Raya Martin

Η ελληνική μιζέρια

Τελείωσε το φεστιβάλ και όλη η μιζέρια που συνόδευσε τους πολυπράγμονες έλληνες δημοσιογράφους (όχι όλους) και κινηματογραφιστές (όχι όλους) χτύπησε κόκκινο. Μήνες τα άκουγα, αναρωτιέμαι κιόλας αν είχαν έτοιμα τα κείμενα. Δεν υπήρχαν καλεσμένοι, δεν υπήρχαν ταινίες να δεις, δεν ξέρω και εγώ τι άλλο δεν υπήρχε. Μιλάμε για ανθρώπους που γράφουν στο Βήμα, τα Νέα, την Καθημερινή κλπ. Και που προφανώς βαριούνται τη ζωή τους και τη δουλειά τους ακόμη πιο πολύ. Που είναι ζήτημα αν πατάνε σε αίθουσες. Που βάζουν τα πάντα στο ίδιο σακί. Που φοβούνται το νέο και τους νέους και το διαφορετικό. Θα μιλήσω μόνο για τις Ημέρες Ανεξαρτησίας που φέτος είχαν περίπου 58 ταινίες και σχεδόν 40 καλεσμένους, ανάμεσά τους μερικά από τα πιο μεγάλα ονόματα του ανεξάρτητου σινεμά. Ονόματα που κυλοφορούν σε Κάνες, Βερολίνο, Βενετία και δεν ξέρω εγώ που. Αλλά που είναι λίγοι για εδώ!! Θα ήθελα πολύ κάποιος να επιχειρηματολογήσει και να μου πει τι του έλειψε και τι ήταν λάθος. Γι αυτό και έχω βάλει την επόμενη  αφίσα του Ρότερνταμ πιο πάνω. Το μεγάλο φεστιβάλ έχει στην αφίσα του(!) τα ονόματα των Yuhang Ηo και και Raya Martin, αμφότεροι φετινοί καλεσμένοι μου. Τι ξέρει το Ρότερνταμ θα μου πείτε. Αν δεν τύχει να φιλοξενήσει κάποια ελληνική ταινία μας είναι αχρείαστο. Φέτος όλοι έμαθαν το Λοκάρνο λόγω της Ακαδημίας Πλάτωνος οπότε υπάρχει ελπίδα. Τα γράφω αυτά γιατί καλό είναι να καταλάβουμε ότι αυτή τη στιγμή ελληνική κριτική δεν υπάρχει και συνεπώς πώς θα μπορούσε να υπάρξει κριτική απέναντι σε ό,τι κάνουμε. Και δεν νομίζω ότι θα υπάρξει σύντομα όταν όπως όλα δείχνουν οι άνθρωποι που γράφουν για το σινεμά ετοιμάζονται για άλλη μια φορά να κλειστούν στον ελληνικό εαυτό τους νομίζω.

(Λ.Α)

Wakamatsu in Thessaloniki

 

[Πρώτο πλάνο κανονικά]

Live!

The Brockas Live!

Pinku Eiga

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[Προσοχή, δεν μιλάμε για τσόντες]

Inferno

[Romy Schneider: smoke gets in her eyes]

Σημειώσεις για μια ταινία που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.  Θεωρητικά θα αποτελούσε μια σπουδή πάνω στη ζήλεια. Ή μήπως πάνω στο χρώμα όπως μαρτυρούν τα ψυχεδελικά screen tests της Ρόμι Σνάιντερ;  Το “χαμένο” Inferno του Ανρί Ζορζ Κλουζό ξαναζωντανεύει στο αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ του  Serge Bromberg.  Στις 20 και 21/11.

Einsturzende Neubauten

[Those were the days my friend]

Είκοσι χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η πρώτη μπάντα που πέρασε τη διαχωριστική γραμμή. Στις 17 και 19 Νοεμβρίου οι Ημέρες Ανεξαρτησίας θυμούνται και γιορτάζουν. Με την παρουσία του σκηνοθέτη Uli M. Schueppel. Πρόκειται γαι τον άνθωπο που έχει φτιάξει το επίσημο trailer της Berlinale, μεταξύ άλλων.

Αντί Ελλήνων… Φιλιππινέζοι

 

[Kinatay: στα αγγλικά μεταφράζεται butchering. Και που να δείτε μετά τις εκλογές τι θα ακούσουμε]

Αφιέρωμα στο σινεμά της ασιατικής χώρας ετοιμάζει, ως απάντηση στην αποχή των εγχώριων σκηνοθετών, η εφετινή διοργάνωση. Την ώρα που ο ελληνικός κινηματογράφος διαμαρτύρεται και απέχει από το επετειακό 50ό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (και καλά κάνει, αφού οι συνασπισμένοι κινηματογραφιστές στην Ομίχλη επαναστατούν κατά ενός άδικου κινηματογραφικού νόμου τον οποίο ουδείς τηρεί), η απάντηση του φεστιβάλ είναι… Φιλιππίνες!

( Ι. Ζουμπουλάκης, Παρασκευή 2 Οκτωβρίου, ΒΗΜΑ)

Να υποθέσω ότι  η έκφραση “Φιλιππινέζοι” στη χώρα μας αποτελεί ακόμη υποτιμητικό όρο (για να το πούμε ευγενικά); Υπενθυμίζουμε ότι στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας ο Pepe Diokno με τη σπουδαστική του ταινία Engwentro (μόλις 60 λεπτών) κέρδισε το βραβείο Orrizonti και Lion of The Future Award. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

ID+The Prefabricated Quartet

[A face in Τhe Crowd]

Νομίζω ότι αυτή η συνάντηση ήταν σχεδόν νομοτελειακή, μοιραία αν προτιμάτε. Μπορούμε πλέον να το ανακοινώσουμε με σιγουριά. Την Τετάρτη 18/11 στις 22.00, οι Ημέρες Ανεξαρτησίας και οι The Prefabricated Quartet (+guests) παρουσιάζουν το δικό τους soundtrack για το βουβό αριστούργημα του Κινγκ Βίντορ σε μια μοναδική εμφάνιση στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης.  Περισσότερα στις επόμενες μέρες…