The Internationale

Οκτώβριος 31, 2007

soviet.jpg 

40 ταινίες του Σοβιετικού κινηματογράφου, 90 χρόνια από τον περίφημο Οκτώβρη; Από 8-21/11 σε χώρο που θα ανακοινωθεί σύντομα (δεν είναι η Αλκυονίδα) παρελάζει το φάντασμα ενός κινηματογράφου που πλανήθηκε αρκετές δεκαετίες πάνω από την Ευρώπη και όχι μόνο. Τι να επιζεί άραγε σήμερα;  Πολύ ενδιαφέρον, τουλάχιστον.

Advertisements

Eastern Promises

Οκτώβριος 28, 2007

easternpromises.jpg 

[Read, for this is my body] 

Η υποδοχή που επιφύλαξε η εγχώρια κριτική (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) για το Eastern Promises δεν ήταν και η καλύτερη. Διαβάσαμε ακόμη και για συγκρίσεις με Φώσκολο και Στράντζαλη. Οχι ότι είναι δύσκολο να σου φύγουν τα γελάκια με  «ρώσικη» προφορά του Βενσάν Κασέλ ή όταν κοιτάει τον Βίγκο Μόρτνεσεν και του τρέχουν τα σάλια. Ας είναι, ο καθένας παίρνει τις ευθύνες του. Ο συνεπής και δαιμόνιος Καναδός συνεχίζει, αυτή τη φορά μακριά από τον Καναδά και μάλιστα στο Λονδίνο, το στοχασμό του πάνω στο ανθρώπινο σώμα και την αναζήτηση της ταυτότητας. Εδώ αντί για μεταλλάξεις και εντυπωσιακές μεταμορφώσεις, αντί για παραμορφωτικές συγκρούσεις με αυτοκίνητα υπάρχει η βελόνα του τατουάζ και το μαχαίρι. Αυτά γράφουν, αυτά πρέπει να διαβάσει κανείς. Το Eastern Promises είναι η ιστορία ενός σώματος που αναζητά την ταυτότητά του μέσα από τις πληγές που εγγράφονται πάνω του. (Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Γιάννης Δεληολάνης εδώ). Η σκηνή της «ανάκρισης» του Βίγκο Μόρτενσεν από τους Ρώσους μαφιόζους πριν του χαρίσουν το «αστέρι»  του αρχηγού είναι ενδεικτική: το σώμα είναι όλη η μνήμη και η ύπαρξη. Τίποτε πιο αληθινό. Ακόμη και όταν υποδύεσαι κάποιον άλλο, το σώμα γνωρίζει. Αν πούμε κάτι παραπάνω θα χαλάσει η έκπληξη. Μπορεί να μην είναι History of Violence, αλλά ο Κρόνεμπεργκ έκανε πάλι μια από τις ταινίες της χρονιάς. Και η σκηνή στο χαμάμ, μια αποθέωση της κυριολεκτικής πάλης σώμα με σώμα, θα μείνει στους αιώνες (κορίτσια, ψυχραιμία)…

(Λ.Α)


All the Young Americans

Οκτώβριος 26, 2007

 joeswanbergonset.jpg

[όλοι οι Νέοι μας Αμερικανοί, νέοι και παλιοί]

Πιστεύετε στις συμπτώσεις και στους παράξενους κύκλους που ενώνουν τους ανθρώπους ; Εγώ ναι γιατί είμαι προληπτικός, έτσι και αλλιώς. Το 2005 όταν ζητούσαμε από τον Andrew Bujalski (Someone to Watch στις Ημέρες Ανεξαρτησίας) να μας προτείνει κάποιον αμερικανό σκηνοθέτη της γενιάς του μας είπε ανεπιφύλακτα τον Joe Swanberg. Είναι κολλητοί βλέπετε. Και όμως το ντεμπούτο του Kissing on the Mouth φάνηκε απογοητευτικό. Γι αυτό και την επόμενη χρονιά ούτε που μπήκαμε στον κόπο να αναζητήσουμε το LOL. Και ύστερα ήρθε η Hannah…Και εδώ εσωτερικά στο τμήμα υπήρχε διχασμός, αλλά δεν υπάρχει λόγος να μπούμε σε…λεπτομέρειες. Αλλωστε το Hannah Takes tha Stairs θα διχάσει και στη Θεσσαλονίκη. Αλλοι θα μιλάνε για ακατάσχετη πολυλογία, άλλοι θα βλέπουν ένα κομμάτι από τη ζωή τους.  Η Hannah είναι η ιστορία ή καλύτερα τρεις ιστορίες μιας 20something που δεν μπορεί να αποφασίσει με ποιον γκόμενο θα μείνει-τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.  Νομίζω ότι είναι η καλύτερη ταινία αυτού του τρομερού 26χρονου (έχει γίνει θέμα από τους New York Times ως τη Chicago Tribune και έχει παίξει σε πληθώρα φεστιβάλ-και μιλάμε για Λονδίνο, Στοκχόλμη π.χ.).  Ο Joe είναι κομμάτι μιας παρέας όπου ο ένας μπαινοβγαίνει στην ταινία του άλλου ασταμάτητα και με διαφορετικούς ρόλους. Στα credits των ταινιών τους είναι σχεδόν τα ίδια ονόματα σε άλλους ρόλους Η φωτογραφία που διαλέξαμε εδώ είναι από τα γυρίσματα και συνοψίζει την εισαγωγή αυτού του post. Ο Swanberg σκηνοθετεί τη Ry-Russo Young (που φέτος διαγωνίζεται με το Orphans στη Θεσσαλονίκη) και τον Mark Duplass που ήταν στις «Ημέρες»  δύο χρόνια πριν με το The Puffy Chair. Φυσικά στη Hannah παίζει και ο Andrew, ο οποίος τελείωσε την τρίτη ταινία του. Οπως και ο Mark με τον αδερφό του Jay τελείωσαν την δεύτερή τους και πάνε για Sundance, το κόβω. Του χρόνου ίσως…Μακάρι δηλαδή.

(Λ.Α)


Kuala Lumpur Calling Independence Days

Οκτώβριος 25, 2007

gubra.jpg

Πάντα πιστεύαμε ότι η Μαλαισία κάνει φοβερό σινεμά. Φέτος δικαιωνόμαστε για ακόμη μια φορά. Μετά τον ταλαντούχο και φιλέλληνα Ηo Yuhang που παρουσίασε το Raindogs στις Ημέρες Ανεξαρτησίας πέρυσι, σειρά έχει η «νονά» του νέου Μαλαισιανού κύματος Yasmin Ahmad (σε αντίθεση με τον εγχώριο ψηφιακό παφλασμό, πλίτσι, πλίτσι).

Τip: Aν ψάχνετε τον ΛΑ μετά το φεστιβάλ τώρα ξέρετε που θα τον βρείτε. Θα μεταμορφωθεί σε Sepet.

( +603 7757626)


Ρομέρ: της Αστρέ και του Σελαντόν

Οκτώβριος 24, 2007

celadon.jpg

[αισθάνομαι πολύ κουρασμένος, λέω να πλαγιάσω] 

Αυτό θα πει τσαμπουκάς. Να κάνεις το 2007 ταινίες με βοσκούς, νύμφες και δρυίδες και το αποτέλεσμα όχι απλώς να μην είναι γελοίο, αλλά ανέλπιστα παιχνιδιάρικο και βαθιά συγκινητικό. Το γοητευτικά αναχρονιστικό Les Amours de  Astree et de Celadon του Ερίκ Ρομέρ είναι μια ακόμη σπουδαία πινελιά του σκηνοθέτη πάνω στο αιώνιο παιχνίδι γοητείας, πάθους και εξαπάτησης ανάμεσα στα δύο φύλλα και μια από τις πιο αγαπημένες μας στιγμές στη φετινή Βενετία. Θα θέλαμε πολύ να την είχαμε στο πρόγραμμα αλλά, έτσι είναι, δεν μπορείς να τα έχεις όλα σε αυτή τη ζωή.


Βαρύ φορτίο

Οκτώβριος 24, 2007

cargo200-2.jpg

«This was perhaps the best non-American film in Venice this year and it may be Aleksei Balabanov’s finest work. […] Cargo 200 is like a glimpse into a Russian hell worse than many in fictional exploitation cinema, a 1984 beyond even the imaginings of George Orwell» Nick James, Sight&Sound Νοέμβριος 2007.

Τρόμος και παράνοια την εποχή του πολέμου στο Αφγανιστάν, αστυνομικοί που δολοφονούν κατά συρροή, κομματικά στελέχη που καταφεύγουν στην εκκλησία για να βρουν απαντήσεις. Όλα βασισμένα σε αληθινή ιστορία. Υπάρχουν νοσηρά ρωσικά θρίλερ πέρα από τις αηδίες τύπου Night Watch και σία; Το Νοέμβριο αργά τη νύχτα οι…Νύχτες Ανεξαρτησίας απαντούν ναι με το Cargo 200 του Aleksei Balabanov. 


Ημέρες Ανεξαρτησίας στο EMPIRE ΙΙ

Οκτώβριος 24, 2007

tape-30-empire-ii.jpg

Τρεις ώρες που με συγκλόνισαν!

Μαρία Χατζάκου (Αφιερωμένο στον ΛΑ)