Paranoid Park

paranoid_park.jpg

[Young and Innocent: όλοι οι σκέιτερς στο δρόμο για τον ανακριτή]

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ξεπλυθεί η ντροπή. Αν με ρωτούσε κανείς πριν από λίγο καιρό για το Paranoid Park θα αναμασούσα το στερεότυπο «καλό είναι, αλλά εντάξει Elephant δεν είναι». Και όμως ξαναβλέποντάς την συνειδητοποιείς ότι είναι μια από τις ταινίες της χρονιάς. Είναι ίσως αυτή η μοίρα μιας «μικρής» ταινίας που συνθλίβεται ανάμεσα σε πολύ πιο μεγαλόστομες και εκκωφαντικές προτάσεις, όπως έγινε στις περασμένες Κάννες. Το στόρι άλλωστε θα μπορούσε να περιγραφεί σε μια αράδα: νεαρός σκέιτερ προκαλεί θανατηφόρο ατύχημα  και αρνείται να αναλάβει την ευθύνη. Να όμως που ο Gus Van Sant ξέρει την εφηβική ψυχή όσο κανείς άλλος και το Paranoid Park δεν είναι μια φτηνή κοινωνιολογική ανάλυση, είναι το ίδιο το παρανοικό πάρκο αυτής της πιο άβολης (από όλες) ηλικίας. Εκεί που οι αποφάσεις και τα συναισθήματα μοιάζουν με ένα εκκρεμές που παλινδρομεί αδιάκοπα όπως οι σκέιτερς παλινδρομούν επαναληπτικά μέσα στους τσιμεντένιους κυλίνδρους. Αντε να ξέρεις προς τα που θα σε γείρει η βαρύτητα και οι νόμοι της κίνησης , άντε να ξέρεις αν θα πετύχει η φιγούρα: άλλοι φτάνουν στα σύννεφα, κάποιοι γκρεμοτσακίζονται. Είναι και η ευλάβεια με την οποία αντιμετωπίζει τα παιδιά ο σκηνοθέτης. (Όλο το soundtrack και το sound design είναι ένα επίτευγμα, το ίδιο και η φωτογραφία του Christopher Doyle και τα super 8 δια χειρός Kathy Li). Οι σκηνές του «νεαρού ζευγαριού» είναι ενορχηστρωμένες με τη μουσική της Ιουλιέτας των Πνευμάτων του Nino Rota από την ομώνυμη ταινία του Fellini. Οσοι πάλι βλέπουν μια καρικατούρα στο πρόσωπο της «ξανθιάς» Τζένιφερ (που δε βάζει μέσα γλώσσα) ή γελάνε με τη σκηνή του ξεπαρθενιάσματος ας το ξανασκεφτούνε.  Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος (ή ο Larry Clark) για να κρίνεις με φτηνές ηθικολογίες και στερεότυπα κλισέ μια τέτοια ηλικία, τους απόντες γοννείς, τα διαζύγια, τα προάστια κλπ. Αντίθετα θέλει μεγάλο ταλέντο για να αποθανατήσεις αυτή τη χρυσή στιγμή μεγαλείου και ανευθυνότητας. Ο Gus Van Sant συλλαμβάνει και «δοξάζει» αυτή το φευγαλέο διάστημα όπου ακόμη μπορείς να εξομολογηθείς τις αμαρτίες σου σε ένα κομμάτι χαρτί, να το κάψεις και την άλλη μέρα να αποκοιμηθείς στο εργαστήριο, αθώος. Εύγε!

(Λ.Α)

Advertisements

One Response to Paranoid Park

  1. Ο/Η Seven Film Gallery λέει:

    Το οτι δεν σχολιάζουμε δεν σημαίνει οτι δεν σε διαβάζουμε. Αλλα με αφορμή αυτό το υπέροχο κι εμπνευσμένο πραγματικα κειμενό σου, σπεύδουμε να συμφωνήσουμε οτι το P.P. ειναι μια συγκλονιστική ταινία ημιτονίων που αξιζει να την δουν ολοι. Εμεις την θεωρούμε το πιο επίκαιρο και υπόγειο σχόλιο του Van Sant και μια απο τις 5 καλύτερες του 2007.
    Μη τεμπελιάζεις γραφε συχνότερα. Μας κάνεις καλύτερους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: