Peter Whitehead: Απόηχος

Πολιτική και λίγο σεξ…  «Απόψε ας κάνουμε όλοι έρωτα στο Λονδίνο» («Τοnite lets all make love in London», 1967). Τι κι αν η προβοκατόρικη προτροπή του Πίτερ Γουάιτχεντ, στο ομώνυμο φιλμ του, που κατορθώσαμε να δούμε προχθές σε έναν ασφυκτικά γεμάτο -και με ορθίους- «Μικρόκοσμο» (χάρη σε μια πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που ευτυχώς κατηφόρισε και στην Αθήνα), λειτουργεί εν μέρει παραπλανητικά. Στο τέλος, μας πιάνει γερά στην πολιτική του φάκα. Σίξτις στο swinging Λονδίνο, λοιπόν, και ο φακός του αυτοδίδακτου σχεδόν Βρετανού καλλιτέχνη, που η Ιστορία μυστηριωδώς τον κυνηγά -ή μήπως αυτός με εμμονή την κυνηγούσε;- καταγράφει την εποχή με τη βαριά σφραγίδα της ποπ κουλτούρας χωρίς βερμπαλισμούς και επιτηδευμένες εικονοπλασίες. Οι κοινωνιολογικές σκοποθεσίες είναι προφανείς.Ο Μικ Τζάγκερ, ο Μάικλ Κέιν, η Τζούλι Κρίστι, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Λι Μάρβιν είναι τα λαμπερά νέα αστέρια της ξέφρενης δεκαετίας που, μαζί με αφτιασίδωτες real εικόνες της, απαντάνε στα ευθύβολα ερωτήματα του αθέατου σκηνοθέτη. Απαντούν και κρίνονται. Πώς έβλεπαν την εποχή που η μίνι φούστα συμπορευόταν με τη μίνι… ηθική, ενώ ακόμη έχασκε ανοικτή η πληγή του Βιετνάμ; Πώς ζει κανείς στην αθώα εποχή της ψυχεδέλειας και της ανερμάτιστης τελικά σεξουαλικής απελευθέρωσης; Και οι φτιασιδωμένες με τόνους make up Βρετανίδες κορασίδες δεν ντρέπονται να διατρανώνουν πόσο μπανάλ είναι ιδίως στα 60′s να σχετίζεσαι με έναν μόνο εραστή! Η ελαφρότητα του «είναι» αχνιστή στο πιάτο του θεατή. Δύο χρόνια αργότερα, το 1969, ο Γουάιτχεντ γυρίζει το πολιτικό ντοκιμαντέρ «The Fall». Βρίσκεται στην αντίπερα όχθη των ΗΠΑ, μάρτυρας των αγώνων των Εγχρωμων και των θλιβερών επεισοδίων που τους συνόδευαν -κυρίως στο Νιου Τζέρσι. Καταγράφει επί τόπου ακούραστος το κάθετι. Το μούδιασμα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η φοιτητική κατάληψη στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια ως έσχατη διαμαρτυρία για το Βιετνάμ, οι αντιπολεμικές πορείες στη Νέα Υόρκη γίνονται αξεδιάλυτα ένα, χωρίς αισθητικούς ή φορμαλιστικούς περιορισμούς, με τις δημόσιες εμφανίσεις του Ρόμπερτ Κένεντι και του καουμπόι-προέδρου Λίντον Τζόνσον. Κι εδώ μια ολόκληρη εποχή, με τα οράματα, τις αντιθέσεις και τα συνθήματά της, αποδίδεται πεντακάθαρα.Η εβδομάδα του Γουάιτχεντ στον «Μικρόκοσμο» κυρίως ήταν ένα ταχύρρυθμο μάθημα για το πολιτικό σινεμά. Και σήμερα το έχουμε ανάγκη.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ (Ελευθεροτυπία, 3/5/2007)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: