O Jim Jarmusch των Βαλκανίων

Μαΐου 11, 2007

balkanjarmush.jpg

Από την τελετή «αδελφοποίησης» (Mala Noche that is…) ανάμεσα στα τμήματα «Ημέρες Ανεξαρτησίας» και «Ματιές στα Βαλκάνια». Οποιος κατάλαβε, κατάλαβε.


Paul Cronin: From London to Athens

Μαΐου 11, 2007

paulcronin.jpg

Paul Cronin: συγγραφέας του Herzog on Herzog, επιμελητής του θρυλικού On Filmaking an Introduction to the Craft of the Director του  Alexander Mackendrick, κυρίως όμως ο δημιουργός του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ In the Beginning was the Image: Conversations with Peter Whitehead.  Ηρθε στο Μικρόκοσμο για να παρουσιάσει την ταινία του, ενθουσιάστηκε έστω και αν στην προβολή του βρέθηκαν μερικές μόνο μερικές δεκάδες φανατικοί.  Στην απορία μας πώς κατάφερε να προσεγγίσει τον, επιεικώς κυκλοθυμικό, Herzog για να κάνει τις μαραθώνιες συνενετεύξεις μαζί του, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: «sometimes you just have to ask»!

 Στο επανιδείν…


A festival as a children’s book…

Μαΐου 3, 2007

buj3new1.jpgbujalski_1a.jpgbujalski_1b.jpgnewbujalski_2.jpg


Peter Whitehead: Απόηχος

Μαΐου 3, 2007

Πολιτική και λίγο σεξ…  «Απόψε ας κάνουμε όλοι έρωτα στο Λονδίνο» («Τοnite lets all make love in London», 1967). Τι κι αν η προβοκατόρικη προτροπή του Πίτερ Γουάιτχεντ, στο ομώνυμο φιλμ του, που κατορθώσαμε να δούμε προχθές σε έναν ασφυκτικά γεμάτο -και με ορθίους- «Μικρόκοσμο» (χάρη σε μια πρωτοβουλία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που ευτυχώς κατηφόρισε και στην Αθήνα), λειτουργεί εν μέρει παραπλανητικά. Στο τέλος, μας πιάνει γερά στην πολιτική του φάκα. Σίξτις στο swinging Λονδίνο, λοιπόν, και ο φακός του αυτοδίδακτου σχεδόν Βρετανού καλλιτέχνη, που η Ιστορία μυστηριωδώς τον κυνηγά -ή μήπως αυτός με εμμονή την κυνηγούσε;- καταγράφει την εποχή με τη βαριά σφραγίδα της ποπ κουλτούρας χωρίς βερμπαλισμούς και επιτηδευμένες εικονοπλασίες. Οι κοινωνιολογικές σκοποθεσίες είναι προφανείς.Ο Μικ Τζάγκερ, ο Μάικλ Κέιν, η Τζούλι Κρίστι, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Λι Μάρβιν είναι τα λαμπερά νέα αστέρια της ξέφρενης δεκαετίας που, μαζί με αφτιασίδωτες real εικόνες της, απαντάνε στα ευθύβολα ερωτήματα του αθέατου σκηνοθέτη. Απαντούν και κρίνονται. Πώς έβλεπαν την εποχή που η μίνι φούστα συμπορευόταν με τη μίνι… ηθική, ενώ ακόμη έχασκε ανοικτή η πληγή του Βιετνάμ; Πώς ζει κανείς στην αθώα εποχή της ψυχεδέλειας και της ανερμάτιστης τελικά σεξουαλικής απελευθέρωσης; Και οι φτιασιδωμένες με τόνους make up Βρετανίδες κορασίδες δεν ντρέπονται να διατρανώνουν πόσο μπανάλ είναι ιδίως στα 60′s να σχετίζεσαι με έναν μόνο εραστή! Η ελαφρότητα του «είναι» αχνιστή στο πιάτο του θεατή. Δύο χρόνια αργότερα, το 1969, ο Γουάιτχεντ γυρίζει το πολιτικό ντοκιμαντέρ «The Fall». Βρίσκεται στην αντίπερα όχθη των ΗΠΑ, μάρτυρας των αγώνων των Εγχρωμων και των θλιβερών επεισοδίων που τους συνόδευαν -κυρίως στο Νιου Τζέρσι. Καταγράφει επί τόπου ακούραστος το κάθετι. Το μούδιασμα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, η φοιτητική κατάληψη στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια ως έσχατη διαμαρτυρία για το Βιετνάμ, οι αντιπολεμικές πορείες στη Νέα Υόρκη γίνονται αξεδιάλυτα ένα, χωρίς αισθητικούς ή φορμαλιστικούς περιορισμούς, με τις δημόσιες εμφανίσεις του Ρόμπερτ Κένεντι και του καουμπόι-προέδρου Λίντον Τζόνσον. Κι εδώ μια ολόκληρη εποχή, με τα οράματα, τις αντιθέσεις και τα συνθήματά της, αποδίδεται πεντακάθαρα.Η εβδομάδα του Γουάιτχεντ στον «Μικρόκοσμο» κυρίως ήταν ένα ταχύρρυθμο μάθημα για το πολιτικό σινεμά. Και σήμερα το έχουμε ανάγκη.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ (Ελευθεροτυπία, 3/5/2007)