Peter Whitehead Interview

Απρίλιος 30, 2007

Προλαβαίνετε για τρεις ακόμη μέρες, ως την Τετάρτη 2/5, τις προβολές του αφιερώματος στον Peter Whitehead στον Μικρόκοσμο. Στο μεταξύ διαβάστε την αποκλειστική συνένετευξη του σκηνοθέτη στο www.movieworld.gr .


Andrew Bujalski: Αμοιβαία Εκτίμηση

Απρίλιος 30, 2007

fhh_logo.jpg 

Μόλις κυκλοφόρησε στην Αμερική το DVD της τελευταίας ταινίας του Andrew Bujalski, Mutual Appreciation. Οσοι βρέθηκαν πριν από δύο χρόνια στη Θεσσαλονίκη ίσως θυμούνται το σχετικά επεισοδιακό  πέρασμά του από το φεστιβάλ. Ο Andrew ήταν ένα από τα πρόσωπα που οι «Ημέρες Ανεξαρτησίας» επέμειναν ότι «Κάποιος πρέπει να τους προσέχει» και η Θεσσαλονίκη το μέρος όπου παρουσίασε για πρώτη φορά εκτός ΗΠΑ τη δουλειά του.  Ενα χρόνο αργότερα η πρώτη ταινία του Funny Ha-Ha βγήκε στις αθηναϊκές αίθουσες. Ο Andrew όταν ήρθε στη Θεσσαλονίκη ήταν για πολλούς ένας ακόμη νεαρός αμερικανός nerd-βοηθάει και η εμφάνισή του δε λέμε…

bigfaces12.jpg

Δύο χρόνια μετά κείμενα για τις ταινίες του φιγουράρουν στο Sight&Sound, στο Film Comment ακόμη και στα Cahiers du Cinema! Δεν μπορούμε παρά να είμαστε χαρούμενοι που κάναμε τις συστάσεις… Αναμνήσεις από αυτό το πέρασμα συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση του DVD «in the form of a children’s book», όπως γράφει ο ίδιος. Περισσότερα στο site της ταινίας www.mutualappreciation.com αλλά και από αυτό το blog σύντομα…


Peter Whitehead@MIKROCOSMOS 26/4 – 2/5

Απρίλιος 27, 2007

whiteheadtaxi.jpg

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αφιέρωμα στο έργο του σκηνοθέτη Πίτερ Γουάιτχεντ / Peter Whitehead, στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητάς του,. Μια ιδιάζουσα περίπτωση, ο Πίτερ Γουάιτχεντ θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους avant garde Βρετανούς κινηματογραφιστές της δεκαετίας του ’60, παρόλο που το έργο του αποτελείται επί το πλείστον από ντοκιμαντέρ, και όχι πειραματικές ταινίες. Η δουλειά του έχει χαρακτηριστεί ως απαράμιλλο ντοκουμέντο της επαναστατικής, αντι-κουλτούρας των ‘60s. Ένας πρωτοπόρος σκηνοθέτης, ο Γουάιτχεντ κατέγραψε με πειραματική διάθεση το πνεύμα της εποχής, ενώ έγινε γνωστός και για τα «διαφορετικά» μουσικά βίντεο κλιπ του και τις ταινίες του για μουσικά γκρουπ όπως οι Rolling Stones, οι Pink Floyd και οι Led Zeppelin.  Με επιρροές από το Direct Cinema, αλλά και θαυμασμό για σύγχρονούς του όπως ο Ζαν Λικ Γκοντάρ, ο Πίτερ Γουάιτχεντ δημιούργησε ένα προσωπικό καλλιτεχνικό υβρίδιο, όπου το σινεμά ενώνεται με άλλες τέχνες, όπως το θέατρο και η μουσική, και η αμεσότητα του ντοκιμαντέρ (η οποία ενισχύεται από την χρήση της κάμερας στο χέρι) συναντά την ποίηση και την πολιτική.  Η ταινία που τον έφερε στο προσκήνιο το 1965 ήταν το Wholly Communion, ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορική πια συνάντηση των beatnik ποιητών στο Royal Albert Hall του Λονδίνου, με «συντονιστή» τον Άλεν Γκίνσμπεργκ. Η πιο γνωστή του ταινία όμως είναι το Tonite, lets all make love in London, μια «δανεισμένη» φράση από το ποίημα του Άλεν Γκίνσμπεργκ, Who be kind to, που σκιαγραφεί το SwinginLondon, με συνεντεύξεις από τον Μικ Τζάγκερ, την Τζούλι Κρίστι, τον Μάικλ Κέιν και τον Ντέιβιντ Χόκνεϊ, χωρίς όμως να εξιδανικεύει την περιβόητη λονδρέζικη σκηνή. Για τον ίδιο, πάντως, το πιο σημαντικό του έργο είναι το The Fall. Πράγματι, ίσως η πιο προσωπική του δουλειά, το The Fall παρατηρεί κι εξερευνά τις αναταραχές στους δρόμους της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στέκεται ακόμα και σήμερα ως μια διορατική και εγκυρότατη δήλωση πάνω στη βία και την επανάσταση. Ο σκηνοθέτης συνέλαβε το κλίμα στους δρόμους της Νέας Υόρκης μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και πέρασε αρκετές μέρες μέσα στα, υπό κατάληψη, κτίρια του Πανεπιστήμιου Columbia, κινηματογραφώντας την αστυνομία τη στιγμή που γκρέμιζε την μπροστινή πόρτα της σχολής και την επακόλουθη βία και το χάος.  

«Όλοι ξέρουν το αστείο (είναι όντως αστείο;), ότι αν θυμάσαι τη δεκαετία του ΄60, σημαίνει ότι μάλλον δεν την έζησες», λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά. «Που με τοποθετεί εμένα αυτό; Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς ότι ήμουν εκεί – ειλικρινά – αλλά μπορώ να διαβεβαιώσω τον εαυτό μου, να υπενθυμίσω στον εαυτό μου ότι ήμουν εκεί κάθε φορά που βλέπω τις ταινίες μου. Η κάμερά μου ήταν σίγουρα εκεί! Είναι λοιπόν οι ταινίες μου, “η αλήθεια μου”; Ολοένα και περισσότερο, έχουν γίνει, άθελά τους, ένα είδος “αδιαμφισβήτητης αλήθειας”. Γνωρίζω πως οι ταινίες μου γυρίστηκαν από κάποιον που αιωρούταν γύρω από τα γεγονότα, χωρίς να συνειδητοποιεί πως η κάμερα δεν τον/με συνέδεε με τον έξω κόσμο, αλλά τον εμπόδιζε. Η συνεχής δοκιμασία εκείνων που δημιουργούν τα λεγόμενα ντοκιμαντέρ είναι ότι ουσιαστικά παραμένουν πάντα ηδονοβλεψίες».

Πολύ γρήγορα, ο Πίτερ Γουάιτχεντ ανέπτυξε προβληματισμούς σχετικά με την ικανότητα του φιλμ να απεικονίσει την πραγματικότητα και θεωρώντας ότι τελικά η τεχνολογία στεκόταν ως «εμπόδιο» ανάμεσα σε εκείνον και την αυθεντικότητα της ζωής, παράτησε το σινεμά μετά από έξι χρόνια. Από τότε, έχει καταπιαστεί με τη ζωγραφική, τη συγγραφή μυθιστορημάτων και… την εκτροφή γερακιών, μια ενασχόληση που τον έφερε στη Σαουδική Αραβία, όπου και παρέμεινε για δέκα χρόνια.  

Το πρόγραμμα των ταινιών του Πίτερ Γουάιτχεντ συνοδεύεται από την προβολή των σημαντικότερων βίντεο κλιπ του για καλλιτέχνες όπως ο Jimi Hendrix, η Nico και οι Animals, αλλά και από το ντοκιμαντέρ In the Beginning was the Image για τη ζωή του Γουάιτχεντ σε σκηνοθεσία Πολ Κρόνιν.

Ο σκηνοθέτης Πολ Κρόνιν θα βρίσκεται στην Αθήνα το Σάββατο 28 και την Κυριακή 29 για να παρουσιάσει τις ταινίες του αφιερώματος και να συνομιλήσει με το κοινό.

Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα προβολών peter-whitehead-screenings.doc