2008 and beyond

Δεκέμβριος 31, 2007

chevalier1.jpg 

[Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε: Where do you go to (my lovely)]

Hotel Chevalier-Wes Anderson. Καλή χρονιά!


Blade Runner: the real DIY cinema

Δεκέμβριος 29, 2007

blade.jpg 

[Ioannina-Los Angeles 2019 all night long με πίτσες και ουίσκι: ξέρω τι έβλεπες φέτος τα Χριστούγεννα]

Βλέποντας 25 χρόνια μετά το πλήρες πενταπλό DVD του Blade Runner δεν μπορείς παρά να μείνεις άφωνος, να υποκλιθείς και να αναπολήσεις τις εποχές των μεγάλων αφηγήσεων, οι οποίες πιθανά επιστρέφουν αν κρίνουμε από ό,τι συνέβη πέρυσι στην αμερικάνικη παραγωγή (από το Zodiac ως το Assasination of Jesse James by the Coward Robert Ford). Κυρίως, όμως, να νοσταλγήσεις εποχές όπου η κατασκευή μιας ταινίας ήταν Μεγάλη Τέχνη (και ακόμη πιο μεγάλη περιπέτεια) και το αποτέλεσμα συνεργασίας, αλλά και συγκρούσεων ανάμεσα σε λαμπρά μυαλά. Από το σεναριογράφο Hampton Fancher ως τον visual futurist Syd Mead (συνέλαβε την εικόνα του μέλλοντος μέσα από μια σειρά οχημάτων και κατασκευών), τον art director David Snyder και το δικό μας Vangelis στην καλύτερη δουλειά του. Αρκεί να δει κανείς πως φτιάχτηκε αυτή η τελευταία ταινία επιστημονικής φαντασίας χωρίς CGI, αρκεί να διαπιστώσεις κανείς πώς πήρε σάρκα και οστά -κυριολεκτικά χειροποίητα- ένα μελλοντικό Λος Αντζελες που έκανε το συγγραφέα Philip K. Dick να μην πιστεύει στα μάτια του βλέποντας το βιβλίο του να ζωντανεύει. Θα χρειαστείτε γύρω στις 18 ώρες (χωρίς να υπολογίζω το σχολιασμό-από διάφορους) για να περιηγηθείτε στις πέντε εκδοχές και τα παρασκήνια μιας από τις πιο μυθικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά πιστέψτε με αξίζει τον κόπο. Επιμύθιο; Οι αληθινά μεγάλες ταινίες δεν αναπαριστούν απλά τον κόσμο, δημιουργούν έναν καινούριο (έστω και «φτωχό») από την αρχή, όπως ο Θεός. Και αν Θεός παίζεται και να μην υπάρχει, μεγάλοι σκηνοθέτες, ευτυχώς για εμάς, υπάρχουν. Το Blade Runner του Ridley Scott είναι μια απόδειξη.

(Λ.Α)


George Vs People

Δεκέμβριος 27, 2007

dsc03298.jpg

Μάικλ Κλέιτον, έκπληξη τελευταίας στιγμής. Το προσθέτουμε στη λίστα με τα καλύτερα μόνο και μόνο για την εναρκτήρια σκηνή-θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της μια φοβερή μικρού μήκους, αλλά και για μια απο τις πιο ωραίες σκηνές δολοφονίας που είδαμε φέτος.
Αλλά και γιατί ο Κλούνι τολμά να είναι αντι-ήρωας.


Fireside Favourites (best of)

Δεκέμβριος 22, 2007

achristmasgiftforyou.jpg

[Χρόνια Πολλά: δεν υπάρχουν Χριστούγεννα χωρίς τον παραπάνω κύριο] 

Το 2007 λοιπόν…αγαπήσαμε 

1.  4 Months, 3 weeks and 2 days – Cristian Mungiu

2. The Assasination of Jesse James by the Coward Robert Ford – Andrew Dominik

(χωρίς αξιολογική σειρά) 

No Country for Old Men – Joel & Ethan Cohen, Paranoid Park – Gus Van Sant, Zodiac – David Fincher, Eastern Promises – David Cronenberg, La Graine et le Mulet – Abdellatif Kechice, Stellet Licht – Carlos Reygadas, Cargo 200 – Aleksei Balabanov, Secret Sunshine – LEE Chang-dong, Margot at the Wedding – Noah Baumbach, It’s a Free World – Ken Loach, Les Amours d’ Astree et de Celadon – Eric Rohmer, Ratatouille – Brad Bird, Tuya’s Marriage – Quanan Wang.

Στο DVD: τα γεγονότα της χρονιάς είναι οι κυκλοφορίες του Berlin Alexanderplatz από την Criterion και βέβαια η πενταπλή έκδοση του Blade Runner (σε μεταλλικό κουτί ή βαλίτσα!). Από κοντά η κυκλοφορία όλων των ταινιών του Aki Kaurismaki στη Μ. Βρετανία από την Artificial Eye, όπως και τα δύο box για τον Mikio Naruse από την Masters of Cinema και το BFI αντίστοιχα. Α, και το διπλό DVD του Rumble Fish.

(επαν)Ανακάλυψη της χρονιάς: Peter Whitehead και Mikio Naruse-όλες οι ταινίες του αγοράστηκαν από τη NEWSTAR και οι πρώτες τρεις βγαίνουν το καλοκαίρι σε νέες κόπιες.

Ευχάριστη είδηση για τη νέα χρονιά: μια ελληνική ταινία βρίσκεται στο διαγωνιστικό του Ρότερνταμ!

(οι ταινίες στη λίστα έχουν επιλεχτεί ανάμεσα σε αυτές που είδα μέσα στο 2007 και έχουν έχουν προβληθεί ή έχουν εξασφαλίσει διανομή στην Ελλάδα, Λ.Α)

[Μαίρη σειρά σου τώρα!]


Paranoid Park

Δεκέμβριος 17, 2007

paranoid_park.jpg

[Young and Innocent: όλοι οι σκέιτερς στο δρόμο για τον ανακριτή]

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ξεπλυθεί η ντροπή. Αν με ρωτούσε κανείς πριν από λίγο καιρό για το Paranoid Park θα αναμασούσα το στερεότυπο «καλό είναι, αλλά εντάξει Elephant δεν είναι». Και όμως ξαναβλέποντάς την συνειδητοποιείς ότι είναι μια από τις ταινίες της χρονιάς. Είναι ίσως αυτή η μοίρα μιας «μικρής» ταινίας που συνθλίβεται ανάμεσα σε πολύ πιο μεγαλόστομες και εκκωφαντικές προτάσεις, όπως έγινε στις περασμένες Κάννες. Το στόρι άλλωστε θα μπορούσε να περιγραφεί σε μια αράδα: νεαρός σκέιτερ προκαλεί θανατηφόρο ατύχημα  και αρνείται να αναλάβει την ευθύνη. Να όμως που ο Gus Van Sant ξέρει την εφηβική ψυχή όσο κανείς άλλος και το Paranoid Park δεν είναι μια φτηνή κοινωνιολογική ανάλυση, είναι το ίδιο το παρανοικό πάρκο αυτής της πιο άβολης (από όλες) ηλικίας. Εκεί που οι αποφάσεις και τα συναισθήματα μοιάζουν με ένα εκκρεμές που παλινδρομεί αδιάκοπα όπως οι σκέιτερς παλινδρομούν επαναληπτικά μέσα στους τσιμεντένιους κυλίνδρους. Αντε να ξέρεις προς τα που θα σε γείρει η βαρύτητα και οι νόμοι της κίνησης , άντε να ξέρεις αν θα πετύχει η φιγούρα: άλλοι φτάνουν στα σύννεφα, κάποιοι γκρεμοτσακίζονται. Είναι και η ευλάβεια με την οποία αντιμετωπίζει τα παιδιά ο σκηνοθέτης. (Όλο το soundtrack και το sound design είναι ένα επίτευγμα, το ίδιο και η φωτογραφία του Christopher Doyle και τα super 8 δια χειρός Kathy Li). Οι σκηνές του «νεαρού ζευγαριού» είναι ενορχηστρωμένες με τη μουσική της Ιουλιέτας των Πνευμάτων του Nino Rota από την ομώνυμη ταινία του Fellini. Οσοι πάλι βλέπουν μια καρικατούρα στο πρόσωπο της «ξανθιάς» Τζένιφερ (που δε βάζει μέσα γλώσσα) ή γελάνε με τη σκηνή του ξεπαρθενιάσματος ας το ξανασκεφτούνε.  Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος (ή ο Larry Clark) για να κρίνεις με φτηνές ηθικολογίες και στερεότυπα κλισέ μια τέτοια ηλικία, τους απόντες γοννείς, τα διαζύγια, τα προάστια κλπ. Αντίθετα θέλει μεγάλο ταλέντο για να αποθανατήσεις αυτή τη χρυσή στιγμή μεγαλείου και ανευθυνότητας. Ο Gus Van Sant συλλαμβάνει και «δοξάζει» αυτή το φευγαλέο διάστημα όπου ακόμη μπορείς να εξομολογηθείς τις αμαρτίες σου σε ένα κομμάτι χαρτί, να το κάψεις και την άλλη μέρα να αποκοιμηθείς στο εργαστήριο, αθώος. Εύγε!

(Λ.Α)


Watermark

Δεκέμβριος 16, 2007

watermarkcover.jpg

Tracklisting:

1. Those Tears Never Reach The Ground – Your Hand In Mine *
2. Down To Sea – Doves
3. Great Waves – Dirty Three feat. Cat Power
4. The Lighthouse – Interpol
5. The Harder Ships Of The World – Keren Ann
6. Lifeguard Sleeping, Girl Drowning – Morrissey
7. Seal Jubilee – Bat For Lashes
8. Weeping Rock, Rock – Mum
9. I Guess I’m Floating – M83
10. The Sea Still Sings – Marc Almond
11. The Night I Couldn’t Stop Crying – Devastations
12. The Sea Calls – Richard Hawley
13. This Is The Sea – Waterboys
14. Sea People – Emiliana Torrini
15. 11 Zari 1970 – The Cadet sOn-ampulist *

* previously unreleased tracks

Compilation by Maria Paroussi for EMI [Το κομμάτι που ανοίγει την εξαιρετική συλλογή αποτελεί παραλλαγή του At the Bar i (track 5) από το soundtrack του Every Night Dreams.  Το soundtrack διατίθεται σε περιορισμένα αντίτυπα από το ίδιο το συγκρότημα στο  www.myspace.com/theyourhandinmine


The Mist

Δεκέμβριος 15, 2007

the_mist_film-lg.jpg

[Don’t play misty for me: άντε να φυσήξει να καθαρίσει η ομίχλη για να βγουν τα…τανκς]

Κοίτα να δεις που μετά τον Ρομέρο (που σεβόμαστε) έχει αρχίσει ο κόσμος να παίρνει την κάθε μαλακία στα σοβαρά. Εδώ λοιπόν μια «εισβολή» και ο αποκλεισμός στο εσωτερικό ενός σούπερ μάρκετ (εδώ κολλάει ο Ρομέρο) γίνεται, λένε, σοβαρές μάλιστα πένες (και φαρφάλες),  εξαιρετική αλληγορία και μεταφορά για τη διαμάχη που διεξάγεται στο εσωτερικό των ΗΠΑ (φονταμενταλιστές vs ορθολογιστές). Ωραίο θέμα για να γράψεις δε λέω, αλλά όχι όταν πρόκειται για τις αφέλειες που σερβίρει ανενδοίαστα ο Φράνκ Ντάραμποντ, ο οποίος όμως, κακά τα ψέμματα, την είχε ανέκαθεν την έφεση στα θρησκευτικά και το συντηρητισμό όπως μαρτυρά όλη η φιλμογραφία του. Με λίγα λόγια, αν η προοδευτική κριτική κάνει σημαία το The Mist να ετοιμάζεστε για παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τα άλλα, αν έχετε χρόνο να σκοτώσετε, να το δείτε. Γιατί σίγουρα αποτελεί «σημείο των καιρών» και γιατί το φινάλε του τύπου «ζήτω τα στρατά, βιάστηκα και τα ‘κανα σκατά» θα εγείρει συζητήσεις. Λάθος συζητήσεις κατά τη γνώμη μου.

(Λ.Α)