Into the Woods Q&A part 1

Into the Woods-Rotterdam 2010

[Εισαγωγή-Παγκόσμια Πρεμιέρα]

Winter’s bone

[Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη]

Όσοι διαβάζουν ανταποκρίσεις από το Sundance δεν γίνεται να μην έχουν διαβάσει για τη δεύτερη ταινία της Debra Granik. Το Winter’s Bone είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους της μετά το Down to the Bone και όπως φαίνεται η Granik έχει κάτι με τα …κόκκαλα (εδώ μάλιστα χειροπιαστά) και τα ναρκωτικά. Και το Νότο ακόμη πιο πολύ. Έξι χρόνια μετά το ντεμπούτο της επιστρέφει στα ίδια περίπου μέρη ξανά με μια γυναίκα (μια έφηβη για την ακρίβεια) στο επίκεντρό της. Εδώ στην αναζήτηση του εξαφανισμένου πατέρα. Η ιστορία μοιάζει κοινότοπη-μια δεκαεφτάχρονη που αγωνίζεται να περισώσει την οικογένειά της, αλλά η Granik έχει φοβερή ματιά και εμμονή στη λεπτομέρεια σχεδόν ανθρωπολογική. Σπάνια βλέπει κανείς πλέον αυτή την Αμερική στο ανεξάρτητο σινεμά που φαίνεται να προτιμά την πολιτική ορθότητα του Precious. Μετά το Ballast και το Mississippi Damned, άλλη μια σπουδαία περιήγηση στο αμερικανικό Νότο και μια σοβαρή υποψηφιότητα για βραβεία. Μπορείτε να την πετύχετε και στο Βερολίνο (Φόρουμ).

(Λ.Α)

Best of 2009

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Police, Adjective: συζητώντας τους -ρουμανικούς- στίχους του Όμορφή μου Κατερίνα]

 1. Police, Adjective-Conrneliu Porumpoiu

(τα υπόλοιπα χωρίς αξιολογική σειρά)

Up in the Air – Jason Reitman

Inglourious Basterds- Quentin Tarantino

Lourdes-Jessica Hausner

Hadewijch-Bruno Dumont

Mother-Bong Joon-ho

Lola-Brillante Mendoza

Kinatay- Brillante Mendoza

White Ribbon-Michael Haneke

Everyone Else-Maren Ade

District Nine-Neil Blomkamp

Καλύτερη Ελληνική Ταινία: Στρέλλα-Πάνος Χ. Κούτρας

Κάποιες από τη λίστα δεν έχουν δυστυχώς ελληνική διανομή, δεν μπόρεσα όμως να μην τις συμπεριλάβω. Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς ήταν το District Nine, η “επιστροφή”  του Ταραντίνο στη “σοβαρότητα” και βέβαια το Up in the Air. Έχασα δυόμισι ώρες από τη ζωή μου στο Avatar (κοιμήθηκα και κανά τέταρτο οπότε βγαίνει η διάρκεια). Πολύ καλός ο Κυνόδοντας, αλλά η καρδιά λέει κάτι άλλο…

(Λ.Α)

Οι ταινίες της δεκαετίας

Ελεύθερος Ωραρίου-Λοράν Καντέ

Το Παιδί-αδερφοί Νταρντέν

Paranoid Park-Γκας  Βαν Σαντ

Κρυμμένος-Μίκαελ Χάνεκε

4 μήνες, 3 εβδομάδες, 2 μέρες-Κριστιάν Μουνγκίου

Ζόντιακ-Ντέιβιντ Φίντσερ

Η Επιστροφή-Αντρέι Σβιάτζινκεφ

Ερωτική Επιθυμία-Γουόνγκ Καρ Βάι

Καμιά Πατρίδα για τους Μελοθάνατους- αδερφοί Κοέν

Γράμματα από την Ίβο Τζίμα-Κλιντ Ίστγουντ

Η Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς  από τον Δειλό Ρόμπερτ Φορντ-Άντριου Ντόμινικ

(Και οι 11 είναι υπέροχες, χωρίς αξιολογική σειρά λοιπόν. Η λίστα αφορά ταινίες που είχαν διανομή στην Ελλάδα)

20 Best Soundtracks of the Decade

1. Alexander Desplat-Birth

2. Andrej Djorgatsjev -The Return

3. Clint Mansell-The Fountain

4. Dario Marianelli-Atonement

5. Clint Eastwood-The Changeling

6. Johnny Greenwood-There will be blood

7. Joe Hisashi-Dolls

8. Hyun-jung Shim-Oldboy

9. Javier Navarrete – Pan’s Labyrinth

10. Howard Shore-Eastern Promises

11. Thomas Newman- The Good German

12. Mogwai -Zidane, Un Portrait du 21e Siècle

13. Decoder Ring-Somersault

14. Various Artists- I am not There

15.Your Hand in Mine-Every Night Dreams

16. Alexander Desplat-Lust, Caution

17. Yo La Tengo – The Sounds of Science

18. Nick Cave, Warren Ellis-The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford

19. Gustavo Santaolalla –Motorcycle Diaries

20. The Prefabricated Quartet -Τρεις Στιγμές

Ειδική μνεία στον Gus Van Sant για τη χρήση (συνήθως μη πρωτότυπης) μουσικής και ήχου στις ταινίες του από το Jerry ως το Last Days και το Paranoid Park. Κρίμα που δεν μπορούν να συμπεριληφθούν στη λίστα με βάση τους κανονισμούς.  Ανάλογα ισχύουν για το ηχητικό τοπίο των ταινιών του Brillante Mendoza αν και από ό,τι γνωρίζω δεν κυκλοφορεί κάποιο soundtrack των ταινιών του.  Αναζητείστε επίσης το track list από το αριστουργηματικό Of Time and the City του Terence Davies, είναι μια από τις κορυφαίες συλλογές της δεκαετίας.  

(Λ.Α)

The Brockas-behind the scenes 2

The Brockas-behind the scenes

 

 

 

[Εκείνο το πρωί στον Κασσαβέτη επικρατούσε το χάος]

Raya Martin

Η ελληνική μιζέρια

Τελείωσε το φεστιβάλ και όλη η μιζέρια που συνόδευσε τους πολυπράγμονες έλληνες δημοσιογράφους (όχι όλους) και κινηματογραφιστές (όχι όλους) χτύπησε κόκκινο. Μήνες τα άκουγα, αναρωτιέμαι κιόλας αν είχαν έτοιμα τα κείμενα. Δεν υπήρχαν καλεσμένοι, δεν υπήρχαν ταινίες να δεις, δεν ξέρω και εγώ τι άλλο δεν υπήρχε. Μιλάμε για ανθρώπους που γράφουν στο Βήμα, τα Νέα, την Καθημερινή κλπ. Και που προφανώς βαριούνται τη ζωή τους και τη δουλειά τους ακόμη πιο πολύ. Που είναι ζήτημα αν πατάνε σε αίθουσες. Που βάζουν τα πάντα στο ίδιο σακί. Που φοβούνται το νέο και τους νέους και το διαφορετικό. Θα μιλήσω μόνο για τις Ημέρες Ανεξαρτησίας που φέτος είχαν περίπου 58 ταινίες και σχεδόν 40 καλεσμένους, ανάμεσά τους μερικά από τα πιο μεγάλα ονόματα του ανεξάρτητου σινεμά. Ονόματα που κυλοφορούν σε Κάνες, Βερολίνο, Βενετία και δεν ξέρω εγώ που. Αλλά που είναι λίγοι για εδώ!! Θα ήθελα πολύ κάποιος να επιχειρηματολογήσει και να μου πει τι του έλειψε και τι ήταν λάθος. Γι αυτό και έχω βάλει την επόμενη  αφίσα του Ρότερνταμ πιο πάνω. Το μεγάλο φεστιβάλ έχει στην αφίσα του(!) τα ονόματα των Yuhang Ηo και και Raya Martin, αμφότεροι φετινοί καλεσμένοι μου. Τι ξέρει το Ρότερνταμ θα μου πείτε. Αν δεν τύχει να φιλοξενήσει κάποια ελληνική ταινία μας είναι αχρείαστο. Φέτος όλοι έμαθαν το Λοκάρνο λόγω της Ακαδημίας Πλάτωνος οπότε υπάρχει ελπίδα. Τα γράφω αυτά γιατί καλό είναι να καταλάβουμε ότι αυτή τη στιγμή ελληνική κριτική δεν υπάρχει και συνεπώς πώς θα μπορούσε να υπάρξει κριτική απέναντι σε ό,τι κάνουμε. Και δεν νομίζω ότι θα υπάρξει σύντομα όταν όπως όλα δείχνουν οι άνθρωποι που γράφουν για το σινεμά ετοιμάζονται για άλλη μια φορά να κλειστούν στον ελληνικό εαυτό τους νομίζω.

(Λ.Α)