Εγκυμοσύνη

junopic4.jpg 

[Juno: η αγαπημένη μου εποχή (γλυκά δεκάξι)…] 

Όσοι λένε ότι ο Ιανουάριος είναι ο χειρότερος μήνας της χρονιάς δεν μπορούν να με βρουν παρά απόλυτα σύμφωνο. Μαύρη κατάρα, ανία βαρεμάρα όπως λένε ξέρετε ποια. Και ενώ και εγώ άλλα πράγματα έπρεπε να γράφω (ε, Δημήτρη;) το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι η ανασκόπηση της χρονιάς για την Αμερική. Κοίτα να δεις… Ήταν μια ασυνήθιστη χρονιά η περσινή. Δεν θυμάμαι εδώ και χρόνια να βγήκαν τόσο πολλές «σοβαρές» ταινίες μέσα από τα στούντιο. Και ειδικά μετά από ένα καλοκαίρι πήχτρα στα sequel. Ίσως βέβαια και ακριβώς γι αυτό το λόγο. Ίσως πάλι γιατί λένε ότι πλέον έχουν πέσει στα στούντιο πολλές επενδύσεις από ιδωτικά κεφάλαια που αναζητούν γρήγορες αποδόσεις. Και όπως και να το κάνουμε το Juno κοστίζει λίγα και φέρνει πίσω πολλαπλάσια μεγιστοποιώντας την επένδυση. Μπορεί πάλι να είναι τα ανοιχτά μυαλά που βρίσκονται πίσω από την Paramount Vantage π.χ. η οποία έδωσε εν λευκώ εξουσιοδότηση στους Coen να κάνουν ό,τι θέλουν έστω και αν φρίκαραν που διάλεξαν τον Josh Brolin για πρωταγωνιστή. Ο οποίος τώρα, λένε, θα παίξει τον Bush στο νέο έπος του Oliver Stone. Πάντως για να τα θυμηθούμε, έχουμε και λέμε για πέρσι: The Assasination of Jesse James by the coward Robert Ford, No Country for Old Men, Michael Clayton, In the Valley of Elah, Redacted, Zodiac, There Will be Blood, Margot at the Wedding, The Darjeeling Limited, Juno, Towelhead (πρώην Nothing is Private). Δεν μου φαίνεται για σύπτωση. Βέβαια δεν είναι ακριβώς όλα ρόδινα. Αρκετές από τις παραπάνω ταινίες πάτωσαν στο box office και ήδη υπάρχει γκρίνια ιδιαίτερα όταν έχουν ξοδευτεί πολλά λεφτά (Zodiac, Jesse James). Πολλοί περιμένουν την ανταμοιβή στο Όσκαρ, άλλοι όπως ο Peter Bart στο Variety επιμένουν ότι τα στούντιο πρέπει να συνεχίζουν να κάνουν τέτοιες ταινίες γιατί αυτές αποδίδουν μακροπρόθεσμα και φτιάχνουν και το προφίλ τους. Από τα αρνητικά πάντως της χρονιάς που έφυγε ήταν η καθίζηση των ντοκιμαντέρ στα ταμεία αφού ούτε το Sicko απέδωσε τα αναμενόμενα. Ελπίζουμε το αγαπημένο είδος να ανακάμψει. Το ίδιο και το ανεξάρτητο σινεμά που φαίνεται να εξαφανίζεται κάτω από το βάρος των παραπάνω ταινιών. Έτσι είχε γίνει και με το queer cinema, βγήκε το Brokeback Mountain και πάπαλα η κάποτε αιχμή του δόρατος για το ανεξάρτητο σινεμά. Θα επιστρέψουμε σε λίγες μέρες με ό,τι ακούσαμε από Sundance μεριά…

Υ.Γ.1 Ξέχασα το Superbad!

ΥΓ.2 Το Juno μαζί με το Hallam Foe έχουν τα καλύτερα line-up τραγουδιών που ακούσαμε πέρυσι, ο θρίαμβος της μουσικής επιμέλειας.  

(Λ.Α)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: