Rumble Fish: time will tear us apart

Δεκέμβριος 13, 2007

659.jpg

[Χωρίς δείκτες: μια ταινία για το χρόνο, έξω από το χρόνο] 

Δεν ξέρω και εγώ πόσο καιρό είχα να δω το Rumble Fish του Κόπολα. Είναι ίσως η πιο αγαπημένη μου ταινία. Την είδα στη σωστή στιγμή, διάβαζε εφηβεία, και άλλαξε τη ζωή μου με διάφορους τρόπους. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε στη Μ. Βρετανία η ειδική διπλή έκδοση του DVD. Το Sight&Sound τη χαρακτήρισε wet dream για κάθε πιστό του Κόπολα. Ισχύει απόλυτα για έναν τουλάχιστο λόγο. Επιτέλους υπάρχει υλικό για το αληθινό θαύμα αυτού του αριστουργήματος που δεν είναι άλλο παρά το soundtrack του Stewart Copeland. Περιττό να πω ότι σιχαινόμουν πάντοτε τους Police. Και όμως ο Κόπολα είχε την ευφυή ιδέα να αναθέσει τη μουσική του Rumble Fish στον ντράμερ τους. Ο λόγος απλός. Το Rumble Fish είναι μια ταινία για το πέρασμα του χρόνου, αυτή την ύπουλη, αθόρυβη και αναπόδραστη συνύπαρξη μαζί του. Και βέβαια για την ενηλικίωση, ίσως το πιο ανεξίτηλο -τι λέω, ανελέητο- σημάδι του χρόνου. Ο ντράμερ κρατάει το ρυθμό και στην ουσία είναι ένας ανεπίσημος καταμετρητής του χρόνου. Ο Copeland έφτιαξε ό,τι πιο κοντινό στο πώς θα μπορούσε να ακούγεται ο χρόνος που περνά από δίπλα μας, ένα αδιάκοπο τικ-τακ από ανέλπιστα κρουστά (γραφομηχανές, τριγωνάκια) κρυμένο πίσω από το μπάσο τις κιθάρες, τα έγχορδα, τα πνευστά και το πιάνο. Ποτέ δεν θα ξανακούσετε τα σύννεφα να τρέχουν με τον ίδιο τρόπο, ποτέ δεν θα κρυφακούσετε έτσι το δρόμο που φεύγει κάτω από τις ρόδες της μηχανής στο Brothers on wheels. Το είχα αγοράσει σε βινύλιο όταν πρωτοβγήκε και δεν έχω ιδέα αν κυκλοφορεί και σε τι μορφή. Υπάρχει όμως το DVD και ένα συγκλονιστικό making of με τίτλο Rumble Fish: The Percussion Based Score. Για να αρχίσεις μαζί του, μια χαρά είναι.  

(Λ.Α)

Advertisements

Every Night Dreams 2

Δεκέμβριος 11, 2007

[Your Hand in Mine: coughing and shaking version]


Every Night Dreams

Δεκέμβριος 11, 2007

[Your Hand in Mine perform live for Naruse’s silent masterpiece Every Night Dreams, John Cassavetes theater, 21/11/2007]


No Country for Old Men: more

Δεκέμβριος 11, 2007

brolincountry2.jpg 

[Giant Sand: οι υπόλοιποι φάτε τη σκόνη μας]

Οι αφοί Κοέν συνεχίζουν να καλπάζουν κερδίζοντας και τα βραβεία των Νεουρκέζων κριτικών (τρία νομίζω). Σιγά μην περιμένουμε τώρα τι θα ψηφίσει το Ντάλας και τα λοιπά βλαχαδερά…Εν ολίγοις δεν έχει νόημα να αναφερθούμε λοιπόν σε άλλες ενώσεις και δεν θα το κάνουμε. Οσο για τον Τζος Μπρόλιν καθιερώνεται σε πρώτης τάξης όνομα (κλέβει την παράσταση και στο καλό American Gangster, αλλά και στο μικρού μήκους των Κοέν για τα  60χρονα των Καννών, ψηφίζοντας Τσειλάν δαγκωτό!)

(Λ.Α)


Cargo 200: ελληνική διανομή

Δεκέμβριος 10, 2007

cargo200-1.jpg

[Μετά το Continental, un film sans fusil άλλη μια ταινία μας θα βγει στις αίθουσες. Περιμένουμε με αγωνία να δούμε τι θα γράψει η ελληνική κριτική…funny ha ha]


El Orfanato: ορατών τε πάντων και αοράτων

Δεκέμβριος 8, 2007

elorfanato.jpg 

[αντιστρέφοντας το περίφημο seeing is believing] 

Και όμως το El Orfanato κάθε άλλο παρά ταινία τρόμου είναι και είναι κρίμμα που διαφημίζεται έτσι. Όχι ότι λείπουν οι στιγμές που πετάγεσαι από τη θέση σου και το κλείσιμο του ματιού στα γοτθικά του πρότυπα. Περισσότερο όμως πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ρομαντικό (με την κυριολεκτική έννοια του όρου, μιας άλλης εποχής) παραμύθι για την συνάντηση δύο κόσμων ή καλύτερα για μια πόρτα για το πέρασμα σε έναν άλλο. Η αγάπη που ξεπερνά το θάνατο και χλευάζει το πέρασμα του πραγματικού (;) χρόνου είναι το απαραίτητο διαβατήριο για να την διασχίσεις. Όπως συμβαίνει στο Πορτρέτο της Τζένι, ή στον Πίτερ Παν που μνημονεύεται συχνά εδώ. Ο Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα το έχει το χάρισμα και η ταινία κουβαλά τέτοιο συναισθηματικό φορτίο που αν σε πετύχει σε στιγμή αδυναμίας σε «στέλνει» κανονικά…

(Λ.Α) 


From Ray Pride’s blog

Δεκέμβριος 8, 2007

2076258229_e57a2e124d_m.jpg

[Μαζί με Γιώργο, Κωνσταντίνο και Σοφία. Θυμάμαι κάτι που άστραφτε…]