Greek Weird Cinema

Δεκεμβρίου 8, 2013

miss-violence
Ελπίζω ότι δεν υπάρχει στα αλήθεια greek weird cinema, μια αποτυχημένη προσπάθεια ομαδοποίησης ταινιών που είναι δύσκολο να τις κατατάξεις. Για να καταλάβει κανείς πόσο κακό μπορεί να κάνει μια εφήμερη ταμπέλα σκεφτείτε ότι το τελευταίο Sight and Sound γράφτηκε ότι «το Luton είναι το καρφί στο φέρετρο του greek weird cinema». Αν ήμουν σκηνοθέτης θα αισθανόμουν πολύ άσχημα και καταλαβαίνω τον Αλέξανδρο Αβρανά που είπε ότι δεν υπάρχει τέτοιο ρεύμα «με δυόμισι ταινίες». Οι δημοσιογράφοι, οι προγραμματιστές των Φεστιβάλ ακόμη και οι sales agents και οι παραγωγοί αγαπούν να φτιάχνουν μόδες, ρεύματα, οτιδήποτε μπορεί να ομογενοποιήσει ταινίες ώστε να «πουληθούν». Το αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι οι ελληνικές ταινίες έχουν ανέβει επίπεδο, αλλά την ίδια στιγμή η Ελλάδα πουλάει λόγω επικαιρότητας καθώς όλοι θέλουν να δουν εικόνες και ιστορίες μιας χώρας σε διάλυση, ή να ανακαλύψουν και πάλι σκηνοθέτες που κάνουν ηρωικά ταινίες χωρίς χρήματα κλπ. Συχνά είναι μια ματιά σχεδόν «αποικιοκρατική» οπτική ή απλά μια ευκολία για προγραμματιστές Φεστιβάλ που ακολουθούν το συρμό-και είναι πολλοί αυτοί. Το μόνο κοινό συνεκτικό στοιχείο είναι ότι σε μεγάλο βαθμό οι ταινίες αυτές περιστρέφονται αναπόφευκτα γύρω από αυτό που ζούμε, άλλες με μεγαλύτερη επιτυχία άλλες όχι, η δε ελληνική οικογένεια κινδυνεύει να γίνει ξεχωριστό genre. Αυτό είναι ως ένα βαθμό αναπόφευκτο με αυτά που ζούμε θα πει κανείς αλλά για μένα μοιάζει σαν όλοι να προσπαθούν ψυχαναγκαστικά να αιχμαλωτίσουν ένα κομμάτι από την κρίση και την «πτώση» μας στις ταινίες τους λες και αν για παράδειγμα έκαναν σινεμά είδους ή κομεντί θα ήταν «ένοχοι». Προσωπικά λαχταρώ να δω την ελληνική Frances Ha αλλά αργεί φοβάμαι γιατί το να μιλήσεις πια για τους έρωτές σου, τη φιλία, ή τις παρέες σου μοιάζει σήμερα υπερβολικά ελαφρό. Ας σκεφτεί πάντως κανείς ότι εξωστρέφεια δεν είναι μόνο τα διεθνή Φεστιβάλ αλλά και το ελληνικό κοινό που φαίνεται να απέχει ηχηρά από το διεθνή θρίαμβο του ελληνικού σινεμά..

Λευτέρης Αδαμίδης
(αφιέρωμα, περιοδικό Εξώστης Νοέμβριος 2013)


66ο Φεστιβάλ Καννών: ο θρίαμβος του καλλιτεχνικού σινεμά

Δεκεμβρίου 8, 2013

imagesCAKPR7K0
Το 66ο Φεστιβάλ Καννών μετά από ένα καυτό από κάθε άποψη κινηματογραφικό δεκαήμερο που τα είχε σχεδόν όλα είναι πια παρελθόν αφήνοντας πίσω του μια σημαντική σοδειά από ταινίες που δεν ξέρουμε αν θα μείνουν στην Ιστορία ή αν θα λάμψουν στο box office, αλλά που σίγουρα συνιστούν ένα θρίαμβο του καλλιτεχνικού σινεμά με τη σφραγίδα μάλιστα των εξαιρετικά ισορροπημένων βραβείων που διαχειρίστηκε άψογα ο πρόεδρος της κριτικής Στίβεν Σπίλμπεργκ και τα εκλεκτά μέλη της. Αρκεί κανείς να σκεφτεί τη βράβευση του Αμάτ Εσκαλάντε για το βίαιο και λοιδωρημένο από την κριτική Heli ή το βραβείο σεναρίου για το A Touch of Sin του Τζία Ζανγκέ. Χωρίς να ξεχνάμε την ψήφο εμπιστοσύνης στο «άλλο» αμερικανικό σινεμά των αδερφών Κοέν με το αριστουργηματικό Inside Llewyn Davies που δείχνει ότι τα τρομερά αδέρφια δεν έχουν ενδώσει ποτέ ολοκληρωτικά στο χολιγουντιανό σινεμά ή το βραβείο στον φοβερό Μπρους Ντέρν για τη συγκινητική μινιμαλιστική Nebraska του Αλεξάντερ Πέιν ένα αληθινό διαμάντι απλότητας και ανθρωπιάς. Μαζί τα βραβεία αποτελούν και ένα θρίαμβο του queer cinema σε μια εποχή που το θέμα των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών βρίσκεται ψηλά στην πολιτική ατζέντα σε ένα πλήθος από χώρες. Η δίκαιη βράβευση με το Χρυσό Φοίνικα της ταινίας του Αμπντελατίφ Κεσίς La Vie d’ Adele για το θυελλώδη έρωτα δύο κοριτσιών, αλλά και του ακόμη πιο τολμηρού και εξαιρετικού L’ Inconnu Du Lac, μια ιστορία πάθους και εγκλήματος ανάμεσα σε δύο άντρες αυτή τη φορά δια χειρός Αλέν Γκιροντί που έφυγε με το βραβείο σκηνοθεσίας στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» αποτελούν και πολιτικές χειρονομίες όσο και αν το αρνήθηκαν οι κριτικές επιτροπές που έδωσαν τα βραβεία. Εξίσου τολμηρή καλλιτεχνικά η βράβευση με το μεγάλο βραβείο του τμήματος «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του L’ Image Manquante του Ρίτι Παν ενός ευφυούς ντοκιμαντέρ όπου ο σκηνοθέτης συνδυάζει αρχειακό υλικό και κούκλες claymation για να διηγηθεί την προσωπική του ιστορία επιβίωσης την εποχή της τρομοκρατίας των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη. Κοιτώντας συνολικά το φετινό πρόγραμμα των Καννών εύκολα μπορεί να δει κανείς ότι η αφρόκρεμα των ταινιών συγκεντρώθηκε ασφυκτικά στα επίσημα τμήματα (Διαγωνιστικό, Ένα Κάποιο Βλέμμα) αφήνοντας ελάχιστες σπουδαίες στιγμές στα υπόλοιπα με φωτεινές εξαιρέσεις το A Selfish Giant της Κλίο Μπάρναρντ στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών και το γλυκύτατο Lunchbox από την Ινδία που δεν θα μας έκανε εντύπωση αν έφτανε μέχρι το ξενόγλωσσο Όσκαρ. Αφήσαμε για το τέλος τη δική μας αποκάλυψη που δεν είναι άλλη από την ταινία του Φιλιππινέζου Λαβ Ντίαζ Norte, the End of History από το τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» που παρά την τετράωρη διάρκειά της αποτελεί μια καθηλωτική εμπειρία, μια συγλονιστική παραλλαγή του αριστουργήματος του Ντοστογιέφσκι «Έγκλημα και Τιμωρία» τοποθετημένη στις ημέρες μας και με επιρροές από το σινεμά του Αντρέι Ταρκόφσκι. Το έπος του Ντίαζ, που περνά πλέον στην πρώτη κατηγορία των διεθνών δημιουργών και είναι τέτοια η αίσθηση που δημιούργησε που πιστεύουμε ότι πολύ πιθανά θα τον δούμε σύντομα στο διαγωνιστικό. Δε μένει παρά να ευχηθούμε, και του χρόνου!

Λευτέρης Αδαμίδης
(περιοδικό Εξώστης, Μάιος 2013)


66ο Φεστιβάλ Καννών: λίγο πριν το τέλος

Δεκεμβρίου 8, 2013

lewindavies
Τρεις μέρες μας χωρίζουν μόλις από το φινάλε του φετινού Φεστιβάλ Καννών και μαζί απομένουν να προβληθούν οι ταινίες των Αλεξάντερ Πέιν, Τζέιμς Γκρέι, Τζιμ Τζάρμους και Ρομάν Πολάνσκι και αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι η σοδειά μπορεί να μη μοιάζει αξέχαστη και να είναι ίσως κατώτερη από την περσινή σίγουρα όμως δεν ήταν μια αδιάφορη χρονιά η φετινή. Τουλάχιστον στο καλλιτεχνικό της κομμάτι καθώς στο εμπορικό λίγες είναι οι ταινίες που μοιάζουν να έχουν τα φόντα να πετύχουν κάτι αξιόλογο στις αίθουσες και πόσο μάλλον στις ελληνικές. Και όπως κάθε χρόνο οι περισσότερες ταινίες έχουν ήδη αγοραστεί για την Ελλάδα και μάλιστα όχι σε «τιμές κρίσης». Το Inside Llewyn Davies των αδερφών Κοέν παραμένει μέχρι τώρα η αγαπημένη ταινία του φεστιβάλ για κριτικούς και όχι μόνο και καθόλου άδικα, χαρίζοντας μεταξύ άλλων και το χαμόγελο σε μια ιδιαίτερα σκοτεινή χρονιά όπου σε μεγάλο βαθμό οι ταινίες περιστρέφονται γύρω από τη βία ή το θάνατο. Μιλώντας για βία το Only God Forgives του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν την είχε και με το παραπάνω σε μια σκοτεινή, κλειστοφοβική κατάδυση στην κόλαση που όμως αποξενώνει πλήρως, απαιτεί αληθινά γερό στομάχι και μοιάζει προορισμένη για μεταμεσονύχτιες προβολές. Ο Θεός μπορεί να συγχωρεί, αναρωτιόμαστε αν θα κάνει το ίδιο και ο θεατής. Πλήρης, απογοήτευση προσωπικά και από την απόπειρα του Πάολο Σορεντίνο να συνεχίσει τη Γλυκιά Ζωή εκεί όπου την άφησε ο Φελίνι σε μια γκροτέσκα περιήγηση στη σύγχρονη μετα-Μπερλουσκονική Ρώμη με ξεναγό τον πάντα καλό Τόνι Σερβίλο ως σχεδόν Δαντική φιγούρα, άνισο το Un Chateau en Italie της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι που μοιάζει να παγιδεύεται από το διπλό ρόλο μπροστά και πίσω από την κάμερα σε μια γεμάτη αυτοβιογραφικές πινελιές ιστορία αστικού ξεπεσμού και γυναικείας, μετά τα σαράντα, υστερίας. Αρκετά ακαδημαϊκός Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ στο Behind the Candelabra ευτύχησε να έχει ένα πολύ καλό Μάικλ Ντάγκλας ως Λιμπεράτσε σε μια ερμηνεία που θα παίξει στα βραβεία. Στιβαρό και συγκινητικό το Grisgris του Μαχάματ- Σαλέ Χαρούν επιβεβαιώνει ότι αποτελεί έναν από τους σπουδαίους δημιουργούς όχι μόνο της Αφρικής αλλά του παγκόσμιου σινεμά. Η ιστορία του Γκριγκρί ενός νεαρού χορευτή με παράλυτο το αριστερό πόδι που θα κάνει το παν για να σώσει τον άρρωστο πατέρα του και τη γυναίκα που ερωτεύεται μπορεί να μοιάζει κλισέ αλλά είναι τόσο βαθιά ανθρώπινη που δύσκολα μπορείς να αντισταθείς και επιφυλάσσει και ένα εκπληκτικό φινάλε ύμνο στην ανθρώπινη αλληλεγγύη. Αφήσαμε για το τέλος το τρίωρο Κασσαβετικό έπος La Vie d’ Adele του Αμπντελατίφ Κεσίς με τις Λέα Σεϊντού και Αντέλ Εξαρχόπουλος να δίνουν αληθινά ρεσιτάλ ερμηνείας στο χρονικό μιας αδιέξοδης θυελλώδους σχέσης σε μια καθαρά βιωματική ταινία σπάνιας αμεσότητας που βάζει και αυτή υποψηφιότητα για τα μεγάλα βραβεία του Φεστιβάλ.
Λευτέρης Αδαμίδης
(δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, Μάιος 2103)


66ο Φεστιβάλ Καννών: το πρώτο μισό

Δεκεμβρίου 8, 2013

touchofsin
Οι φετινές σχεδόν ασταμάτητα βροχερές Κάννες θα μείνουν στη ιστορία μάλλον ως ένας παράξενος συνδυασμός γεγονότων όπως η κλοπή των κοσμημάτων της Chopard και οι πυροβολισμοί στη συνέντευξη των Ντανιέλ Οτέιγ και Κριστόφ Βαλτζ και πιθανά (ο χρόνος και το μέλλον θα το δείξει) μεγάλων ταινιών. Μπορεί η φετινή επιλογή να φάνταζε λίγο ισχνή και μάλλον επίφοβη στα χαρτιά να όμως που για άλλη μια φορά το μεγάλο φεστιβάλ έδειξε ότι ξέρει και ακόμη περισσότερο μπορεί να διαλέγει πάντα τα καλύτερα. Το Le Passe του Ασγκάρ Φαραντί, η πιο αναμενόμενη ίσως ταινία του φεστιβάλ, πάει ένα βήμα πιο πέρα από το Ένας Χωρισμός αποδεικνύοντας ότι πάνω από όλα έχουμε να κάνουμε με ένα σεναριογράφο ολκής και μια ταινία ψιλοβελονιά που είναι από τα φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα. Ο Φαραντί θυμίζοντας στη γραφή του τον Ρενουάρ δημιουργεί μέσα από μια πολύπλοκη ιστορία ένα μοναδικό στοχασμό πάνω στην αδυναμία μας να ανιχνεύσουμε πλήρως το παρελθόν και από το οποίο είναι αδύνατο να ξεφύγουμε. Οι αδερφοί Κοέν έδειξαν στο Inside Llewyn Davies ότι εκτός από Οσκαρικές ταινίες ξέρουν να κάνουν και απόλυτα προσωπικές ταινίες όπως αυτή η μοναδική ανάπλαση του Γκρίνουιτς Βίλατζ και της φολκ σκηνής του όπως θα την ονειρευόταν ο …Κάφκα με ήρωα όχι βέβαια τον Μπομπ Ντίλαν έναν από τους καλύτερους loosers που έφτιαξαν ποτέ και μια …γάτα που γράφει ιστορία. Από κοντά στη μάχη για κάποιο από τα μεγάλα βραβεία και ο Τζία Ζανγκέ στο βίαιο A Touch of Sin πλάθει ένα μοναδικό επικό και ολότελα σκοτεινό πανόραμα μέσα από τέσσερις ιστορίες μιας Κίνας που μαζί με το ΑΕΠ της ανεβάζει κατακόρυφα τη διαφθορά και τη βία. Στον αντίποδα ο Χιροκάζου Κόρε Έντα στο Like Father, Like Son αναρωτιέται σε ένα έξοχο χαμηλότονο κομψοτέχνημα αν οι οικογένειες φτιάχνονται από το αίμα ή από τους δεσμούς αγάπης μέσα από την ιστορία ενός πατέρα που ανακαλύπτει ότι ο εξάχρονος γιος του ανήκει σε μια άλλη οικογένεια καθώς το μαιευτήριο μπέρδεψε τα μωρά! Απολαυστικός και ο Οζόν με το Young and Beautiful ανακαλύπτει ένα νέο ταλέντο στο πρόσωπο της πανέμορφης και γνωστής ως μοντέλο Μαρίνα Βαχτ που ενσαρκώνει μια δεκαεφτάχρονη που εξερευνά τη σεξουαλικότητά της μέσα από την πορνεία. Ίσως όχι για όλα τα γούστα ο καυστικός Borgman του Άλεξ Βαν Βαρμερντάμ, μια αλλόκοτη ανατρεπτική κωμωδία μακρινός απόγονος του Θεωρήματος του Παζολίνι και σίγουρα μια από τις ταινίες που θα συζητηθούν πολύ. Τέλος, στο επίπεδο των ερμηνειών οι Μπενίσιο Ντελ Τόρο και Ματιά Αμαλρίκ δίνουν τα ρέστα τους στο εξαιρετικά ενδιαφέρον Jimmy P. (Psychotherapy of a plains Indian) ως ψυχαναλυόμενος Ινδιάνος πολεμιστής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ψυχαναλυτής αντίστοιχα, στην βασισμένη σε αληθινή ιστορία πρώτη και επιτυχημένη επί αμερικανικού εδάφους ταινία του Αρνό Ντεπλεσάν. Και μην ξεχνάμε ότι ακολουθεί η επέλαση των αμερικανών!
Λευτέρης Αδαμίδης
(περιοδικό Εξώστης, Μάιος 2013)


63ο Φεστιβάλ Βερολίνου: η χρυσή μετριότητα

Δεκεμβρίου 8, 2013

Prince-Avalanche-still-2
Τώρα που η μεγάλη γιορτή έχει ολοκληρωθεί και τα βραβεία έχουν δοθεί μπορούμε να το πούμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι τη φετινή Berlinale δύσκολα θα τη θυμόμαστε μετά από λίγο καιρό και αναρωτιόμαστε ειλικρινά κατά πόσο θα αφήσουν κάτι πίσω τους και τα μεγάλα βραβεία της. Πόσο μάλλον ποια θα είναι η τύχη τους στις αίθουσες. Η ταινία πάντως που αναμφισβήτητα έκλεψε τις καρδιές κοινού και κριτικών, η εκπληκτική Gloria του Σεμπαστιάν Λελιό «τιμωρήθηκε» μάλλον τελικά γιατί άρεσε πολύ και έμεινε μόνο με το βραβείο παρηγοριάς της φοβερής πρωταγωνίστιας Παουλίνα Γκαρσία. Φοβόμαστε όμως ότι αυτή η ταινία θα είναι η ισχυρότερη ανάμνηση της φετινής διοργάνωσης και μάλλον η μόνη ταινία που περιμένει ένα μεγάλο κοινό να την ανακαλύψει. Ίσως πάλι το Βερολίνο να αισθάνεται έντονα την ανάγκη να επιβραβεύσει το ευρωπαικό προιόν καθώς σε αυτό ακριβώς στηρίζεται παραδοσιακά. Η γκρίνια πάντως ήταν τέτοια για τις φετινές επιλογές του διευθυντή Ντίτερ Κόσλικ που ολόκληρος υπουργός πολιτισμός έσπευσε να τον υπερασπιστεί, τονίζοντας μάλιστα ότι η αγορά του Φεστιβάλ θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο του χρόνου με νέες αίθουσες. Όπως και να έχει, επιστρέφοντας στα βραβεία, μπορεί να χαίρεται κανείς που η Χρυσή Άρκτος κατέληξε στο ρουμανικό Childs Pose, προσωπικά όμως θα ευχόμασταν να βρισκόμασταν σε μια πιο δυνατή επιλογή και όχι στην πεπατημένη. Συγκινητική και η ντοκιμαντερίστικη ματιά του Ντάνις Τάνοβιτς στο An Episode in the life of an Iron Picker , μοιάζει όμως με μια ταινία που για τους αδερφούς Νταρντέν θα καλυπτόταν με μια άσκηση μικρού μήκους. Και οι δύο βραβεύσεις μαζί με το πολιτικά ορθό βραβείο σεναρίου στον Τζαφάρ Παναχί για το Parde δείχνουν μια αμηχανία και απλά μια φροντίδα να διατηρηθεί ψηλά το πολιτικό προφίλ του Φεστιβάλ. Αντίθετα εκτός διακρίσεων έμεινε άδικα και η μεστή και συγκινητικά δωρική Καμίλ Κλοντέλ του Μπρούνο Ντιμόν, μια ακόμη σπουδαία στιγμή του ρηξικέλευθου δημιουργού που συνεχίζει να εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την διαταραχή, ανάμεσα στο υπερβατικό της δημιουργίας και το θείο. Από τις πιο ευχάριστες βραβεύσεις αυτή του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν για το Prince Avalanche ένα αστείο όσο και συγκινητικό buddy movie ριμέικ της ισλανδικής με υπέροχη μουσική από τους Explosions in the Sky, μια ταινία που σηματοδοτεί την ευπρόσδεκτή επιστροφή του σκηνοθέτη στην εποχή του George Washington και κυρίως του All the Real Girls. Στα θετικά του Φεστιβάλ η απόλυτα επιτυχημένη παρουσία των ελληνικών ταινιών στο Φόρουμ και η συγκίνηση να ακούμε από κριτικούς και διεθυντές φεστιβάλ τα συγχαρητήρια για την καλλιτεχνική αντοχή της χώρας, ενώ αξίζιε να σημειώσουμε τη συμμετοχή του Θάνου Αναστόπουλου και της Ελίνας Ψύκου σε ένα επιτυχημένο πάνελ στα πλαίσια του Talent Campus με θέμα το σινεμά στα χρόνια της κρίσης. Δεν απομένει παρά να ευχηθούμε και του χρόνου καλύτερα από όλες τις πλευρές!
Λευτέρης Αδαμίδης
(Δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, Φεβρουάριος 2013)


63ο Φεστιβάλ Βερολίνου: στα μισά της διαδρομής

Δεκεμβρίου 8, 2013

l43-gloria-cinema-131015182015_big
Μπορεί ο καιρός της φετινής Berlinale να ήταν ο καλύτερος που θυμόμαστε τα τελευταία χρόνια, δεν ισχύει όμως το ίδιο για το πρόγραμμα που μοιάζει με ένα από τα πιο αδύνατα που έχουμε συναντήσει. Τουλάχιστον μέχρι τη μέση της διοργάνωσης. Αν όμως σκεφτεί κανείς ότι η παράδοση θέλει οι μεγάλες ταινίες να προβάλλονται το πρώτο σαββατοκύριακο, τότε πιθανότατα τα ακόμη χειρότερα έπονται. Για την ώρα πάντως υπάρχει μια ταινία που συζητιέται παντού και ταυτόχρονα έχει βρει διανομή παντού (και στη χώρα μας βέβαια) και δεν είναι παρά μια ανέλπιστη έκπληξη από τη Χιλή με τον δημιουργό της Σεμπαστιάν Λελιό, ένας άνισος σκηνοθέτης (Sagrada Famiglia, Navidad) να βρίσκει εδώ με τη βοήθεια του παραγωγού Πάμπλο Λαρέν (ΝΟ) το στόχο του. Η Gloria, το πορτρέτο μιας ώριμης γυναίκας που μετά το χωρισμό της εξακολουθεί να ψάχνει τον έρωτα σε κάθε μέρος και με κάθε ευκαιρία ξεσήκωσε το Βερολίνο με τη γλυκόπικρη ματιά της την τολμηρότητα και το φεμινισμό της και έβαλε υποψηφιότητα για κάποιο από τα μεγάλα βραβεία μαζί και αυτό της εκπληκτικής πρωταγωνίστριας. Έχει άλλωστε μια σκηνή ανθολογίας παρωδίας της ομότιτλης ταινίας του Κασσαβέτη αλλά και το γνωστό κομμάτι που κλείνει την ταινία και θα κάνει πολύ κόσμο να το σιγοτραγουδήσει. Η Ελλάδα από την άλλη μεριά είναι και αυτή στο επίκεντρο του φεστιβάλ τόσο με τις «μικρές» ταινίες του Φόρουμ (ξεχώρισε το «Στο Λύκο» με τη συγκλονιστική ματιά του στην ελληνική επαρχία) ός και με το αριστοτεχνικό Before Midnight του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ που γυρίστηκε στην Πελοπόννησο και κουβαλά τη χώρα μας σε κάθε του πλάνο. Στο ελληνικό πάρτι μάλιστα το καστ της ταινίας (Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί) εμφανίστηκε παρέα με τους έλληνες σκηνοθέτες σε μια πανέμορφη βραδιά που κράτησε ως τις μικρές ώρες της νύχτας. Ο Λινκλέιτερ στο τελευταίο κομμάτι της τριλογίας με ήρωες τους Τζέσε και την Σελίν (έχουν προηγηθεί στα Before Sunrise και Before Sunset) συνθέτει μια αριστουργηματική γλυκόπικρη σπουδή πάνω στο γάμο και τη διάλυση του ρομαντισμού και των νεανικών ονείρων και ένα αληθινό μάθημα πάνω στη διεύθυνση των ηθοποιών. Στις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού, μέτρια η υποδοχή του πολλά υποσχόμενου Childs Pose από τη Ρουμανία που δείχνει το κάποτε ακμαίο νέο ρουμανικό σινεμά να επαναλαμβάνεται, στροφή για τον Μπρούνο Ντιμόν σε πιο βατούς δρόμους με την Καμίλ Κλοντέλ με μια εξαιρετική Ζιλιέτ Μπινός στο ρόλο της αδερφής του Πολ Κλοντέλ και αντάξιας του Ροντέν γλύπτριας που πέρασε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της σε άσυλο μια ιστορία που στα χέρια του διαβόητου σκηνοθέτη μετατρέπεται σε ένα στοχασμό πάνω στη δύναμη της τέχνης που ξεπερνά την κοινή λογική. Απογοήτευση σχετικά και με τις δύο γερμανικές συμμετοχές (Gold, Layla Fourie ) συγκινητική η παρουσία του Τζαφάρ Παναχί μπροστά και πίσω από την κάμερα στο πολύ ενδιαφέρον αλλά όχι στο ύψος των παλιότερων ταινιών του Parde γυρισμένο παράνομα στο Ιράν και που μάλλον επίσης θα διεκδικήσει κάποιο από τα βραβεία.
Λευτέρης Αδαμίδης
(Δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, Φεβρουάριος 2013)


63ο Φεστιβάλ Βερολίνου: Ελλάδα παντού!

Δεκεμβρίου 8, 2013

images
Μπορεί το φετινό Βερολίνο να ανοίγει τις πόρτες του σήμερα με το πολυαναμενόμενο The Grandmaster του πρoέδρου της κριτικής επιτροπής Γουόνγκ Καρ Βάι ή να φιλοξενεί την ευρωπαική πρεμιέρα και μαζί το λαμπερό καστ του Les  Miserables,αναμφισβήτητα όμως στα καθ’ ημάς την παράσταση κλέβουν οι πέντε (!) ελληνικές συμμετοχές, όλες μάλιστα συγκεντρωμένες στο εκλεκτικό τμήμα Φόρουμ του Φεστιβάλ. Κάποιες από αυτές έρχονται από Έλληνες του εξωτερικού όπως το Echolot του Αθανάσιου Καρανικόλα και το Στο Λύκο της Χριστίνας Κουτσοσπύρου και του Άραν Χιούζ, μία έχει γυριστεί στη Νότια Αφρική από τον Χάρη Πατραμάνη (Fynbos), ενώ την πεντάδα συμπληρώνουν Η Κόρη του Θάνου Αναστόπουλου και Η Αιώνια Επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά της πρωτοεμφανιζόμενης Ελίνας Ψύκου. Αν προσθέσει κανείς και την εκτός συναγωνισμού προβολή του γυρισμένου στην Ελλάδα Before Midnight του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ και την παρουσία της Αθηνάς-Ραχήλ Τσαγγάρη (Attenberg), που έχει και ένα μικρό ρόλο στην ταινία, στην κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ, μπορούμε να μιλήσουμε για κανονική ελληνική απόβαση. Ξεπερνώντας τους εγχώριους πανηγυρισμούς, το επίσημο διαγωνιστικό  φετινή Μπερλινάλε μοιάζει με ένα από τα λιγότερο τολμηρά των τελευταίων ετών φιλοξενώντας για παράδειγμα ελάχιστα σκηνοθετικά ντεμπούτα (Harmony Lessons από το Καζακστάν, The Necessary Death of Charlie Countryman του Φρέντρικ Μποντ κατευθείαν από το Φεστιβάλ του Σάντανς) κάτι παράδοξο για ένα φεστιβάλ που παραδοσιακά συστήνει νέα ταλέντα. Από τα πιο ηχηρά ονόματα που διαγωνίζονται ξεχωρίζουν το Promised Land του Γκας Βαν Σαντ που όμως αγνοήθηκε παντελώς από την οσκαρική κούρσα, η επιστροφή στη «σοβαρότητα» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν ο οποίος μετά από μια σειρά χολιγουντιανών κωμωδιών γυρνά με το Prince Avalanche στις ανεξάρτητες ρίζες του, το Side Effects του Στίβεν Σόντερμπεργκ ο οποίος δηλώνει έτοιμος να αποσυρθεί από το σινεμά,  η βιογραφία εποχής Camille Claudel 1925 δια χειρός Μπρούνο Ντιμόν με την Ζιλιέτ Μπινός στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο της και το τρίτο μέρος της διαβόητης τριλογίας Παράδεισος του Ούρλιχ Ζάιντλ με τίτλο Ελπίδα. Οι γερμανικές συμμετοχές αποτελούν ένα μικρό αίνιγμα με τον σπουδαίο Τόμας Αρσλάν να δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε ένα γουέστερν (!) με τίτλο Gold και πρωταγωνίστρια την Νίνα Χος και την Πία Μαρέ (γνωστή στο κοινό της Θεσσαλονίκης καθώς όλες οι ταινίες της έχουν παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ) να ταξιδεύει ως τη Νότια Αφρική με ένα καθαρόαιμο θρίλερ (Layla Fourie). Υψηλές προσδοκίες υπάρχουν και για τις δύο βαλκανικές συμμετοχές, το Child’s Pose του βραβευμένου με το Χρυσό Αλέξανδρο στη Θεσσαλονίκη για το Μετάλιο Τιμής Κάλιν Πίτερ Νέτσερ από τη Ρουμανία και την καινούρια ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ Ντάνις Τάνοβιτς An Episode in the Life of an Iron Picker. Ξεχωριστή, τέλος, συμμετοχή είναι αυτή της νέας ταινίας Closed Curtains του Ιρανού Τζαφάρ Παναζί (σε συν-σκηνοθεσία με τον θεατρικό σκηνοθέτη Καμπόζια Παρτοβί), μια ακόμη κατάθεση ψυχής για το καθεστώς απαγόρευσης που εξακολουθεί να ισχύει για το σκηνοθέτη στο Ιράν.

Λευτέρης Αδαμίδης

(Δημοσιεύτηκε στον Εξώστη, Φεβρουάριος 2013)


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.