[Προσοχή, δεν μιλάμε για τσόντες]

[Romy Schneider: smoke gets in her eyes]

Σημειώσεις για μια ταινία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.  Θεωρητικά θα αποτελούσε μια σπουδή πάνω στη ζήλεια. Ή μήπως πάνω στο χρώμα όπως μαρτυρούν τα ψυχεδελικά screen tests της Ρόμι Σνάιντερ;  Το “χαμένο” Inferno του Ανρί Ζορζ Κλουζό ξαναζωντανεύει στο αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ του  Serge Bromberg.  Στις 20 και 21/11.

[Those were the days my friend]

Είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η πρώτη μπάντα που πέρασε τη διαχωριστική γραμμή. Στις 17 και 19 Νοεμβρίου οι Ημέρες Ανεξαρτησίας θυμούνται και γιορτάζουν. Με την παρουσία του σκηνοθέτη Uli M. Schueppel. Πρόκειται γαι τον άνθωπο που έχει φτιάξει το επίσημο trailer της Berlinale, μεταξύ άλλων.

[Kinatay: στα αγγλικά μεταφράζεται butchering. Και που να δείτε μετά τις εκλογές τι θα ακούσουμε]

Αφιέρωμα στο σινεμά της ασιατικής χώρας ετοιμάζει, ως απάντηση στην αποχή των εγχώριων σκηνοθετών, η εφετινή διοργάνωση. Την ώρα που ο ελληνικός κινηματογράφος διαμαρτύρεται και απέχει από το επετειακό 50ό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (και καλά κάνει, αφού οι συνασπισμένοι κινηματογραφιστές στην Ομίχλη επαναστατούν κατά ενός άδικου κινηματογραφικού νόμου τον οποίο ουδείς τηρεί), η απάντηση του φεστιβάλ είναι… Φιλιππίνες!

( Ι. Ζουμπουλάκης, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, ΒΗΜΑ)

Να υποθέσω ότι  η έκφραση “Φιλιππινέζοι” στη χώρα μας αποτελεί ακόμη υποτιμητικό όρο (για να το πούμε ευγενικά); Υπενθυμίζουμε ότι στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας ο Pepe Diokno με τη σπουδαστική του ταινία Engwentro (μόλις 60 λεπτών) κέρδισε το βραβείο Orrizonti και Lion of The Future Award. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

[A face in Τhe Crowd]

Νομίζω ότι αυτή η συνάντηση ήταν σχεδόν νομοτελειακή, μοιραία αν προτιμάτε. Μπορούμε πλέον να το ανακοινώσουμε με σιγουριά. Την Τετάρτη 18/11 στις 22.00, οι Ημέρες Ανεξαρτησίας και οι The Prefabricated Quartet (+guests) παρουσιάζουν το δικό τους soundtrack για το βουβό αριστούργημα του Κινγκ Βίντορ σε μια μοναδική εμφάνιση στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης.  Περισσότερα στις επόμενες μέρες…

Γνωρίζω τον κίνδυνο να θεωρηθεί ότι οι απόψεις μου εμπίπτουν σε κάποιου είδους “διαπλοκή”, αλλά αν δεν τα πω θα σκάσω. Θα σκάσω με την επίθεση που δεχόμαστε στο φεστιβάλ εδώ και αρκετό καιρό. Δεν μιλάω εννοείται για την άρνηση της ομάδας “Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη” να στείλουν τις ταινίες τους στη Θεσσαλονίκη. Είναι σαφώς δικαίωμά τους να επιλέξουν μια τέτοια κίνηση ως μέσο πίεσης. Όπως επίσης και να ανακοινώσουν την αποχώρησή τους από την ΕΕΣ στην εκδήλωση στον Ιανό, στις Νύχτες Πρεμιέρας. Αναρωτιέμαι βέβαια γιατί δεν έγινε μια ανάλογη τέτοια εντυπωσιακή κίνηση στο Κινηματογραφικό Συνέδριο το Μάιο του 2007… Τέλος πάντων. Μιλάω εδώ κυρίως για την παράπλευρη προσπάθεια απαξίωσης του ρόλου του φεστιβάλ στην προώθηση της ελληνικής ταινίας μέσα από σκόρπιες δηλώσεις σκηνοθετών και την περιστασιακή αρθρογραφία (οι πρόσφατες Κυριακάτικες εφημερίδες είναι ενδεικτικές, βλέπε δηλώσεις του Δημήτρη Αθανίτη και το άρθρο του Γιάννη Ζουμπουλάκη). Δηλώσεις που λίγο ως πολύ προσπαθούν να πείσουν ότι το φεστιβάλ κανένα ρόλο δεν έπαιξε στο τελευταίο κύμα εξόδου ταινιών στα διεθνή φεστιβάλ. Γιορτούλα το ανεβάζουν, φιέστα το κατεβάζουν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας, γράφουν, καλύτερα τα καταφέρνουν με λιγότερα λεφτά (μακάρι να έμπαιναν και στον κόπο να πατήσουν το πόδι τους εκεί κάποιοι δημοσιογράφοι για να καταλάβουν ότι πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα φεστιβάλ). Η σύγχυση είναι τέτοια που μερικοί δεν διστάζουν να αναφέρουν ότι οι Νύχτες ” εγκαινίασαν ελληνικό διαγωνιστικό τμήμα”. Το τραγελαφικό είναι ότι όντως οι Νύχτες βράβευσαν φέτος μια ταινία που παρουσιάστηκε πέρσι στη Θεσσαλονίκη. Ορίστε, συνεχίζουν, οι ελληνικές ταινίες βρίσκουν τη θέση τους και σε άλλα φεστιβάλ όπως το Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας.  Αυτό αν θυμάμαι καλά συνέβαινε πάντοτε. Επειδή δουλεύω σχεδόν 9 χρόνια ως προγραμματιστής θα ήθελα πολύ να μου πει κάποιος πως ανακαλύφθηκαν από τα διεθνή φεστιβάλ ταινίες όπως η Ιστορία 52, το Ecce Momo, η Διόρθωση, η Ψυχή στο Στόμα, το Valse Sentimentale, η Επιστροφή και δεν ξέρω ποιες άλλες.   Γνωρίζουν πόσοι άνθρωποι έρχονται στη Θεσσαλονίκη για να δουν τα ελληνικά work in progress ή το Balkan Fund και το Crossroads; Δεν έχω να πω κάτι άλλο παρά να τονίσω ότι αυτές είναι οι προσωπικές μου σκέψεις απέναντι σε μια μίζερη κατάσταση που τείνει να απαξιώσει τα πάντα και να δημιουργήσει ένα αγαπημένο στην Ελλάδα σχήμα που λέγεται “όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”.

(Λ.Α)

[Up in the Air: κάντε check-in άφοβα]

Σε ένα μάλλον απογοητευτικό Τορόντο που ζει τα τελευταία χρόνια με δανεικά από τη Βενετία, λίγα πράγματα ξεχώρισαν στ’ αλήθεια. Ιδιαίτερα από τις “μεγάλες” ταινίες. Δεν πρόλαβα τους Κοέν που άκουσον-άκουσον κατέληξαν στο Τορόντο και δεν ήταν στη Βενετία γιατί το κόστος ήταν ακριβό για το στούντιο (το ακούσαμε από τους δημοσιοσχεσίτες τους). Για τον ίδιο λόγο και ο Γουές Άντερσον πάει στο Λονδίνο. Εν πάσει περιπτώσει ο νέος Νιλ Τζόρνταν ήταν τραγελαφικός στην Ondine, ο Εγκογιάν παρωδία του εαυτού του στην Chloe. Το A Single Man του ζάμπλουτου “μόδιστρου” Τομ Φορντ πουλήθηκε ακριβά και ας πρόκειται για μια ιλουστρασιόν κενότητα με gay friendly άλλοθι. Και να δείτε που θα στείλει και τον Κόλιν Φερθ μέχρι τα Όσκαρ. Εμένα μου θύμισε κακές “Ώρες” απλά. Τι ξεχώρισε; Μα ο Τζέισον Ράιτμαν με το Up in the Air να κάνει το τρία στα τρία στη φιλμογραφία του καλού σκηνοθέτη. Οι Αμερικάνοι ξέρουν να πιάνουν το momentum. Εδώ είναι η κρίση και η ανεργία που σαρώνει την Αμερική. Ο Τζορτζ Κλούνι “τσαλακώνεται” εδώ (όσο παίρνει, έτσι) στο ρόλος ενός επαγγελματία που ειδικεύεται να απολύει προσωπικό για επιχειρήσεις.  Μαζί με την αισιοδιοξία των “Ομπάμα” ταινιών όπως το The Man Who Stare at Goats, υπάρχει και πολύ πίκρα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και έπεται και συνέχεια νομίζουμε.  Όσο για τους αμερικάνους κριτικούς, αυτοί ανέβασαν στο πάνθεον το νέο πόνημα του Χάρμονι Κορίν, Trash Hampers ένα όργιο του trash γυρισμένο με VHS VIDEO. Αληθινό σκουπίδι και υπόδειγμα θράσους, θα βρει τη θέση του στις μελοντικές γκαλερί.

(Λ.Α)

[Θαύμα! Θαύμα!]

Με τη Βενετία να οδεύει πια σχεδόν προς το κλείσιμο μπορούμε σχεδόν με ασφάλεια να μιλήσουμε για την Ταινία του φεστιβάλ, τη Λούρδη της Τζέσικα Χάουσνερ.  Όσο στέρεη αυστηρή και ακριβής είναι η σκηνοθετική ματιά της σπουδαίας Αυστριακής, τόσο αινιγματικό το περιεχόμενό της: δράμα ή μια μαύρη κωμωδία για την αναζήτηση της πίστης στον εικοστό πρώτο αιώνα.  Οι απαντήσεις νομίζω ανήκουν στον καθένα, σε ένα θέμα τόσο προσωπικό όσο η (όποια) πίστη. Περιμένουμε να δούμε πόσο ψηλά θα βρεθεί στα βραβεία.

(Λ.Α)