων γύρω σου.  

(Λ.Α)


Ιστορία 52 (κριτική Variety)

Φεβρουαρίου 6, 2008

Freshman helmer Alexis Alexiou enters into the fevered mind of a schizophrenic man in the meticulously crafted thriller «Tale 52.» Constantly shifting between past and present, real and imagined, Alexiou displays an unerring control of his material and a pronounced feel for his protag’s troubled paranoia, but pic ultimately feels overextended and repetitious, more a medium-length experiment than a full-arc feature. Still, the talent is undeniable, and smaller fests may want to take a peek at this «did he or didn’t he» drama of a relationship turned violent.

Jay Weissberg

ολόκληρη στο link

http://www.variety.com/review/VE1117936073.html?categoryid=31&cs=1