Για Πάντα

foreverpostnew.jpg 

[Πέρ Λασέζ: ο θάνατος σε αυτόν τον κήπο]

Ο Μπέργκμαν το είχε πει ότι όσοι έχουμε κόλλημα με το σινεμά καλό είναι να το κοιτάξουμε (και ο ίδιος το είχε παραδεχτεί ήταν ένας από αυτούς). Είναι όντως παράξενο να χαζεύεις συνέχεια εικόνες που έχουν «πεθάνει», αυτό είναι εξ ορισμού το σινεμά. Σαν να κοιτάς τα αστέρια, κοιτάς κάτι που δεν υπάρχει πλέον. Γιατί τα λέω όλα αυτά. Γιατί δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου το κείμενο του Paul Arthur στο φθινοπωρινό Film Comment με αφορμή το ντοκιμαντέρ Forever της Heddy Honigmann. Δεν ξέρω αν έχετε δει ταινίες της, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης της είχε κάνει αφιέρωμα το 2004, ήταν και η ίδια εκεί καταπονημένη από σοβαρή ασθένεια. Εκεί παίχτηκε το Μάρτιο που μας πέρασε και το Forever. Με δυο λόγια, δεν ξέρω κάποιον άλλο σκηνοθέτη που να παίρνει συνεντεύξεις όπως η Honigmann. Πώς καταφέρνει αυτή η γυναίκα να βγάζει τα εσώψυχα των ανθρώπων που στέκονται απέναντί της αποτελεί άλυτο μυστήριο. Είτε πρόκειται για ταξιτζήδες (στο Μέταλο και Μελαγχολία-τι τίτλος!) είτε για βετεράνους στρατιωτικούς που μιλούν για τα αγαπημένα τραγούδια που τους κράτησαν ζωντανούς μέσα στην τρέλα του πολέμου (Crazy). Κάνει ταινίες για τη μνήμη, τη μουσική, το πέρασμα του χρόνου. Η τελευταία της ταινία Forever είναι αφιερωμένη στο Περ Λασέζ, ίσως το πιο διάσημο νεκροταφείο στον κόσμο. Εδώ αναπαύονται ο Μόρισον, ο Μοντιλιάνι, ο Οσκαρ Γουάιλντ, ο Μελιές, εκατοντάδες διάσημοι και άσημοι. Η Honigmann συναντιέται με τους ανθρώπους που συχνάζουν εδώ σχεδόν καθημερινά για να φροντίσουν τους νεκρούς τους και να συνομιλήσουν μαζί τους, από τον Σοπέν και τον Απολινέρ ως τον ανώνυμο πατέρα. Ένας Κορεάτης θαυμαστής του Προυστ μιλά χωρίς υπότιτλους, αλλά καταλαβαίνεις. Αυτή είναι η μαγεία της Honigmann. Επιστρέφω τώρα στον Paul Arthur που βρίσκει αφορμή από αυτό το αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ για να μιλήσει για το πόσο μεταφυσική τέχνη ήταν το σινεμά στο ξεκίνημά του, όταν η καταγραφή στο φιλμ ήταν μια σχεδόν θρησκευτική, πράξη διατήρησης στην αιωνιότητα, κόντρα στο θάνατο. Ακόμα και τα τρικ του Μελιές και οι ψεύτικες αναστάσεις του. Σήμερα ο θάνατος έχει εξοριστεί όσο πιο μακριά γίνεται από την καθημερινή εμπειρία, όσο για τις ταινίες κοπιάρονται ψηφιακά επ’ άπειρο και είναι πιο εύκολα προσβάσιμες από ποτέ, αλλά να, λείπει το δέος. Υπάρχουν όμως και ντοκιμαντέρ σαν το Forever, όπου το δέος περρισεύει, σου σηκώνεται η τρίχα. Αξίζει να βρείτε το τεύχος και μόνο γι αυτό το κείμενο. Και την ταινία, πάνω από όλα, εννοείται.

(Λ.Α)

Advertisements

One Response to Για Πάντα

  1. Ο/Η Lefter λέει:

    Τι καλό που είναι αυτό το κείμενο Λευτερ. Είσαι λυρικός όταν θες ακόμα και αν μας φέρνεις τις ταινίες που φέρνεις. Το taffic φέτος είναι αφιερωμένο στα independence days.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: